บทที่ 165 ต่ำช้าเกินไป

"ถ้าชายารองถามเจ้า ก็บอกว่าหลังจากที่พวกเราเข้ามาแล้วไม่ได้คุยกับนางบำเรอเหล่านั้นเลย แค่มองดูพวกนางอยู่ห่างๆแล้วก็จากไป เข้าใจไหม?"

แววตาของยายรับใช้เฉยชา เมื่อได้ยินก็พยักหน้า "เจ้าค่ะ"

"บอกนางว่า เจ้าเห็นกับตาว่าพวกเราบินข้ามกำแพงออกไป"

"เจ้าค่ะ"

หลังจากที่พวกเขาบินจากไป ทันใดนั้นร่างกายยายรับใช้ก็สั่นจากนั้นก็ได้สติขึ้นมาทันที ตบหน้าผากตัวเองอย่างงงๆเล็กน้อย แล้วพูดกับตัวเองว่า "พวกเขาได้จากไปแล้วข้าจะมายืนทำอะไรที่นี่"

ในเวลาต่อมาเมื่อชายารองซ่งทำธุระของตัวเองเสร็จก็เรียกยายรับใช้ แน่นอนยายรับใช้ก็พูดตามคำชี้นำของโหลชีอีกครั้ง

"พวกเขาแค่มองดูพวกนางอยู่ห่างๆรึ?" ชายารองซ่งรู้สึกงงเล็กน้อย

"ใช่เจ้าค่ะ"

"นี่หมายความว่าอย่างไร? เป็นไปได้ไหมว่านางบำเรอบางคนมีสถานะที่ไม่ธรรมดา?" ชายารองซ่งวางมือข้างหนึ่งไว้บนหน้าผาก หลับตาแล้วครุ่นคิด แต่ก็หาเหตุผลไม่ได้ และสุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ "ช่างมันเถิด ยังไงต่อไปนี้ผูยู่เหอก็จะต้องติดตามพวกเขา"

"ไป เรียกผูยู่เหอมา"

ตอนที่ผูยู่เหอถูกพาตัวมา ขาทั้งสองข้างก็ยังอ่อนแรง เดิมทีอยากจะเรียกซือเอ๋อร์มาพยุงนาง แต่เมื่อคิดถึงฉากเมื่อคืนนี้ คำพูดของนางก็ติดอยู่ที่คอ

เมื่อคืนนางได้มอบความบริสุทธิ์ให้กับเหอชิ่งอ๋อง แต่เพื่อให้เขาอยู่ได้นานขึ้น นางจึงลากซือเอ๋อร์เข้าไปด้วย ตอนนี้ร่างกายของซือเอ๋อร์ก็ไม่ได้ดีกว่านางนัก...... ทำไมนางถึงตกอยู่สถานการณ์เช่นนี้......

ผูยู่เหออดไม่ได้ที่จะร้องไห้เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ถ้ารู้จะต้องเป็นเช่นนี้นางจะไม่มาจินโจว เดิมทีคิดว่าหลังจากที่มาถึงทุกอย่างจะดีขึ้น แต่คาดไม่ถึงว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้

"คุณหนู อย่าร้องไห้แล้ว" ไม่รู้ป้าฮวามาอยู่ข้างกายนางตั้งแต่เมื่อไหร่ พยุงนางไว้ "คุณหนูต่อไปต้องฉลาดให้มากขึ้น ยังดีที่ยังได้ไปอยู่ข้างกายนายท่านคนนั้นใช่ไหม? ถ้าคุณหนูได้รับความรักความเอ็นดูจากเขา ทุกอย่างจะดีขึ้น"

หลังจากได้ยินคำพูดของป้าฮวา ผูยู่เหอก็ปาดน้ำตา และจิตใจก็ค่อยๆเข้มแข็งขึ้น ใช่แล้ว นางจะต้องได้รับความรักและความเอ็นดูจากเฉินซ่า แน่นอน!

แต่ว่าหลังจากได้พบกับชายารองซ่งแล้ว นางคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะได้รับภารกิจเช่นนี้

เฉินซ่าและโหลชีก็คาดไม่ถึง ชายารองซ่งจะมอบภารกิจเช่นนั้นกับผูยู่เหอ เมื่อชายารองซ่งพาคนมาหาพวกเขา โหลชีอยู่ในห้องและมองดูกล่องเครื่องประดับทองคำและเพชรพลอยสองกล่องอย่างดีใจ

เมื่อก่อนนางเป็นคนยากจนมาก คาดไม่ถึงว่าตอนนี้จะเป็นผู้หญิงที่รวยมาก มีสมบัติทั้งสองกล่องนี้ ในอนาคตแม้ว่านางจะไม่ทำงานก็สามารถดำเนินชีวิตไปได้ดี

เมื่อพิษกู่ของเฉินซ่าได้รับการแก้แล้ว ถ้านางอยากจากเขาไปก็ไม่ต้องห่วงอะไร นำเงินไปซื้อบ้านหลังเล็กที่ตัวเองชอบในเจียงหนานและใช้ชีวิตแบบสุขสบาย บางครั้งก็จ้างรถม้าไปเที่ยวทุกหนแห่ง อย่างมากนางก็ปลอมตัวเป็นผู้ชาย

"เยว่ เก็บของให้ดีๆ" เสียงของเฉินซ่าดังมาจากนอกประตู โหลชี มองไป ก็เห็นว่าเขากำลังก้าวเข้ามาในประตู โดยมีเยว่เดินตามหลัง

ตอนแรกโหลชีไม่เข้าใจที่เขาบอกว่าเก็บสิ่งของนั้นหมายถึงของอะไร จนกระทั่งเยว่โบกมือ เฉิงสิบก็ตามเข้ามา ทั้งสองคนต่างหยิบกล่องขึ้นมาคนละกล่องหันหลังและกำลังจะเดินจากไป ทันใดนั้นนางก็ตั้งสติขึ้นมาได้ รีบกระโดดขึ้นทันทีเพื่อขัดขวางพวกเขา

"เดี๋ยวก่อน! นี่เป็นของของข้า พวกเจ้าจะขนย้ายไปที่ไหน?"

เยว่ยิ้มและพูดว่า "โหลชี รายได้และรายจ่ายของตำหนักจิ่วเซียว ตอนนี้อยู่ภายใต้การควบคุมดูแลของข้า"

โหลชีถลึงตาใส่เขา "ข้ารู้ แต่ที่นี่ไม่ใช่ตำหนักจิ่วเซียว" เจ้ามาคุมเงินของข้าทำไม?"

"เงินที่ข้านำกลับมาก็คือของตำหนักจิ่วเซียว" เฉินซ่าพูดอย่างไม่แยแส

ชั่วขณะโหลชีก็โกรธมาก "พูดเรื่องตลกอะไรเนี่ย! นี่มันเป็นเงินที่ข้าเอากลับมา ท่านต้องการทำลายมัน ข้าเป็นคนนำกล่องสองกล่องนี้กลับมา อยู่ตรงนั้นข้าได้พูดกับท่านแล้ว แค่ให้ท่านช่วยข้าสะพาย กลับมาถึงต้องคืนข้า!"

"เจ้าเคยพูด" เฉินซ่าเหลือบมองนาง นิ่งไปชั่วครู่แล้วพูดว่า "แล้วข้าเห็นด้วยแล้วรึ?"

ทันทีที่เขาเข้ามาก็เห็นนางมองกล่องสองกล่องนั้นแล้วหรี่ตายิ้ม ในชั่วขณะนั้นเขารู้สึกว่านางชอบสองกล่องนี้มาก และสายตาและท่าทางของนางจู่ๆก็ทำให้เขารู้สึกว่าสิ่งที่นางกำลังคิดตอนนี้ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

มีเงินแล้วจะทิ้งเขาไปใช่ไหม?

เขาไม่อนุญาต

เขาไม่ชอบความคิดที่ว่านางอยากใช้ชีวิตแบบอิสระเสรี ใครจะบอกเขาได้ไหม ใครกันแน่ที่สอนให้นางเป็นแบบนี้? ไม่รู้รึว่าต้องสอนให้นางรู้ว่านายท่านอยู่เหนือ ผู้ชายอยู่เหนือ?

ถ้าโหลชีรู้ว่าในใจเขาคิดเรื่องนี้ คงจะด่าว่าเขาเป็นผู้ชายที่บ้าอำนาจแน่นอน

เพียงแต่ว่า แม้ว่านางจะไม่รู้ แต่ตอนนี้นางก็เกือบจะบ้าเพราะเขาแล้ว "ตอนนั้นท่านก็ไม่ได้คัดค้าน! ไม่พูดก็หมายความว่ายอมรับ!"

เมื่อเห็นใบหน้าของนางแดงก่ำด้วยความโกรธและร้อนใจ ทันใดนั้นเฉินซ่าก็อมยิ้ม

ปกติจะเป็นคนเย็นชาแต่เวลายิ้ม ราวกับแสงที่ส่องผ่านก้อนเมฆ แพรวพราวและน่าดึงดูดใจ ตรงจุดนี้ ก่อนหน้านี้โหลชีก็รู้แล้ว แต่เมื่อรู้อยู่แล้ว นางก็ยังไม่มีภูมิป้องกัน ดังนั้นจึงตะลึงกับรอยยิ้มที่ริมฝีปากของเขา

เมื่อนางตั้งสติได้ เยว่และเฉิงสิบได้ย้ายสมบัติทั้งสองกล่องออกไปแล้ว

โหลชีบ่นด้วยความเศร้าและขุ่นเคืองใจ ท่านใช้ความหล่อมาล่อ ท่านนี่ชั่วช้ามาก......"

"ความหมายของเจ้า เจ้าหลงเสน่ห์ในตัวข้ารึ?"