บทที่ 199 เจ้าสำนักเดือนหยิน

โหลวซิ่นไม่เข้าใจเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วยังต้องไปเผาป่าไผ่ แต่คำพูดของโหลชีเป็นคำสั่ง ดังนั้นเขาจึงต้องดำเนินการตามนั้น ด้วยความกังวลใจแล้วเหลือบมองเฉิงสิบที่ยังไม่ได้สติ เขาบินไปทางป่าไผ่ และจุดไฟเผาอย่างรวดเร็ว

ในเวลานี้ ร่างของเฉิงสิบก็ขยับเช่นกัน

เขาวิ่งตรงไปที่โหลชี ดาบยาวชี้ไปที่หน้าอกของนางโดยตรง ด้วยเจตนาฆ่า

โหลชีทำเสียงเย็นชา ร่างนั้นไม่ได้หลบหลีก แต่เมื่อเขาเข้าใกล้ ก็ยกมือขวาขึ้น และโรยผงยาไปให้เขาหนึ่งกำมือ เมื่อเฉิงสิบสูดดมกลิ่นของผงยาคาวเหม็นนี้ ทันใดนั้นเขาก็กระตุก ที่ในดวงตาก็เริ่มกระปรี้กระเปร่าขึ้น และตระหนักได้ทันทีว่าดาบของเขากำลังชี้ไปที่โหลชี และตกใจ จึงรีบดึงดาบกลับมา ทั้งตัวเต็มไปด้วยเหงื่อและคุกเข่าทันที "แม่นางอภัยให้ข้าด้วย!"

ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่าเขาเพิ่งถูกควบคุมสติ

"ลุกขึ้น" โหลชีพูดต่อ "ไปช่วยโหลวซิ่นจุดไฟ"

"ขอรับ" แม้จะไม่รู้ว่าทำไมต้องจุดไฟ แต่เฉิงสิบรู้ว่านี่เป็นคำสั่งจึงรีบไปช่วยจุดไฟทันที

เจ้าสำนักเดือนหยินไม่ได้ยินว่าโหลชีสั่งให้พวกเขาทำอะไร แต่เมื่อเห็นโหลชีลงมือครั้งเดียวก็สามารถทำให้เฉิงสิบฟื้นคืนสติได้ ก็ตกใจ

"ก็พอมีความสามารถอยู่บ้าง"

"ไม่เพียงแต่พอมีความสามารถอยู่บ้าง ยังสามารถบีบนวดร่างกายเจ้าจนเละได้" โหลชีหัวเราะ ในขณะที่เปลวไฟกำลังลุกไหม้ แล้วกอดอกถอยหลังไปสองสามก้าว "ยายเฒ่าข้าจะดูว่าเจ้าจะซ่อนตัวถึงเมื่อไหร่"

ในฤดูใบไม้ร่วง อากาศร้อนใบไม้แห้ง มันไม่ยากที่จะเผ่าป่าไผ่อีกไม่นาน ไฟส่องสว่างในตอนกลางคืน พร้อมกับควันหนาทึบ ในทิศทางลมนี้ ควันหนาทึบกำลังมุ่งหน้าไปยังเส้นทางแคบๆนั้น เกือบจะปกคลุมพระจันทร์เต็มดวง

"ก๊าบๆ"

"ก๊าบๆๆ"

ไม่ใช่เสียงหัวเราะ ไม่รู้ว่ามีสิ่งของอะไรถูกบีบออกมา เฉิงสิบและโหลวซิ่นกระโดด กลับมาที่ด้านข้างของโหลชี ในไม่ช้าในป่าไผ่มีโคลงกระดูกจำนวนนับไม่ถ้วนออกมา และบางส่วนถูกไฟไหม้ เสียงเหล่านั้นเกิดจากการบิดของกระดูกและข้อ มันดูน่าสมเพชเล็กน้อย

"โหลชี!"

เส้นทางข้างหน้าที่มืดมิดวังเวงมีร่างสีขาวหนีออกมา ไอสองสามครั้ง ค่อนข้างน่าสมเพชมาก

แต่เมื่อเห็นคนนี้ชัดเจน เฉิงสิบและโหลวซิ่นก็อดไม่ได้ที่จะเกร็งตัวและแสดงความหวาดกลัว เจ้าสำนักเดือนหยินแต่งกายด้วยชุดสีขาว ผิวขาวจนไม่เหมือนคนทั่วไป รูปร่างหน้าตาก็ใช้ได้ ริมฝีปากสีแดง ดูราวๆอายุสามสิบ และดูอีกทีก็เหมือนอายุยี่สิบกว่าปีเท่านั้น แต่เจ้าสำนักเดือนหยินเมื่อสี่สิบปีที่แล้วก็มีอายุยี่สิบกว่าแล้ว ดังนั้นตอนนี้นางน่าจะอายุหกสิบกว่าแล้ว

ยายเฒ่าในวัยหกสิบแต่มีใบหน้าเหมือนผู้หญิงอายุยี่สิบหรือสามสิบ นี่มันไม่น่ากลัวหรือ? นี่แสดงว่า ข่าวลือนั้นถูกต้องแล้ว "ยมบาลชอบเจ้าสำนักเดือนหยิน จึงมอบหน้าอมตะแก่นาง......"

"ขี้หมา ถ้าในโลกนี้มียมบาลจริงๆ คนที่เขาจะชอบน่าจะเป็นน่าหลานฮั่วซิน"โหลชียิ้ม วิชาบำรุงหน้าก็ใช่ว่าจะไม่มี ถ้าสามารถค้นหาวัสดุบำรุงหน้าและผลไม้ ตลอดทั้งปี ถ้าจะยื้อเวลาก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าสำนักหยินเดือนยังป่วยอยู่

"ยายเฒ่า เจ้าร่วมมือกับน่าหลานฮั่วซินใช่ไหม?" เดิมทีโหลชีแค่สงสัย แต่ว่าในขณะที่เจ้าสำนักเดือนหยินโกรธและเผลอเรียกชื่อของโหลชีออกมานางเลยมั่นใจว่าตัวเองคาดเดาไม่ผิด

"อะไรนะ" เฉิงสิบและโหลวซิ่นตกตะลึง เจ้าสำนักเดือนหยินร่วมมือกับน่าหลานฮั่วซินหรือ?

ถ้าไม่ใช่เพราะร่วมมือกัน ชื่อเสียงของโหลชีก็ไม่ได้โด่งดัง คงไม่แพร่กระจายมาถึงหุบเทพมาร เจ้าสำนักเดือนหยินจะรู้จักชื่อของนางได้อย่างไรล่ะ?

ก่อนหน้านี้นางก็สงสัยว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่น่าหลานฮั่วซินมาที่หุบเทพมาร มิฉะนั้นเกี่ยวกับสถานการณ์ภายในนางคงไม่รู้ชัดเจนขนาดนั้น นอกจากนี้ แต่ไหนแต่ไรมีน้อยคนมากที่จะมาในหุบเทพมารชั้นใน แล้วนางรู้ได้อย่างไรว่าตรงนั้นมีงูยักษ์เย็นสารทฤดู? เว้นแต่จะมีคนบอกนาง

และเจ้าสำนักเดือนหยินเป็นไอ้แก่ที่ตายยากและชอบเล่นกับโคลงกระดูกและชอบอยู่ในที่มืดวังเวง ก็เป็นเรื่องปกติที่จะซ่อนตัวอยู่ในหุบเทพมาร

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เป็นเพราะทหารผีเจ้าสำนักเดือนหยินเป็นผู้ค้นพบร่องรอยของพวกเรา และบอกกับน่าหลานฮั่วซิน น่าหลานฮั่วซินจึงทำข้อตกลงกับนาง และให้นางมากำจัดตัวเอง

"ไม่รู้ว่าน่าหลานฮั่วซินให้ประโยชน์อะไรแก่เจ้า?"

เจ้าสำนักเดือนหยินเดินเข้ามาทีละก้าว ทหารโคลงกระดูกก็รวมตัวกันข้างหลังนาง และเมื่อนางเข้ามาใกล้ โหลชีและคนอื่นๆก็เห็นว่าข้างหลังพวกนางยังมีชายหนุ่มสี่คน พวกเขาสวมแต่เสื้อคลุมสีดำ ราวกับว่าด้านในไม่ได้ใส่อะไรเลย เพราะพวกเขาเท้าเปล่า ใบหน้าของทั้งสี่นั้นซีดมาก ดวงตาเหม่อลอย แต่สิ่งหนึ่ง ก็คือพวกเขาทั้งสี่คนนั้นรูปหล่อมาก

เฉิงสิบหน้าเปลี่ยนสี ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นมาได้ ถ้าเมื่อกี้เขายังไม่ได้สติขึ้นมา ท้ายที่สุดเขาจะเหมือนกับสี่คนนี้หรือไม่?

เพียงแต่เขาไม่รู้บทบาทของชายหนุ่มรูปหล่อทั้งสี่คนนี้ จนกระทั่งเขาได้ยินคำพูดของโหลชีถึงเข้าใจ

"ไม่ใช่มั้ง ในฐานะที่เป็นเทพธิดาของเขาเวิ่นเทียน น่าหลานฮั่วซินกลายเป็นแม่สื่อแล้วหรือ? ได้ส่งผู้ชายรูปหล่อสี่คนมาเป็นคู่นอนเลยหรือ?"

เมื่อเฉิงสิบได้ยินสิ่งนี้ใบหน้าที่หล่อเหลาก็เริ่มแดง จากนั้นก็หน้าดำคร่ำเครียด

เฉิงสิบมีหน้าตาหล่อเหลาจริงๆ ถ้าอยู่ในยุคสมัยใหม่ประมาณว่าพอเป็นดาราได้ หน้าตาดี รูปร่างดี แม้แต่โหลวซิ่นก็ไม่เลว

เจ้าสำนักเดือนหยินจ้องมองโหลชี "เป็นคู่นอนของข้าเป็นบุญวาสนาของพวกมันแล้ว"

เดิมทีเฉิงสิบยังรู้สึกหวาดกลัวนาง แต่หลังจากได้ยินสิ่งนี้ก็อดไม่ได้ที่จะดุด่า "ให้ตายเถิด!ไอ้แก่ที่ไม่ยอมแก่ตาย! เห็นหน้าเจ้าแล้วข้าก็อยากจะอาเจียน!"