บทที่ 202 หนอนดอกเมฆ

น่าหลานฮั่วซินต้องการให้นางแม้นตายก็ไม่อาจให้ดินกลบ ไม่มีเนื้อหนัง ไม่มีเลือดและเส้นเอ็น ถูกรุมทึ้งจนเหลือแต่กระดูก สุดท้ายยังต้องถูกเจ้าสำนักเดือนหยินใช้งาน ต่อไปยังไม่รู้ว่าจะถูกส่งไปทำเรื่องเลวร้ายอะไร

ยังมีอะไรที่ชั่วช้า โหดเหี้ยมกว่านี้อีกไหม?

แม้กับน่าหลานตันเอ๋อร์ นางก็แค่ทำร้ายนางเท่านั้น แส้ทองฟ้าร้องก็เป็นเฉินซ่าที่ทำลาย! แต่ถึงนางจะทำลาย ก็มิได้สังหารคนทั้งตระกูลนางหรือฉุดคร่านางร้อยครั้งสักหน่อย น่าหลานฮั่วซินจำเป็นต้องโหดเหี้ยมกับนางเช่นนี้เลยหรือ?

ปมแค้นนี้แน่นอนแล้ว

จากนี้นางจะไม่ขอร่วมอยู่กับเขาเวิ่นเทียนอีก ขอเพียงเป็นคนของเขาเวิ่นเทียน นางก็จะ ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!

"พูด! หนอนดอกเมฆนี้มีวิธีกำจัดได้หรือไม่? "

"เออ... เรื่องนี้ข้าไม่รู้จริงๆ..." ชายผู้นั้นเห็นกับตา ว่าหญิงงามมีลมหายใจเย็นเฉียบอำมหิตในพริบตาเดียว เฉกเช่นอสุราในนรก เขาตกใจจนฉี่แทบราด "แม่นางไว้ชีวิตด้วย ข้าน้อยแค่กินยาป้องกันหนอนของเจ้าสำนักเดือนหยินเท่านั้น อย่างอื่นไม่รู้จริงๆ นะ!"

เพิ่งสิ้นเสียงคำว่า 'นะ' แสงขาวแวบ มือหนึ่งโหลชีปาดศีรษะเขากระเด็นออกไปแล้ว

ศีรษะนั้นกลิ้งไปไม่ไกล ทันใดนั้นหมอกขาวก็เข้าไปห้อมล้อม ราวกับจะมุดเข้าไปในศีรษะอย่างนั้น โหลชีรู้ นั่นมิใช่หมอกจริงๆ แต่เป็นหนอนดอกเมฆกลุ่มหนึ่งต่างหาก

"น่าหลานฮั่วซิน เจ้าสำนักเดือนหยิน"

หากไม่มีเรื่องในตอนหลัง นางก็คงถูกหลอกจริงๆ คิดว่าเจ้าสำนักเดือนหยินตายแล้ว

คิดไม่ถึง นางมารเฒ่าคนนั้นจะแสดงได้ดีเยี่ยงนี้!

แต่พวกน่าหลานฮั่วซินก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน ว่าตัวนางจะมีดีจิ้งจอกมาร! หากไม่มี ก็ไม่แน่ว่านางจะถูกหนอนดอกเมฆ และเพราะเริ่มแรกไม่รู้ สามวันให้หลังก็กลายเป็นใยหนอน และทุกอย่างก็จะสายไปเสียแล้ว

ก็เพราะน่าหลานฮั่วซินมั่นใจว่าอีกสามวันนางต้องตายแน่ จึงไม่กลัวว่านางจะตามมา ดังนั้นตามเส้นทางนี้ก็ถูกต้องแล้ว

หากพวกเวิ่นเจี้ยนต้องการได้ความไว้เนื้อเชื่อใจจากโหลวซิ่น เช่นนั้นเวลานี้พวกเขาก็น่าจะยังอยู่ในป่าดอกเมฆจึงจะถูก เฉิงสิบก็น่าจะอยู่กับพวกเขา แน่นอน เพื่อให้พวกเขาเห็นกับตาตัวเองว่านางถูกหนอนดอกเมฆตายแล้ว หลังจากพวกเขาเล่นละครต่อหน้าโหลวซิ่นพอแล้ว ก็ต้องพาพวกเขากลับมาหานางแน่ สำหรับเฉิงสิบจะถูกหนอนดอกเมฆด้วยหรือไม่ ขอเพียงนางยังอยู่ นางยังไม่ตาย เช่นนั้นนางก็ต้องคิดหาวิธีช่วยเขา เวลานี้รีบร้อนไปก็เปล่าประโยชน์

ครั้นคิดได้แล้ว โหลชีก็ไม่รีบร้อนตามหาพวกเขา เมื่อครู่นางใช้คาถาวาโยที่เป็นคาถาชนิดผลาญกำลังภายใน เสียกำลังภายในไปมาก ตอนนี้ต้องเร่งฟื้นฟูก่อน

โหลชีนั่งขัดสมาธิอยู่ใต้ต้นดอกเมฆ พยายามปรับลมหายใจคืนกำลัง ประมาณหนึ่งก้านธูป ใบหูของนางก็กระดิก ได้ยินเสียงฝีเท้าอีกครั้ง

เป็นอย่างที่คิด นางเพิ่งลืมตาขึ้นก็เห็นเวิ่นเจี้ยน เวิ่นโม่ เฉิงสิบและโหลวซิ่นเดินเร็วเข้ามา

"แม่นางรีบลุกขึ้นเร็ว บนต้นไม้มีหนอนอยู่!"

ครั้นเฉิงสิบเห็นนางก็พูดขึ้นอย่างร้อนรน

ดวงตาโหลชีแวบแสงหนึ่ง เฉิงสิบรู้แล้ว นั่นมิได้หมายความว่าเขายังไม่ถูกหนอนดอกเมฆหรือ? แต่เป็นไปไม่ได้ พวกเขาเข้ามานานขนาดนี้แล้ว มีหนอนอยู่เต็มไปหมด หากจะถูกหนอนก็ถูกไปนานแล้ว นอกเสียจากเขาจะไม่รู้ตัว หรือเขากับโหลวซิ่นต่างคิดว่ายาเม็ดนั้นออกฤทธิ์แล้ว

จะว่าไปขณะที่พวกเวิ่นเจี้ยนพูดถึงป่าดอกเมฆกับยานั้นก็วางกับดักเอาไว้แล้ว กลิ่นหอมของป่าดอกเมฆอาจมีผลอย่างที่เขากล่าว แต่พวกเขาบอกเพียงเรื่องเดียว หลีกเลี่ยงไม่เอ่ยถึงหนอนดอกเมฆ ให้ยานั้น ทำให้พวกเขานึกว่ากินยาแล้ว หลังจากเข้าป่าจะไม่เป็นไร สติจะไม่พร่าเบลอ จะไม่วิงเวียนราวกับดื่มสุรา แต่นึกไม่ถึงว่าในไอหมอกเหล่านั้นจะมีหนอนมากมายเพียงนี้

ด้วยเหตุนี้ แม้เข้าป่าแล้วพวกเขาก็ยังระมัดระวัง แต่เรื่องที่ระวังกับจุดที่ให้ความสำคัญนั้นไม่ถูก กลิ่นดอกไม้ฉุนจนทำให้ทนไม่ไหว ทำให้พวกเขาสับสน

"เฉิงสิบมาพยุงข้าหน่อย ขาชาไปหมดแล้ว" โหลชีเอ่ยเรียบ

โหลวซิ่นกับเวิ่นเจี้ยน เวิ่นโม่ก็เข้ามาด้วย

โหลชีเกี่ยวข้อมือของเฉิงสิบ อาศัยกำลังลุกขึ้นยืน แต่กลับจับมือไว้ตลอดมิปล่อย

"เวิ่นฉินกับเวิ่นซูล่ะ?" โหลชีเอ่ยถาม

เป็นอย่างที่คิด โหลวซิ่นเอ่ยด้วยความเศร้าใจเล็กน้อย "เพื่อช่วยข้าน้อย เวิ่นฉินกับเวิ่นซูตายแล้วขอรับ"

"เหรอ ตายอย่างไรล่ะ?" โหลชีเลิกคิ้ว

"ป่าดอกเมฆแห่งนี้ประหลาดมาก ก็ไม่รู้ว่าใครทำค่ายกลไว้ แถมยังมีหนอนดอกเมฆอยู่เต็มไปหมด พอพวกเราเข้าค่ายกลมา ก็มีหนอนดอกเมฆกลุ่มใหญ่บุกโจมตี เวิ่นฉินกับเวิ่นซูบังอยู่ด้านหน้าข้าน้อย ถูกหนอนดอกเมฆกลืนไปขอรับ" โหลวซิ่นพูดถึงแล้วยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่หน่อยๆ หนอนดอกเมฆกลุ่มขาวห่อหุ้มทั้งสองไว้ ไม่นานทั้งนางก็อันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตา

หายไปจริงๆ

โหลชีพลันหัวเราะเย็น หนอนดอกเมฆเข้ารุกด้วยรูปแบบนี้หรือ? มิสู้บอกว่าเป็นคาถาพรางตา ดึงตัวเวิ่นฉินกับเวิ่นซูออกไปจะดีกว่า เวลานี้ก็ไม่รู้ว่าสองคนไปหลบที่ไหนแล้ว

เวิ่นเจี้ยนกับเวิ่นโม่มองนาง ดวงตามีความเจ้าเล่ห์

"ไยมองข้าเช่นนี้เล่า?" โหลชีหัวเราะ นี่กำลังดูว่านางถูกหนอนดอกเมฆหรือไม่หรือ? น่าเสียดายมาก พวกเขากลับคิดไม่ถึงว่าตัวนางยังมีของดีอย่างดีจิ้งจอกมารที่ขัดต่อหลักแห่งฟ้าอยู่