บทที่ 252 อาวุธวิเศษของนาง

โหลชีพยักหน้า ถูกต้อง พิชิตวันในตอนนี้เก็บงำประกายอย่างมิดชิดจริงๆ แน่นอนว่า นอกเหนือจากฝักที่งดงามมากของมันแล้ว

"กระบี่มังกรหงส์ที่ออกจากมือของข้า ตอนนี้อยู่ในวังหลวงแล้ว คนใต้หล้าไม่ได้ยลโฉมที่แท้จริง แต่พูดแล้วก็น่าละอาย กระบี่มังกรหงส์คู่นั้น ในความเป็นจริงข้าไม่สามารถสร้างจิตวิญญาณแห่งอาวุธวิเศษออกมาได้ ดังนั้น พวกมันยังไม่ถือว่าเป็นอาวุธวิเศษ ยังมีอีกเล่มหนึ่ง ตอนนี้อยู่ในมือของเทพธิดาแห่งเขาเวิ่นเทียน" เซียวหั่วกล่าวสิ่งเหล่านี้ ไม่ได้มีสีหน้าท่าทางของความหยิ่งผยอง แต่กลับกำลังพูดถึงตอนที่ตนเองสร้างอาวุธสองสามชิ้นก่อนหน้านี้ด้วยความรู้สึกละอายใจเล็กน้อย ราวกับตอนนี้ถึงได้พบว่าพวกมันยังไม่ดีพอ

"ที่ท่านพูดถึงคือกระบี่หงส์ร้อง?" โหลชีนึกถึงกระบี่ล้ำค่าของน่าหลานฮั่วซินเล่มนั้น ตอนที่อยู่ในหุบเขามารก่อนหน้านั้น

เซียวหั่วพยักหน้าแล้วกล่าวว่า: "ถูกต้อง คิดไม่ถึงว่าคุณชายเจ็ดก็เคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย คุณลักษณะของกระบี่หงส์ร้องคือความเย่อหยิ่ง สวยหรู เมื่อกระบี่ออกจากฝัก เจ้าจะมีความรู้สึกเช่นนี้ทันที นั่นก็คือจิตวิญญาณของกระบี่ที่กระบี่ล้ำค่านั้นต้องการแสดงออกมา"

โหลชีเลิกคิ้ว ถูกต้อง ตอนนั้นตอนที่น่าหลานฮั่วซินชักกระบี่ล้ำค่าออกมาสิ่งที่นางรู้สึกได้ก็คือความเย่อหยิ่ง โอ้อวดจริงๆ เหมือนกระบวนลีลาท่าทางของน่าหลานฮั่วซินเลย บางทีอาจเพราะว่ามันเป็นเช่นนี้ น่าหลานฮั่วซินถึงได้ชอบกระบี่หงส์ร้องเล่มนั้น แต่นางกลับไม่ชอบเลย โหลชีไม่รู้สึกว่าตัวเองเย่อหยิ่งเลย และนางยังไม่ชอบจงใจไปโอ้อวดอะไร แน่นอนว่า ตอนที่นางทำให้คนอื่นขายหน้านางกลับชอบทำมันโดยไม่รู้สึกเบื่อหน่ายเลย

นางรู้สึกว่าความจริงแล้วตนเองเป็นคนใจร้ายนิดหน่อย

"คนใช้อาวุธวิเศษ ทางที่ดีที่สุดคือสามารถค้นหาอาวุธที่มีคุณลักษณะเช่นเดียวกับตนเอง กระบี่หงส์ร้องกับเทพธิดาแห่งเขาเวิ่นเทียน แค่กๆ มีคุณลักษณะที่เหมือนกันมาก"

คำพูดนี้ของเซียวหั่วทำให้โหลชีอยากหัวเราะออกมา

ดูท่าเขาก็รู้สึกว่าน่าหลานฮั่วซินก็คือนกยูงที่เย่อหยิ่งตัวหนึ่งเช่นกัน

"หากไม่สามารถหาอาวุธที่มีคุณลักษณะเดียวกัน เช่นนั้นทางที่ดีที่สุดก็คือค้นหาคุณลักษณะอ่อนโยนหรือไม่ก็คล้ายคลึงกัน เช่นนั้นแล้ว ผู้ที่ใช้อาวุธวิเศษจะไม่ถูกอาวุธวิเศษย้อนกลับมาควบคุม หากเลือกคุณลักษณะที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง และยังเป็นอาวุธวิเศษที่แข็งแกร่งทรงอำนาจมาก เมื่อใช้ไปนานๆ จิตใจและจิตวิญญาณของผู้ใช้จะได้รับผลกระทบ ในกรณีที่รุนแรงผู้ใช้อาจถึงขั้นนิสัยเปลี่ยนไปเลย" เซียวหั่วกล่าวขึ้นอย่างรอบคอบมาก

"ดังนั้น" โหลชีรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย: "ความหมายของท่านคือ ไม่ใช่ทุกคนจะสามารถแข็งแกร่งราวกับเสือที่ติดปีกได้เมื่อมีอาวุธวิเศษ?"

"มีดีมีร้าย" เซียวหั่วพยักหน้า

"เช่นนั้นตอนนี้ท่านรู้สึกว่า แส้อันนี้ ไม่เหมาะสมกับข้า?"

เซียวฉิงเซียวชงและคนอื่นๆต่างก็ตะลึงอึ้งไป แต่เซียวฉิงมองไปที่แส้ที่แผ่ซ่านความรู้สึกดำมืดลึกลับบีบเคล้นอันตรายจากทั่วทั้งแส้ของมันอีกครั้ง ในใจกลับมีความรู้สึกขึ้นมาลางๆ

ได้ยินเซียวหั่วกล่าวขึ้นมาจริงๆ: "แส้นี้เป็นอาวุธครั้งที่ดีที่สุดในจำนวนอาวุธที่ข้าสร้างขึ้นมา! แม้แต่ตัวข้าเองก็คิดไม่ถึงว่ามันจะดีเช่นนี้ได้! แต่คุณชายเจ็ดโปรดมองดู มันมืดสลัวบีบเคล้นอันตราย โหดเหี้ยมไร้ความปรานี แส้นี้มีจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งเย็นยะเยือกเสียดกระดูก! คนที่หล่อเหลามีสง่าอย่างคุณชายเจ็ด เกรงว่าจะถูกความแข็งแกร่งเย็นยะเยือกแบบนี้กดขี่เอาไว้ ถึงเวลาจะทำให้นิสัยของคุณชายเจ็ดเปลี่ยนไปอย่างมาก หรือกลายเป็นผู้ที่ถูกกลืนกิน!"

คนที่อยู่บริเวณโดยรอบสูดลมหายใจเข้าลึกๆเฮือกหนึ่ง

เซียวฉิงอดที่จะเดินเข้าไปใกล้โหลชีสองก้าวไม่ได้ เขารู้สึกว่านางผอมเพรียว งดงามอ่อนช้อย ถึงแม้วรยุทธของนางจะดีมาก แต่ดูแล้วมันทำให้คนรู้สึกว่านางเป็นประเภทที่ค่อนข้างบอบบางเล็กน้อย----

ไม่ถูกต้อง เพราะอะไรเขาถึงไปใช้คำเปรียบเปรยว่าบอบบางกับผู้ชายคนหนึ่งเช่นนี้ได้?

หากคุณชายเจ็ดรู้ความคิดของเขาเข้า คิดว่าคงต้องไม่ชอบแน่----

แต่ว่าเซียวฉิงก็ยังมองดูโหลชีด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อย: "คุณชายเจ็ด ถ้าอย่างไร แส้นี้อย่าเพิ่ง----"

เขาอยากจะบอกว่าอย่าเพิ่งใช้มันตอนนี้ ให้ท่านพ่อของเขาดูก่อนว่าพอจะมีทางแก้ไขอะไรไหม เซียวหั่วกลับกัดฟันแล้วกล่าวขึ้นมากะทันหัน: "คุณชายเจ็ดถ้าอย่างไรรออีกสักสองวัน กระบี่ล้ำค่าออกจากเตา แล้วค่อยมาดูคุณลักษณะของกระบี่ล้ำค่า ถึงเวลานั้น ก็แล้วแต่คุณชายเจ็ดจะเลือกเลย!"

เหล็กดำน้ำแข็งพันปีบวกกับจิ้งจอกแสงจันทร์ม่วงนั่น ยังไม่รู้ว่าจะสร้างกระบี่ล้ำค่าที่เป็นสุดยอดอาวุธวิเศษที่ไม่มีที่เปรียบได้ขนาดไหนออกมา เซียวหั่วกลับยินดีที่จะส่งมอบมันออกมา ให้โหลชีเลือกด้วยตัวเอง ต้องบอกเลยว่า เขาเป็นคนที่เที่ยงตรงมากพอใจกว้างมากพอจริงๆ

โหลชีมองตามสายตาของเขา เบนสายตาไปทางเตาหลอมที่ยังคงหลอมกระบี่ล้ำค่าอยู่ เหนือเตาหลอมนั่น มีแสงสีม่วงจางๆ ในใจนางตกตะลึงเล็กน้อย และรอคอยการปรากฏตัวของกระบี่เล่มนั้นมากเช่นกัน

แต่ว่า นางชอบแส้เส้นนี้

โหลชียิ้มเล็กน้อย แล้วยื่นมือออกไปอีกครั้ง จับด้ามจับแส้เอาไว้

เซียวหั่วคิดไม่ถึงว่าเขาพูดไปมากมายขนาดนี้ โหลชียังกล้าหยิบแส้นี้ขึ้นมาอีก ตะลึงงันไปชั่วขณะ

ด้ามจับของแส้นี้เรียบง่ายไม่หรูหรา พอดีแค่จับฝ่ามือเดียว แกะสลักด้วยลวดลายเป็นเส้นๆ ดูแล้วรู้สึกว่ามีความลึกลับของท่วงทำนองโบราณที่เรียบง่าย ตัวแส้ที่มีสีดำแบบนั้น เหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่ข้างใน ราวกับสามารถกลืนกินทุกอย่างที่มีแสงสว่าง ส่องประกายอยู่ภายใน ราวกับดวงดาวบนท้องฟ้ากว้างใหญ่ในคืนที่มืดมิด

ความจริง มันสวยมาก สวยมากจริงๆ

ข้อมือของโหลชีเคลื่อนไหวเบาๆ แส้ยาวก็ถูกเหวี่ยงออกไปราวกับมีจิตวิญญาณ ชิ่ว

เงาแส้นำแสงสลัว

ทุกคนถอยหลังไปก้าวหนึ่งในเวลาเดียวกัน มองไปที่นางและแส้ในมือนางด้วยความตกตะลึง

"แรงกดดัน" เซียวฉิงพูดคำนี้ออกมาด้วยความงุนงง ความจริงคือการความกดดันของบรรยากาศ ทันทีที่แส้นั่นถูกเหวี่ยงออก ก็ทำให้พวกเขารู้สึกหวาดกลัวในใจ รู้สึกแค่ว่าในดวงตาก็ยังเย็นยะเยือก

แล้วมองไปที่โหลชี สีหน้าท่าทางดูเย็นชาเล็กน้อย สายตาทั้งคู่ลึกล้ำ ลมหายใจทั่วทั้งตัวเย็นยะเยือก ดูแตกต่างจากเมื่อครู่นี้ แต่ก็รู้สึกว่านางที่เป็นเช่นนี้ดูกลมกลืนมาก ราวกับว่าเดิมทีนางก็ควรจะเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว มีชั่วขณะหนึ่งเซียวฉิงรู้สึกมึนงงสับสนเล็กน้อย

เซียวชงกลับทนไม่ไหวกลืนน้ำลาย แล้วกล่าวถามเซียวหั่วเสียงต่ำ: "ท่านพ่อ คุณชายเจ็ดเป็นเช่นนี้ เพราะถูกจิตวิญญาณของอาวุธวิเศษกดขี่เอาไว้แล้วใช่ไหม?"