บทที่ 266 พบสายพันธุ์กลายพันธุ์อีกครั้ง

"ลูกนิลดำรึ?" เขากล่าวถามเสียงขรึม

โหลชีพยักหน้า "ใช่ รู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากใช่ไหม? มาครั้งนี้ไม่เสียเที่ยวใช่ไหม?"

"ไม่เอาแล้ว"

"......ใช่ไหมล่ะ ตอนนี้ข้าก็ยังรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวนำโชคของท่านเลย...เดี๋ยวก่อนนะ ท่านว่าอะไรนะ?" โหลชีอึ้งไปครู่หนึ่ง หันกลับมามองเขาด้วยความประหลาดใจ นางฟังผิดไปหรือเปล่า? เมื่อครู่นี้เขาพูดว่าอะไรนะ?

เฉินซ่ากล่าวซ้ำขึ้นมาอีกแล้ว: "ไม่เอาแล้ว ลูกนิลดำอะไร ตัวยาอะไร ข้าไม่เอาแล้วทั้งนั้น" พูดจบก็เดินไปทางภูเขา ไม่มองนางอีก

เสี่ยวโฉวและคนอื่นๆเห็นท่าทางแข็งแกร่งกล้าหาญเช่นนั้นของพวกเขาบนภูเขาเมื่อครู่ เห็นเขาขึ้นมา กำลังอยากจะกล่าวคำพูดประเภทยกย่องชื่นชมคุณธรรมอันสูงส่งอะไรพวกนั้น พอเห็นสีหน้าท่าทางเย็นชานั่นของเขาแล้วกลับไม่กล้าเอ่ยปากพูดอีก

โหลชีอึ้งไปครู่หนึ่ง ถามโหลวซิ่นที่อยู่ด้านข้าง "โหลวซิ่น ทำไมข้ารู้สึกว่าตอนนี้ฝ่าบาทกำลังประชดประชันข้าอยู่ล่ะ?"

"แม่นาง มันชัดเจนมากอยู่แล้ว"

"ฮ้า ไม่ใช่ เขามีอะไรให้ต้องประชดประชันด้วย?"

"แม่นาง เมื่อครู่นี้ท่านบอกว่าจะฆ่าฝ่าบาท" โหลวซิ่นเตือนสตินางด้วยความหวังดีมาก

โหลชีเบิกตาโต ประชดประชันเพราะงอน แม้แต่ตัวยานำพาที่ช่วยชีวิตของตนเองก็ไม่เอาแล้ว? ไม่เอาจริงๆหรือ? "ข้าบอกว่าจะฆ่าตอนนี้หรือ? เขาก็บอกกับข้ามาโดยตรงเลยว่าเขากับน่าหลานฮั่วซินไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลยสักนิดก็สิ้นเรื่อง?"

โหลวซิ่นพยักหน้า ใช่แล้ว เขาก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน แต่ฝ่าบาทไม่รู้ว่าคิดอย่างไร เขาควรจะไปเตือนสติฝ่าบาทหน่อยดีไหม?

โหลชีโบกไม้โบกมือ "ไม่สนใจเขาแล้ว เป็นผู้ชายอายุเท่าไหร่แล้ว ถ้าเขาชอบงอนก็ปล่อยให้เขางอนไป เราไปหาทางออกกัน"

ช่างเขาจะเอาไม่เอา ในเมื่อเขามาด้วยตัวเองแล้ว แล้วแต่จะหาไม่หา

โหลวซิ่นมองดูโหลชีเดินไปอีกด้านหนึ่งแล้วเดินไปพร้อมกับเสี่ยวโฉว และฝ่าบาทก็เดินอยู่ข้างหน้าสุดคนเดียวอย่างเยือกเย็นและหยิ่งผยอง ตรงกลางมีถูเปินและพี่น้องคั่นอยู่ สองคนนั้นไม่สนใจซึ่งกันและกัน เขาอดที่จะถอนหายใจไม่ได้

นี่ถือเป็นเรื่องอะไรกัน!

"นายท่าน!"

โหลวซิ่นกำลังจะก้าวเท้าเดินไปทางโหลชี ก็ได้ยินเสียงตะโกนขององครักษ์เยว่ เขาหยุดยืนทันที หันกลับมาแล้วมองลงไปจากด้านบน ก็เห็นองครักษ์เยว่พาคนสิบกว่าคนกำลังวิ่งกันมาทางนี้อย่างเร็วจริงๆ แต่ห่างออกไปไม่ไกลจากด้านหลังพวกเขา ยังมีคนจำนวนที่มากกว่ากำลังพุ่งมาทางนี้กันอย่างเอาเป็นเอาตายเช่นกัน

"นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?" โหลวซิ่นบ่นพึมพำกับตัวเอง

"แม่นาง!" เสียงของเฉิงสิบก็ดังมาเช่นกัน ไม่ช้า คนก็มาถึงตรงหน้าของพวกเขา

เฉิงสิบหายใจหอบ ตอนที่เห็นโหลวซิ่นก็เผยสีหน้าดีใจสุดขีดออกมา ยื่นออกชกออกไปตรงหน้าอกเขาหนึ่งหมัด "ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าไม่ตายง่ายๆขนาดนั้นหรอก!"

ดี ดีมากจริงๆ นึกว่าพวกเขาจะตายอยู่ที่นี่ทั้งหมดแล้ว ใครจะรู้ว่าตอนนี้พวกเขาไม่ขาดไปเลยสักคนเดียว

เฉิงสิบเห็นฝ่าบาทกับโหลชีที่อยู่ห่างกันแสนไกล ตะลึงอึ้งไปในทันที ใช้สายตาสงสัยมองไปทางโหลวซิ่น โหลวซิ่นกางมือออกแสดงถึงความจนใจ

เรื่องนี้ มันก็ไม่ค่อยจะดีที่เขาจะพูด อีกอย่าง พูดขึ้นมาแล้วเรื่องมันยาว

"เฉิงสิบ ทำไมพวกเจ้าก็ลงมาแล้ว?" โหลชีหันกลับมา เห็นเยว่กับตู้เหวินฮุ่ยพวกเขาเช่นกัน มองลงไปด้านล่าง พระเจ้า อย่างน้อยก็มีคนหลายร้อยคนกำลังวิ่งมาทางนี้ ฝุ่นตลบอบอวลลอยขึ้นมา "ทำไมถึงมีคนมามากมายขนาดนี้?"

หรือว่า คนที่รายล้อมอยู่ข้างนอกเข้ามาหมดแล้ว? หมอกดำตรงหุบเขาลึกนั่นหายไปแล้วหรือ? นางไม่เชื่อว่าคนมากมายขนาดนี้ล้วนสามารถกระโดดลงมาจากที่นั่นได้

เฉิงสิบกล่าวอย่างรีบร้อน: "แม่นาง เราต้องรีบหน่อยแล้ว ไม่รู้ใครปล่อยแผนที่ออกมา บนแผนที่มีการทำเครื่องหมายตำแหน่งที่แน่ชัดของลูกนิลดำเอาไว้ และในมือของคนพวกนั้นก็แทบจะมีแผนที่นั่นกันทุกคน ดังนั้นตอนนี้ทุกคนจึงพุ่งเข้ามากันอย่างบ้าคลั่ง ที่แข่งกันคือการลงมือก่อนได้เปรียบ! หมอกดำพวกนั้นก็จางหายไปอย่างลึกลับ มีอีกด้านหนึ่งพบทางเดินเล็กๆที่นำไปสู่ก้นคูน้ำโดยตรง!" ดังนั้น คนพวกนี้ถึงลงมาได้ทั้งหมด!

โหลชีอยากจะด่าว่าไร้เหตุผลสิ้นดีมากจริงๆเลย ตอนที่นางลงมาทำไมหมอกถึงไม่จางล่ะ? นี่คือกลั่นแกล้งกันใช่ไหม "ลูกนิลดำอยู่ในตำแหน่งนี้?"

เฉิงสิบพยักหน้า "ใช่ขอรับ ข้างหน้ามีทางออกที่ซ่อนเร้นอยู่ทางหนึ่ง หลังจากออกไปแล้วจะผ่านแนวเทือกเขาขนาดเล็กสายหนึ่ง จากนั้นก็จะเห็นทะเลสาบแห่งหนึ่ง ลูกนิลดำอยู่ตรงริมทะเลสาบ"

"เช่นนั้นเรารีบไปกันเถิด" โหลชีอุ้มวู๊วูเอาไว้ จับมือเสี่ยวโฉว แล้ววิ่งออกไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็ว

"โหลชี----"

เยว่กำลังจะทักทายนาง แต่กลับช้าไปก้าวหนึ่ง โหลวซิ่นหันกลับมามองเขาครู่หนึ่ง ไม่แม้แต่จะทักทายเช่นกัน ลากเฉิงสิบเอาไว้ ปากก็ตะโกนไปด้วยว่าแม่นางรอเราด้วย ไล่ตามไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

"คุณชายโปรดรอเราด้วย!" ถูเปินและคนอื่นๆก็ก้าวเท้าวิ่งตะบึงไปอย่างรวดเร็ว

ชั่วขณะหนึ่ง บนไหล่เขานี้เหลือเพียงองครักษ์ที่เขาพามาจากจิ่วเซียวคนเดียวแล้ว รวมไปถึงตู้เหวินฮุ่ยและคนอื่นๆ เยว่มองไปทางแผ่นหลังของฝ่าบาทอย่างมึนงง พบความผิดปกติในทันที

"นายท่าน โหลชี----" เรียกชื่อโหลชีออกมาแล้ว เขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่าตอนนี้โหลชีเป็นพระสนมที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง เขาไม่ควรเรียกชื่อโดยตรงอีกถึงจะถูก

เฉินซ่าไม่ได้พูดอะไร เพราะเขากำลังกัดฟันแน่นอยู่ มองไปที่แผ่นหลังของผู้หญิงที่วิ่งออกไปไกลแบบนั้นคนนั้น ไฟโกรธแผดเผาในใจเขา เจ็บปวดหัวใจราวกับถูกมีดกรีด แต่กลับรุกไม่ได้ถอยก็ไม่ได้

"ไป" อัดอั้นจนถึงสุดท้าย เขาพูดออกมาแค่คำเดียว จากนั้นก็ใช้วิชาตัวเบาไล่ตามไปทางโหลชี

เยว่ขมวดคิ้ว ไม่รู้จริงๆว่าในขณะที่พวกเขาฆ่าเผ่ามนุษย์ผีมาตลอดทางนั้น ระหว่างฝ่าบาทกับโหลชีเกิดเรื่องอะไรขึ้น

แต่เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าตอนนี้โหลชีเย็นชาต่อเขามาก ไม่ ก็ไม่ใช่ความเย็นชา แต่คือความห่างเหิน ราวกับไม่สนิทกับเขา