บทที่ 271 คนที่ไม่สมควรจะช่วย

พวกโหลชีเดินไปหน้าพวกเขาแล้ว ทิ้งระยะห่างไปจากพวกเขาช่วงหนึ่งแล้ว มนตรีมองไปครู่หนึ่ง ในใจก็ยังรู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ ถูเปินขมวดคิ้ว ตะโกนออกมาคำหนึ่ง: "เจ้าซื่อ คุณชายบอกว่าไม่ช่วย เช่นนั้นเราก็ไม่ช่วย! เรียกไม่ตื่นก็ช่างเถิด รีบไปได้แล้ว!"

"ข้าช่วยนางแค่คนเดียว" เจ้าซื่อกล่าวไป ก็ก้มตัวไปแบกผู้หญิงคนนั้นขึ้นมา ร่างกายที่นุ่มนิ่มของหญิงสาวทับอยู่บนหลังของเขา ทำให้เขารู้สึกหวานในใจ รู้สึกมีความสุขมากจริงๆ

น้ำหนักตัวของผู้หญิงแค่นี้สำหรับเขาแล้วไม่ถือว่าเป็นปัญหาเลยจริงๆ เขายิ้มหน้าบาน แบกนางเอาไว้แล้ววิ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "ดูสิ ก็แค่แบกนางเดินไปไม่ได้ยากสักนิดเลย!

เจ้าลิงเข้าไปใกล้แล้วมองหน้าของผู้หญิงคนนั้น ทำเสียงจิปากจิ๊จิ๊กล่าวว่า: "เจ้าซื่อ อย่าว่าไป หน้าตาผู้หญิงคนนี้สวยสดใสมากจริงๆด้วย!"

"เจ้าลิงเจ้าเดินห่างหน่อย ห้ามแตะต้องเลย" เจ้าซื่อแบกคนเอาไว้เดินออกไปสองสามก้าว

เจ้าลิงเยาะเย้ยออกมาคำหนึ่ง "คนเขายังไม่ใช่เมียของเจ้าเลย เจ้าก็ไปปกป้องซะแล้ว หน้าหนามากพอจริงๆ"

เจ้าซื่อหน้าแดงกล่าวด้วยความไม่พอใจ: "เจ้าอย่าพูดเหลวไหล ถึงแม้นางจะไม่เป็นเมียข้า ข้าก็อยากช่วยนาง!"

ถึงแม้เขาจะชอบและอยากได้ผู้หญิงคนนี้ แต่ว่าหากนางตื่นมาแล้วไม่ยินดีจะแต่งงานกับเขา เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไปบังคับนางนี่นา ตอนนี้พวกเขาไม่ใช่โจรแล้ว หากทำเรื่องบังคับให้ผู้หญิงแต่งงานด้วย คุณชายต้องไม่ปล่อยเขาไปอยู่แล้ว

"ได้ได้ได้ ไปเถิดไปเถิด" เจ้าลิงกล่าวพร้อมหัวเราะคิกคัก

ถูเปินเห็นว่าเขาแบกคนออกมาแล้ว ตอนนี้จะทิ้งคนเอาไว้อีกดูเหมือนจะโหดร้ายไปหน่อย เลยได้แต่ถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วกล่าวว่า: "รีบไปเถิด คุณชายและคนอื่นๆเดินไปไกลมากแล้ว!"

พวกเขาตามไปอย่างรวดเร็ว ทางเล็กๆสายนี้คดเคี้ยวราวกับงู สองข้างทางบางครั้งก็ว่างเปล่า บางครั้งก็มีหินขนาดใหญ่บ้าง ปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์สีเขียว

เดินต่อไปอีกหน่อยก็ลักษณะภูมิประเทศก็เริ่มเป็นทางขึ้น ทางเล็กๆก็กว้างขวางมากขึ้น เดิมทีก่อนหน้านี้พวกเขาก็ลงมาจากบนพื้น ดังนั้นภูมิประเทศจะเป็นทางขึ้นก็เป็นเรื่องปกติมาก แต่พวกเขาเดินมาตั้งนานแล้ว ก็ยังตามคนที่เข้ามาก่อนหน้านี้ไม่ทันเลย ไม่ได้ยินเสียงเลยแม้แต่นิดเดียว

"ไม่รู้ว่าพวกเขาเร่งเดินกันขนาดไหน ตอนนี้วิ่งกันไปถึงไหนแล้ว" โหลวซิ่นกล่าว

เสียงเพิ่งจะหยุดลง ข้างหน้าก็มีหินก้อนใหญ่มหึมาขวางอยู่ตรงหน้า เหมือนตัดขอบเขตการมองเห็นไปในทันที ถนนหักเลี้ยวเป็นทางโค้ง เฉียงออกไปเป็นระยะทางสั้นๆ ตรงทางโค้งนั่นไม่มีอะไรขวางกั้นอยู่เลย เพราะปีนขึ้นมาสูงมากแล้ว มองลงไปจากตรงนั้น เป็นระดับความสูงที่สามารถทำให้คนกระดูกหักได้เลย

"ตู้เหวินฮุ่ย ระวังหน่อย" โหลชีเพิ่มระดับเสียงกล่าวกับตู้เหวินฮุ่ยที่เดินอยู่ข้างหน้าสุด

ตู้เหวินฮุ่ยหันกลับมา กำลังจะตอบรับคำ จู่ๆสีหน้ากลับเปลี่ยนไป ตะโกนเสียงดังขึ้นมา: "คนที่อยู่ข้างหลังนั่นเป็นใคร ทำไมถึงแบกผู้หญิงเอาไว้คนหนึ่ง?"

ตอนนี้เขายืนอยู่คนสุดท้าย หันกลับหลังแล้วมองลงไปด้านล่าง สามารถมองเห็นพอดีว่าคนที่อยู่รั้งท้ายขบวนคือเจ้าซื่อพวกเขา

เมื่อตะโกนประโยคนี้ออกมา โหลชีก็รีบหันหลังมองลงไปทันที ร่างกายของหลูต้าลี่กลับบังการมองเห็นของนางเอาไว้พอดี

"หลูต้าลี่ หลบไปหน่อย ใครแบกผู้หญิงเอาไว้?"

นางจำได้ว่าคนที่เดินอยู่ท้ายสุดคือถูเปินและพี่น้อง แต่ไม่รู้ว่าในบรรดาห้าพี่น้องคนไหนเป็นคนแบก

"แม่นาง ข้าน้อยไปดูเอง" เฉิงสิบกล่าว

โหลชีพยักหน้า

เฉิงสิบก็หันกลับไป เบียดผ่านข้างกายหลูต้าลี่ไป

เฉินซ่าไม่ได้สนใจสถานการณ์ของด้านหลัง เขาขมวดคิ้วขึ้นมากะทันหัน ก้าวเท้าเดินไปด้านหน้าอย่างเร็ว เดินไปถึงริมทางโค้งที่เฉียงออกมานั่น ยื่นหน้าออกไปเล็กน้อยแล้วมองลงไป

ข้างล่างเป็นหินงอกปลายแหลมหลายอัน ระหว่างหินงอกอยู่ติดกันมาก ดูไม่ออกว่ามีอะไร แต่ว่าเขามักจะรู้สึกว่าได้กลิ่นของกลิ่นคาวเลือดเล็กน้อย ลอยมาจากข้างล่าง

"ยกระดับความระมัดระวัง มีความผิดปกติเล็กน้อย" เขากล่าวเสียงขรึม

ตู้เหวินฮุ่ยและคนอื่นๆระมัดระวังขึ้นมาทันที

"อ๊ากก!"

จู่ๆข้างหลังก็มีเสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นมา ทำลายความสงบของก่อนหน้านี้ ทุกคนต่างก็ตกตะลึง มองไปทางด้านหลังกันอย่างพร้อมเพรียง แต่ร่างกายของหลูต้าลี่สูงใหญ่เกินไปจริงๆ มีเขาขวางอยู่ ก็มองไม่เห็นสถานการณ์ที่อยู่ข้างหลังเลย

เฉินซ่ากอดเอวโหลชีเอาไว้ เขย่งปลายเท้าขึ้นมา ลอยตัวขึ้นไปอยู่บนหินก้อนใหญ่นั่น ถึงได้เห็นสถานการณ์ที่อยู่ข้างหลังอย่างชัดเจน เยว่ก็ลอยตัวขึ้นมา แต่ตอนที่เขาหันกลับมาหางตากลับมองไปเห็นอีกด้านของหินก้อนใหญ่ สถานการณ์ที่อยู่ด้านหน้า เขาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

"นายท่าน!"

เฉินซ่าเห็นสถานการณ์ที่อยู่ด้านหลัง ยังไม่ได้สติกลับมาจากอาการตกตะลึง ก็ยินเสียงเรียกของเยว่อีก เขาหันกลับไป เห็นเยว่กำลังชี้ไปข้างหน้าอยู่

เขามองตามนิ้วมือของเขาไป

ทะเลสาบแห่งหนึ่ง ทะเลสาบที่มีขนาดใหญ่มากแห่งหนึ่ง ทะเลสาบที่สวยงามแห่งหนึ่ง ราวกับจี้หยกแจสเปอร์ที่ตกลงบนผ้าห่มยักษ์หลากสีสัน พื้นผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ หมอกน้ำเบาบางเหนือทะเลสาบ ดอกไม้บานสะพรั่งริมทะเลสาบ ราวกับแดนสวรรค์

หากไม่มีศพเหล่านั้นลอยอยู่บนพื้นผิวน้ำ!

ใช่แล้ว บนพื้นผิวทะเลสาบนั้น บนพื้นผิวทะเลสาบที่อยู่ใกล้กับทิศทางนี้มีศพลอยอยู่จำนวนมาก! เพราะไม่ได้อยู่ใกล้มากนัก พวกเขามองไม่ออก คนเหล่านั้นใช่คนที่เข้ามาก่อนหน้านี้หรือไม่

อีกอย่าง ชั่วขณะหนึ่งก็ดูไม่ออกว่ามีกี่ศพกันแน่

เวลานี้ ตรงทางโค้งที่อยู่ตรงทางข้างหน้ามีคนสามสี่คนพุ่งมา หนึ่งในนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่ง ในขณะที่วิ่งกลับมาก็ร้องไห้และตะโกนไปด้วย "ข้าจะกลับไป! ข้าจะกลับไป! ข้าไม่ต้องการอยู่ในที่บ้าบอนี่!"

"คือคุณหนูตระกูลเซียว" เยว่กล่าว

ข้างหลังมีสถานการณ์ ข้างหน้าก็มีสถานการณ์เช่นกัน ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนก็ระวังตัวกันขึ้นมา

ในตอนที่อยู่บนก้อนหินขนาดใหญ่โหลชีเห็นสถานการณ์ด้านหลังก็บินโฉบกลับไปแล้ว ปลายเท้าของนางแตะไปบนไหล่ของหลูต้าลี่ ใช้แรงบินโฉบออกไปอีกครั้ง โฉบไปถึงข้างกายเฉิงสิบ ร่างของนางยังไม่ลอยลงมา ก็ยื่นมือไปคว้าปกคอเสื้อด้านหลังของเขาเอาไว้ ใช้แรงคว้าคนทั้งคนของเขาขึ้นมา พาเขากระโดดไปทางด้านหลัง ถึงลอยลงมาสู่พื้น

เฉิงสิบตกใจจ้องตาเขม็ง