บทที่ 274 มาคุยเรื่องชีวิตกันเถอะ

โหลชีชักแส้ปลิดวิญญาณออกมา บินขึ้นไปแล้วตะโกนว่า: "ข้าจะสู้กับผีพรายน้ำอย่างพวกเจ้าดูสักตั้ง!"

น้ำไม่มีปัญหา งั้นคนพวกนี้ก็คงถูก 'ผีพรายน้ำ' ที่อยู่ในน้ำนี้ฆ่าแน่นอน! พวกเขาเป็นใคร มีเป้าหมายอะไร มีเหตุผลอะไรถึงต้องฆ่าคนมากมายขนาดนี้ คุ้มค่ากับการขบคิดมาก!

แส้ปลิดวิญญาณในมือหวดเสียงดังอยู่กลางอากาศ เป็นเหมือนงูวิเศษสีดำ เรืองแสงสีเงินอยู่กลางความมืดมิด หวดไปยังคนหนึ่งในนั้นอย่างรวดเร็ว

คนพวกนี้ดูตัวผอมเพรียวมาก และยังเคลื่อนไหวเร็วอีกด้วย คนยังอยู่กลางอากาศ แต่กลับบิดเอวไปข้างๆก็หลบแส้ของนางได้แล้ว

โหลชีตะโกนเสียงดัง: "อย่าหนีสิ พวกเรามาคุยเรื่องชีวิตกัน!"

ยื่นมือไปข้างหน้า ทันใดนั้นแส้ก็ยาวขึ้นกว่าเดิมเท่าตัว รัดเอวของคนคนนั้นไว้ทันที

พอถูกแส้ปลิดวิญญาณรัดตัวแล้ว นอกจากโหลชีจะยอมปล่อยเอง ไม่งั้นไม่มีใครสามารถขัดขืนออกไปได้ ยิ่งคนคนนั้นขัดขืนมากเท่าไหร่ มันก็จะรัดแน่นมากขึ้น สุดท้ายรัดเอวจนแทบขาดอากาศหายใจ

"เฉิงสิบโหลวซิ่น ทักทายแขกหน่อยสิ!" โหลชีหัวเราะแหะๆ แล้วสะบัดคนคนนั้นให้กับพวกเฉิงสิบ

เฉิงสิบกับโหลวซิ่นตอบรับเสียงดัง: "รับทราบขอรับ! ปล่อยให้พวกเราจัดการได้เลย!"

คนคนนั้นถูกโยนกระแทกลงผืนหญ้าอย่างแรง ตะเกียกตะกายลุกคลานขึ้นมาอย่างยากลำบาก เฉิงสิบกับโหลวซิ่นเหยียบตัวเขาไว้แล้วคนละข้าง จากนั้นโหลวซิ่นก็โน้มตัวลงดึงหมวกโม่งคลุมหน้าสีดำที่อีกฝ่ายปิดไว้แน่นหนาออกมา

ใบหน้าเนียนขาวปรากฏขึ้นสู่สายตาทุกคน

โหลวซิ่นร้องออกมาเสียงดัง: "คุณชาย เป็นผู้หญิงขอรับ!"

ในน้ำก็มีกลุ่มคนกระโดดออกมาอีก พวกเขายืนอยู่บนศพที่ลอยอยู่ในน้ำ สวมชุดสีดำแนบทั้งตัว หัวกับหน้าถูกปิดไว้อย่างแน่นหนา เนื้อผ้าพวกนั้นดูแล้วลื่นมาก โดนน้ำแล้วก็หยดลงมาทันที กลับเป็นเนื้อผ้าที่เหมาะสมกับการดำน้ำมาก

ได้ยินโหลวซิ่นพูดเช่นนี้ โหลชีตาเป็นประกาย กวาดตามองคนพวกนั้น จากนั้นก็หัวเราะขึ้นมา "ไม่ได้มีแค่ผู้หญิงคนเดียวเท่านั้น คนพวกนั้นก็เป็นผู้หญิงด้วย พวกเจ้าสองคนอย่าสงสารเด็ดขาด หากนางไม่ยอมพูด ก็ฟาดนางแรงๆเลย!"

"ขอรับ!"

เยว่ก็เข้าร่วมกลุ่มด้วย ได้ยินบทสนทนาของนายบ่าวสามคนก็หมดคำจะพูดทันที เขารู้สึกได้ว่า เฉิงสิบกับโหลวซิ่นถูกโหลชีพาเสียคนหมด โหลวซิ่นยังดีหน่อย หลักๆคือเฉิงสิบ เหมือนนิสัยจะคล้ายกับโหลชีมากขึ้นทุกวันแล้ว

นี่เป็นเรื่องดีหรือเรื่องไม่ดีกันนะ?

"นี่ ใต้เท้าองครักษ์เยว่เห็นพวกผู้หญิงร่างบางหุ่นเพรียวพวกนี้จนเลือดกำเดาจะไหลลงมาหรือเปล่า?" ทันใดนั้นโหลชีก็กระโดดไปหาพวกเขา แส้ในมือก็สลายกลายเป็นแส้แข็ง และใช้แส้จี้ไปยังแผ่นหลังของเขา

เยว่หันหน้าไปก็เห็นผู้หญิงชุดดำกำลังปิดหน้าอกอยู่ก็ถอยหลังไปหลายก้าว ในมือก็ถือมีดสั้นเอาไว้แน่น

ทันใดนั้นในใจของเขาก็ขนลุกซู่ขึ้นมา ถ้าไม่ได้โหลชี ตอนนี้เขาคงถูกมีดสั้นนั้นแทงเข้าแผ่นหลังไปนานแล้ว!

นางทำได้ยังไงกัน? เข้าใกล้เขาขนาดนี้แล้ว เขากลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด!

โหลชีหวดแส้ไปยังผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง แล้วหัวเราะพูดว่า: "ใต้เท้าองครักษ์เยว่ กลับไปแล้วให้ฝ่าบาทมอบสาวสวยสองสามคนมาบำเรอให้เจ้าสิ ผู้ชายที่ไม่เคยกินเนื้อหมูมานานพอเห็นหมูป่าก็อดไม่ได้น้ำลายไหล แบบนี้ไม่ดีเลยน้า~ เสื่อมเสียภาพลักษณ์ของใต้เท้าองครักษ์เยว่หมด"

เยว่จุกอยู่ในลำคอ ขึ้นไม่ได้ลงก็ไม่ได้ เขาคงบอกไม่ได้ว่า เมื่อกี้เขาไม่ทันสังเกตเห็นผู้หญิงคนนั้นเหรอ?

พูดแบบนี้ไปคงเสียหน้ากว่าเดิมอีก!

"ระวังหน่อย พวกนางเก่งเรื่องการกลั้นหายใจและหลบซ่อนจากศัตรู!" เฉินซ่าฝ่ามือพิฆาตตบไปยังผู้หญิงที่คิดจะแทงเขา

แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับยืดอกมา และหน้าอกอวบอั๋นภายใต้เสื้อรัดรูปกันน้ำสีดำของนางโดนเข้ากับฝ่ามือของเขาอย่างจัง หากเขาตบลงไปอีก คงจับโดนหน้าอกของนางแน่

สีหน้ามืดมนของเฉินซ่าเย็นชาขึ้นมาทันที รีบลดมือลงอย่างไหว แต่หากทำเช่นนี้แล้วก็จะเผยจุดอ่อนและแผงอกออกมา ผู้หญิงคนนั้นเห็นโอกาสก็ใช้มีดเล็กในมือแทงไปยังหน้าอกเขาอย่างรวดเร็ว แต่มีดเล็กห่างจากหน้าอกของเฉินซ่าไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตรก็ไปต่อไม่ได้อีก

นางอึ้งสักพัก ทันใดนั้นร่างกายก็ถูกหมุนอย่างรวดเร็ว หมุนวนอยู่อย่างนั้น นางกระแทกไปยังริมทะเลสาบ ถูกคนห้ามเอาไว้อย่างรวดเร็ว

ขั้นตอนนี้แค่พริบตาเดียวเท่านั้น นางยังไม่ทันได้โต้ตอบ ก็มีดาบยาวพาดคอของนางไว้ ขอแค่นางขยับเล็กน้อย คงได้ถูกฆ่าปาดคอแน่

เสียงของโหลชีดังขึ้น: "แขกท่านนี้ชอบเผยหน้าอกเสียจริง ตัดผ้าที่ปิดตรงหน้าอกของนางซะ ให้นางโชว์ได้เต็มที่ไปเลย!"

เฉิงสิบกับโหลวซิ่นชะงักไปชั่วครู่ "คุณชาย หญิงชายมิควรถูกเนื้อต้องตัวกันขอรับ!"

โหลชีมองค้อนเฉินซ่า อีกด้านก็แกว่งแส้ปลิดวิญญาณฟาดไปยังตัวหญิงสาวอย่างแรง อีกด้านก็รู้สึกว่าที่พวกเขาพูดมามีเหตุผล: "งั้นก็ขอเชิญคุณหนูห้าเซียวลงมือแล้วกัน!"

เยว่ถอนหายใจ: "พระสนมระวังศัตรูหน่อยได้ไหมขอรับ?" นางไม่ตั้งใจแบบนี้ ทำเอาเขารู้สึกหวาดหวั่น นางมัจฉาพวกนี้เป็นผู้หญิงเหมือนกันแต่ละคนเจ้าเล่ห์ไม่เบาเลย บางทีมือของเขาล็อกไหล่อีกฝ่ายไว้แล้ว แต่ชุดของนางลื่นมากจนจับไว้ไม่อยู่ บิดไหล่นิดเดียว ก็สามารถหนีออกมาจากมือเขาได้แล้ว

และกลิ่นของพวกนางก็อ่อนมาก ถึงแม้จะมาถึงด้านหลังแล้วก็ยากที่จะจับสังเกตได้ ไม่รู้ว่าจะโดนแทงเมื่อไหร่ด้วย