บทที่ 294 อริยะมนต์

"ข้าคือใคร เจ้ายังไม่มีสิทธิ์รู้" เสียงคนดังมาจากหลังที่กั้น เสียงของเขาค่อนข้างอ่อนโยนเล็กน้อย แต่ไม่ได้มีความเป็นผู้หญิง ฟังไม่ออกว่าอายุเท่าไหร่

เพียงแต่ว่าโหลชีได้ยินที่เขาพูดก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ ขณะที่กำลังจะกั้นกลับไป เฉินซ่าจับมือของนางไว้ นางขมวดคิ้วและกล้ำกลืนคำพูดกลับไปแล้ว

เฉินซ่าพูดต่อ: "สิบปีก่อน บนเขาจิ่วเซียวที่รกร้าง หลุมฝังศพของตระกูลเฉิน เจ้าเป็นคนขุดหรือ?"

ขุดหลุมฝังศพเหรอ?

โหลชีตกใจ คู่สามีภรรยาตระกูลเฉิน นี่กำลังพูดถึงพ่อแม่ของเขาสินะ นางไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าหลุมฝังศพของพ่อแม่เฉินซ่าถูกฝังอยู่บนภูเขาจิ่วเซียว ตอนที่นางอยู่สำนักจิ่วเซียว นางไม่ค่อยได้ออกมา หลังเขานั้นยังไม่เคยได้ไปเลยสักครั้ง

นางก็ไม่รู้ว่าหลุมฝังศพของพ่อแม่ตระกูลเฉินเมื่อสิบปีก่อนจะเคยถูกขุดมาก่อน

นิ่งขรึมครู่หนึ่งอยู่ข้างหลังฉากกั้น

เฉินซ่ากลับยืนยันสิ่งที่ตัวเองคาดเดาอยู่ท่ามกลางความเงียบงันครู่หนึ่งนี้ เขาเก็บลมหายใจของตัวเอง เจตนาฆ่าในครั้งนี้คือระเบิดออกมาอย่างเต็มที่ สีหน้าของชายทั้งห้าในชุดสีชมพูเปลี่ยนไป

โหลชีก็ไม่เคยเห็นเฉินซ่าเป็นเช่นนี้มาก่อน เฉินซ่าปล่อยมือของนาง ร่างนั้นพุ่งเข้าไปที่ฉากกั้น ในขณะเดียวกันก็ตะโกนอย่างโกรธเคืองว่า: "ข้าไม่จำเป็นต้องรู้ว่าเจ้าคือใคร ขอเพียงแค่ได้ฆ่าเจ้า!"

"ข้ายังคิดว่าใครสามารถต่อต้านวาสะมนต์ได้ ที่แท้เจ้าก็คือลูกนอกคอกของพวกเขา!"

วาสะมนต์?

โหลชีแอบประหลาดใจ หรือว่าจะเป็นเผ่านักเวทย์ในตำนาน?

เฉินซ่าเหวี่ยงแขนอย่างแรง กำลังภายในพุ่งออกมาอย่างถาโถม ฉากกั้นที่ตั้งอยู่ตรงหน้าแตกออกเป็นเสี่ยงๆทันที และพุ่งออกไปในทุกทิศทาง ขูดกับผ้าม่านเล็กน้อย

เงาร่างสีแดงดอกเหมยบินขึ้นไป

"ที่แท้ก็เป็นแค่ไอ้กระต่ายแก่ตัวหนึ่ง!" โหลซีหัวเราะเยาะ

"คุ้มกัน!" ชายชุดสีชมพูทั้งห้าเห็นว่าเฉินซ่ารีบพุ่งเข้าหาคนคนนั้นด้วยความเร็วสุดขีด ทันใดนั้นก็ถือดาบไม้ไผ่พวกเขารีบมุ่งไปที่เฉินซ่าทันที

โหลซีทำเสียงเหอะ ก้าวไปสองก้าวเพื่อยืนต่อหน้าพวกเขา "คุ้มกันเหรอ? พวกเจ้าเห็นว่ากระต่ายแก่นั่นเป็นฮ่องเต้หรือ? ผู้ชายของข้ากำลังจะฆ่ากระต่ายแก่ตัวนั้น พวกเจ้ากล้าเข้าไปสร้างปัญหาก็ลองดู"

นางพูดคำว่ากระต่ายแก่อยู่ตลอด ให้คนนั้นไม่ระวังก็ไม่ได้ เดิมทีก็หัวเราะมาตลอด ครู่ต่อมาก็หน้ามืดแล้ว แต่ในเวลานี้เขาไม่มีกำลังจะไปสู้กับโหลซี หมัดของเฉินซ่าอยู่ตรงหน้าแล้ว ซึ่งทำให้เขาประหลาดใจทันที

"คิดไม่ถึงว่าเจ้าลูกนอกคอกจะมีทักษะสูงเช่นนี้! ดูเหมือนว่า จะไว้ชีวิตเจ้าไว้ไม่ได้เสียแล้ว!"

"ข้าก็ไม่เคยคิดที่จะไว้ชีวิตเจ้าเหมือนกัน! ให้ตายซะ!" เฉินซ่าออกเสียงเหอะอย่างเย็นชา หมัดหนักด้วยเจตนาฆ่าอย่างไม่รู้จบได้พุ่งเข้าใส่ขมับของเขา

เฉินซีใช้หมัดหนักเสมอ และได้รับชัยชนะด้วยความแข็งแกร่งและกำลังภายใน ดุดันและครอบงำเหมือนนิสัยของเขา อีกอย่างเขาก็เกลียดคนนี้มาก ดังนั้นเพียงหมัดเดียวก็ใช้กำลังภายในเต็มๆ! ถ้าหมัดนี้ถูกเขาต่อยเข้า คาดว่าความตายเป็นเรื่องง่ายๆเลยล่ะ สมองนั่นอย่าคิดที่จะไม่บุบสลายเลย

คนคนนั้นตกตะลึง ไม่มีกำลังที่จะฆ่าเฉินซ่าแล้ว

คนแบบนี้ไว้ชีวิตไม่ได้ ไว้ชีวิตไม่ได้

ความคิดนี้ผุดขึ้นมาอีก เขาหยิบพู่กันออกมาจากกระเป๋าของเขา มองดูแล้วเป็นพู่กันที่แปลกประหลาด ด้ามแปรงเป็นสีดำ สลักด้วยอักษรอัดกันถี่ยิบ ขนปลายพู่กันไม่นุ่มเหมือนแปรงทั่วไป และหัวปากกาสลักเป็นภาพโครงกระดูก

โหลซีเห็นพู่กันแท่งนั้น หัวใจเต้นแรงก็เลยเรียกทันทีว่า: "เขาคืออริยะมนต์! ระวังพู่กันเสียขวัญของเขา!"อริยะมนต์ ในรูปภาพของนักพรตเลวนั้น มีใบหนึ่งไม่ได้วาดภาพคน เป็นแค่ภาพพู่กันแท่งหนึ่งเท่านั้น พู่กันที่เรียกว่า เสียขวัญ

เขาบอกว่าคนที่ถือปากกานี้ก็คืออริยะมนต์ ซึ่งเขาไม่เคยเห็นมาก่อนแต่ว่า "ถ้าเจ้าเจอคนนี้ จำไว้ให้รีบหนี" ตอนนั้น นักพรตเลวพูดเช่นนี้

ที่จริงตอนที่นักพรตเลวบอกนางเกี่ยวกับคนเหล่านี้ แม้ว่านางจะฟัง แต่ในใจก็ไม่ได้เห็นด้วยอะไรเลย ตอนนั้นนางเคยคิดว่านักพรตเลวไปเห็นเรื่องราวและคนในสมัยโบราณอะไรมา จากนั้นเล่าให้นางฟังเป็นเรื่องเป็นราว

"คิดไม่ถึง ว่าเจ้าจะรู้จักแม้กระทั่งพู่กันเสียขวัญ ของข้าด้วย! หลังจากที่ลูกนอกคอกนี่ตาย เจ้าก็อยู่ไม่ได้หรอก!" อริยะมนต์สีหน้ามืดมน หลังจากที่เขาพูดจบ พู่กันในมือก็พุ่งใส่เฉินซ่า

เสียงดังตู้ม

หมัดและพู่กันไม่ได้สัมผัสกันอย่างแท้จริง ราวกับลูกบอลขนาดใหญ่ ที่ถูกเจาะทันทีและก๊าซขนาดใหญ่ก็ระเบิดออกแล้ว

หมัดอันทรงพลังกวาดเอาสิ่งของรอบๆเฉินซ่าและอริยะมนต์ออกไปในทันที ส่วนที่เหลือของที่กั้นที่แตกสลายนั้นกระเด็นออกไปอย่างดุเดือด แม้แต่สีหน้าของโหลซีก็อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนไปเล็กน้อย สักพักร่างนั้นก็กระโดดขึ้นและหลบทันที

นี่ก็คือพลังที่แท้จริงของเฉินซ่า! ขณะที่เขานำพลังที่มีทั้งหมดไปใช้! ถ้าเป็นคนอื่นคงโดนทุบเละเป็นลูกพลับเน่าไปนานแล้ว พลังเพียงเล็กน้อยจากพู่กันของอริยะมนต์นั้น ก็ทลายพลังหมัดอันทรงพลังของเขาได้แล้ว

อริยะมนต์ ยากแท้ที่จะหยั่งถึง

"ไม่เลว ไม่เลวเลย ให้เวลาเจ้าอีกสองปี ไม่แน่เจ้าอาจจะสามารถฆ่าข้าได้"

คำพูดนี้ของอริยะมนต์ ทำให้ลูกน้องของเขาตกใจ นี่น่าจะเป็นคำที่ อริยะมนต์เคยพูดไว้ เป็นการประเมินค่าที่สุดยอดที่สุดแล้ว! แต่ว่า มองดูแล้วก็แค่ผู้ชายที่ดูอ่อนเยาว์ เป็นไปได้เหรอ?

"เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว" เสียงของเฉินซีเย็นชาราวกับน้ำแข็ง หมัดถูกทำลาย การแสดงออกของเขาก็ไม่เปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย ความเกลียดชังและเจตนาฆ่าในสายตาของเขาไม่เคยลดลง