บทที่ 304 พรสวรรค์ของเผ่าชักมังกร

พวกเขามองมาจากบนฝั่งทะเลสาบ ไม่ได้พบว่าเรือสำราญพวกนี้มีอะไรพิเศษ ยังคิดด้วยซ้ำว่าเรือสำราญพวกนี้ดูสวยและประณีตดี บนเรือหลายลำยังติดโคมไฟเอาไว้ ส่องไปทางบานหน้าต่างแกะสลักที่งดงามและแปลกแบบโบราณ

แต่ทันทีที่ร่างกายลงสู่กระดานเรือ ความรู้สึกเช่นนี้ก็เปลี่ยนไปในทันที

เงยหน้ามองไป บริเวณโดยรอบกลับดูเหมือนมีหมอกหนาทึบขึ้นมาทันที เดิมที บนผิวน้ำทะเลสาบในตอนกลางคืนจะมีหมอกน้ำเล็กน้อยก็เป็นเรื่องธรรมดามาก แต่ ปัญหาคือเมื่อครู่ไม่มีนี่นา! อีกอย่าง ปัญหาคือ มันไม่ควรจะหนาเช่นนี้!

หมอกหนาจนพวกเขายากที่จะเห็นเรือสำราญลำอื่นที่อยู่ด้านข้างได้ พวกเขารู้ว่าเรือสำราญสิบกว่าลำเหล่านี้ถูกมัดเอาไว้ด้วยกันอย่างแน่นหนาด้วยเชือกป่านหนา แต่ตอนนี้พวกเขาฟังเสียงคลื่นน้ำบนพื้นผิวทะเลสาบที่แผ่วเบา ไม่ได้ยินเสียงเรือลำอื่นถูกคลื่นน้ำซัดท้องเรืออย่างแผ่วเบาเลย

ไม่ได้ยินเลยสักนิด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเสียงอื่นๆ ได้ยินว่าก่อนหน้าที่จ้าวหยุนจะขึ้นเรือสำราญก็มีคนขึ้นมาแล้วหลายคน ซึ่งก็หมายความว่า บวกกับกลุ่มคนของพวกเขา ในเรือสำราญสิบกว่าลำนี้ อย่างน้อยก็มีคนสิบห้าคนขึ้นไป

ในเวลานี้โหลชีถึงเพิ่งจะนึกเรื่องแปลกขึ้นมาอีกเรื่องหนึ่งได้

ในเมื่อบนเรือเหล่านี้ล้วนมีกลไกกับดัก เพราะเหตุนี้ยังมีคนได้รับบาดเจ็บ อาจถึงขั้นเสียชีวิตด้วยเหตุนี้ก็เป็นไปได้ แต่ทำไมตอนที่อยู่บนฝั่ง ไม่มีใครได้ยินเสียงใดๆดังออกมาจากเรือพวกนี้เลยสักคนเดียวล่ะ? เสียงกลไกทำงานล่ะ? เสียงกรีดร้องเป็นครั้งคราวก็น่าจะมีไหม?

ไม่มี ไม่มีอะไรเลย

ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ได้คิดถึงข้อนี้เลย

เรือสำราญสิบกว่าลำนี้ดูเหมือนจะถูกตัดขาดออกไป ดังนั้นทันทีที่พวกเขาขึ้นมาบนนี้ก็เลยดูเหมือนเข้าไปในอีกมิติหนึ่ง

เดิมที ระยะห่างของเรือสำราญกับชายฝั่งทะเลสาบห่างออกจากกันแค่ประมาณสองสามฟุตเท่านั้น อย่างน้อยตอนนี้พวกเขาก็น่าจะได้ยินเสียงจากบนฝั่งถึงจะถูก อย่างไรเสีย ที่นั่นมีคนเยอะแยะขนาดนั้น เมื่อครู่ก็คึกคักมากตลอด แถมยังเปิดบ่อนพนันอีก สถานที่ที่มีการพนัน จะสงบเงียบได้อย่างไร? ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีใครพูดอะไรเลยในทันที

"ชีชี"

เสียงของเฉินซ่าดังขึ้นมาเบาๆอยู่บนเหนือศีรษะ

"หืม?"

"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จำไว้ว่าพยายามอยู่ด้วยกันอย่าเดินพลัดหลงกัน" เฉินซ่าย่อมสังเกตเห็นความผิดปกติของที่นี่เช่นกัน อย่างอื่นเขาไม่กลัวทั้งนั้น ไม่กลัวทั้งนั้น เขากลัวแค่ทำนางหายไปเท่านั้น

ถ้าหากทำนางหายไป ถึงแม้เขาเชื่อในความสามารถของนาง แต่ก็อดกระวนกระวายใจไม่ได้ เมื่อก่อนเขาไม่เคยมีความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน แต่ตอนนี้กลับกลัวที่จะได้ลิ้มลองความรู้สึกแบบนี้มาก

เฉินซ่าอดคิดไม่ได้ว่า โชคดีที่ผู้หญิงที่เขาหลงรักไม่ใช่ผู้หญิงบอบบาง ไม่อย่างนั้น เขามิต้องคอยเป็นห่วงเป็นกังวลทุกวันหรือ? เขารู้สึกว่าสิ่งที่ตนเองเลือกดีมาก ดีมากๆ สามารถเข้าไปอยู่ในใจของเขาได้ ไม่ใช่ผู้หญิงที่บอบบางคนหนึ่ง

"ได้" โหลชีใช้มือคว้าเข็มขัดของเขาเอาไว้เลย

ก่อนหน้าที่จะโฉบมา เฉินซ่าเล็งเรือสำราญที่ห่างจากฝั่งไปลำที่สาม เพราะลำนี้มีแสงสว่าง บอกว่าจะหาโคมไฟ เช่นนั้น หาเรือที่มีแสงสว่างก่อนถูกต้องแล้วใช่ไหม?

"ลองเข้าไปดูในห้องโดยสาร"

พวกเขาเดินไปทางห้องโดยสาร ใต้เท้ามั่นคงมาก ไม่มีความรู้สึกว่ากำลังเดินอยู่บนเรือที่ลอยไปลอยมาเลย พวกเขาถึงขั้นมีความรู้สึกหลงผิดแบบหนึ่ง นี่ไม่ได้อยู่บนพื้นผิวน้ำ แต่อยู่บนพื้นดิน

ประตูของห้องโดยสารแค่ปิดเอาไว้เฉยๆ เฉินซ่าโอบเอวของโหลชีเอาไว้มือหนึ่ง อีกมือก็ผลักเปิดประตูเบาๆ เสียงแอ๊ดดังขึ้นมา ในความเงียบงันนี้มันดูฉับพลันมาก เสียงดังมาก โหลชีนึกถึงหนังสยองขวัญในยุคปัจจุบันที่ดูบ่อยๆทันที ฉากแบบนี้น่าจะเป็นฉากจากหนังสยองขวัญแล้ว ก็ไม่รู้ว่าจู่ๆจะมีหน้าผีอะไรแบบนั้นโผล่ออกมากะทันหันไหม

แต่ว่าข้างในไม่มีอะไร ว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย ไม่แม้แต่โต๊ะหรือเก้าอี้เลยด้วยซ้ำ เหมือนกับว่าถูกย้ายออกไปจนว่างเปล่ากะทันหัน

มีเชิงเทียนสองอันอยู่บนกำแพง ข้างบนมีเทียนสั้นๆอยู่อันละเล่ม ในขณะที่พวกเขาผลักประตูเข้ามา ดูเหมือนจะมีลมพัดเข้ามาจากนอกประตูกะทันหัน เทียนนั้นดับไปพร้อมกันในทันที......

ดับไปพร้อมๆกัน

"ท่านรู้สึกไหมว่า มันดูชั่วร้ายแปลกประหลาดมาก?" โหลชีรู้สึกว่าลมนั่นก็ยังดูแปลกประหลาดน่ากลัวเล็กน้อย ถึงแม้นางจะเรียนรู้มามากมายขนาดนี้ ช่วงครึ่งปีที่ผ่านมานี้ก็ประสบด้วยตัวเองมามากมาย แต่ทุกครั้งที่เจอเรื่องเช่นนี้ก็ยังคงนึกถึงความรู้สึกขนลุกซู่อยู่ เด็กที่เติบโตในยุคปัจจุบัน จิตใต้สำนึกจะต่อต้านสิ่งเหล่านี้อยู่ไม่มากก็น้อย

แน่นอนว่า ต่อต้านก็ส่วนต่อต้าน ถึงแม้นางจะกรีดร้อง ก็จะทำลายสิ่งเหล่านั้นเช่นกัน

เฉินซ่าส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า: "แค่แสร้งทำเป็นผีสางหลอกคนเท่านั้น ข้ารู้คร่าวๆแล้วว่าเป็นใครแล้ว"

โหลชีตะลึงงัน: "คนคุ้นเคย?"

"ไม่ถึงกับคนคุ้นเคย" เฉินซ่าพานางถอยออกมา "เพียงแค่เมื่อก่อนเคยไปเอาของในเผ่าของพวกเขา"

พูดถึงคำนี้ นางเหล่มองเขา: "เอาของ?"

สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยน กล่าวว่า: "เดิมทีคืออยากจะซื้อ แต่ว่าพวกเขาไม่ยอมขาย ดังนั้นก็เลยต้องไปเอาเอง"

โหลชีกลอกตา อยากจะตำหนิมาก พูดได้น่าฟังขนาดนี้ ก็คือไปขโมยของของเขาไม่ใช่หรือ?

แต่นางก็อยากรู้เหมือนกันว่าสิ่งที่ทำให้ฝ่าบาทไปขโมยด้วยตนเองคืออะไร "มันคืออะไร?"

"น้ำชักมังกร"

"แล้วน้ำชักมังกรมันคืออะไร?" โหลชีคิดอยู่ในหัวรอบหนึ่ง ค้นหาข้อมูลของน้ำชักมังกรนี้ไม่เจอเลย นางมั่นใจได้เลยว่านักพรตเลวไม่เคยสอนนาง ในบทตำนานประหลาดเล่มนั้นก็ไม่มีการบันทึกเอาไว้

เฉินซ่ากล่าวว่า: "ตอนนั้นอวิ๋นถูกพิษร้ายแรงชนิดหนึ่ง มีแต่น้ำชักมังกรเท่านั้นที่สามารถขับพิษไปได้อย่างหมดจด"

นี่เป็นครั้งแรกที่โหลชีได้ยินเขาเอ่ยถึงองครักษ์อีกคนหนึ่ง เขามีสี่องครักษ์ใกล้ตัว สามคนนั้นนางคุ้นเคยมาก ยังมีองครักษ์อวิ๋นคนหนึ่ง ไม่เคยเห็นมาโดยตลอด และน้อยมากที่พวกเขาจะเอ่ยถึง