บทที่ 307 นางผู้หญิงโหดเหี้ยม

ถ้าหากเพราะไม่ใช่ยกโคมไฟดวงนี้จนขึ้นมาถึงความสูงระดับนี้ จนส่องไปถึงผนังด้านในกล่อง ก็คงจะไม่ได้เห็นตัวหนังสือประโยคนั้นอย่างแน่นอน

"ท่านถือสิ ข้าจะดูหน่อย" โหลชีส่งแส้ไปในมือของเฉินซ่า เพื่อให้เขารักษาระดับความสูงนี้เอาไว้ แล้วตัวเองก็ลงไปนอนคว่ำหน้าอยู่บนแผ่นกระดานเรือ ปรับมุมมองอย่างระมัดระวังเพื่อให้เห็นตัวหนังสือประโยคนั้นได้อย่างชัดเจน

นางมองเห็นชัดหนึ่งตัวก็อ่านออกมาหนึ่งตัว

"วิธีการผ่านด่านอีกวิธีหนึ่ง ไล่หมอกหนาให้กระจายหายไป จะได้รับโคมไฟห้าดวง"

เอ๊ะ ไม่ต้องหาทีละดวงทีละดวงก็ได้งั้นหรือ? โหลชีรู้สึกยินดีขึ้นมาทันทีทันใด ลุกขึ้นยืนมองไปทางเฉินซ่า แววตาเปล่งประกายระยิบระยับ ราวกับว่าหัวใจของเฉินซ่าโดนปัดด้วยขนนกเบาๆ อย่างไงอย่างงั้น รู้สึกนุ่มๆ ชาๆ

ทำไมเขาถึงชอบท่าทางที่ผลิบานและเต็มไปด้วยความมั่นใจของนางเช่นนี้?

ทำไมถึงชอบขนาดนี้!

"ทำลายค่ายกลขนาดใหญ่ เจ้าเป็นหรือไม่เป็น?"

เฉินซ่ามองดูรูปร่างลักษณะเล็กๆ นั่นของนางก็รู้ว่านางเป็น ดังนั้นจึงส่ายหัวไปมา แล้วถามด้วยความสงสัยว่า: "เจ้าเป็น?"

โหลชีกล่าวขึ้นด้วยหน้าตาที่เบิกบานทันที: "ความมั่นใจเจ็ดส่วนสิบ สามารถลองดูได้!"

คาถาวาโย เผาไหม้กำลังภายใน ก่อนหน้านี้นางเคยใช้มันครั้งหนึ่งเมื่อตอนอยู่ที่ป่าดอกเมฆ แต่ว่าการเผาไหม้กำลังภายใน นางไม่กลัวอีกต่อไปแล้ว หลังจากแก้อาการบาดแว้งกัดของคำสาปเลือดดวงชะตาออกแว้งกัดแล้ว กำลังภายในของนางในตอนนี้เพียงพอสำหรับที่จะให้คาถาวาโยเผาไหม้

เมื่อหยิบโคมไฟเล็กดวงที่สอง พวกเขาเดินตรงออกจากประตู กระโดดเข้าไปบนห้องโดยสารของเรือ

"คาถาวาโย กำลังภายในเปลี่ยนเป็นลม ลมเคลื่อนตัวได้ตามใจ" โหลชีอธิบายอย่างง่ายๆ ให้เขาฟังไป ในขณะเดียวกันสิบนิ้วก็ผูกคาถาอย่างรวดเร็ว

เฉินซ่าสัมผัสได้ถึงพลังภายในของนางที่ไหลเวียนอยู่ระหว่างสิบนิ้วของนางอย่างต่อเนื่อง หลังจากนั้นก็ลอยออกไปพร้อมกับคาถาของนาง

ถึงแม้ว่านางจะบอกว่าจะไม่มีปัญหาอะไร ภายหลังตั้งใจฝึกตน กลับมาจากพักฟื้นก็ดีขึ้นแล้ว แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว วางฝ่ามือไปบนหลังเสื้อกั๊กของนาง

โหลชีกำลังผูกคาถา ทันใดนั้นก็มีกำลังภายในที่มีพลังกลุ่มหนึ่งหลั่งไหลเข้ามา ความกดดันของนางก็เบาลงทันที เดิมทีการผูกคาถาจะต้องปรับและกระจายกำลังภายใน เดิมทีนางก็ตัวคนเดียวอยู่แล้ว ต่อให้กำลังภายในจะแข็งแกร่งสักเพียงไหนแต่ก็ไม่สามารถสูญเสียได้แม้แต่น้อย ดังนั้นจึงต้องเปลืองแรงสักหน่อย

แต่ตอนนี้มีกำลังภายในของเฉินซ่าเพิ่มเข้ามา นางรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นทันที การผูกคาถาก็เร็วขึ้นมาก ยิ่งไปกว่านั้นยังคล่องตัวขึ้นมาก

นางไม่ได้ปฏิเสธ หรือพูดเอะอะโวยวายว่าไม่ต้อง ให้นางทำเองคนเดียว ถ้าหากผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมเคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับเจ้า ทะนุถนอมเจ้า แบกรับทุกอย่างร่วมกันกับเจ้า คอยดูแลเจ้า อย่าปฏิเสธโดยเด็ดขาด ให้โอกาสเขา

มิเช่นนั้น ครั้งต่อไปเขาอาจจะไม่จำเป็นต้องทำอีก

โหลชีไม่ได้โง่

ยิ่งไปกว่านั้นนางยังเงยหน้าและยิ้มหวานให้กับเขา

ถึงแม้รอยยิ้มนี้จะรีบร้อน แต่หัวใจของเฉินซ่าก็รู้สึกถึงความอบอุ่น

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินซ่าเห็นว่าไม่มีลมโดยธรรมชาติ แต่ว่าคนก็สามารถสร้างลมขึ้นมาได้ และลมนี่กับลมทั่วไปตามธรรมชาติก็ต่างกันโดยสิ้นเชิง ลมนี่สามารถเป็นดังคลื่นที่ไม่มีรูปร่าง หมอกหนาหลั่งไหลออกไปทางด้านหน้าเหมือนคลื่นลูกหนึ่งต่อด้วยคลื่นอีกลูกหนึ่ง ลมเคลื่อนตัวได้ตามใจ แท้จริงแล้วคือสามารถถูกนางควบคุมได้

แต่ว่าเนื่องจากเขาเข้าร่วมด้วย โดยธรรมชาติสามารถสัมผัสได้ถึงการเผาไหม้กำลังภายในของคาถาวาโยนี้ว่ามีความน่าสะพรึงกลัวมากเพียงใด กำลังภายในของเขาหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของนางอย่างไม่ขาดสาย แต่ว่าก็ถูกใช้ แบบไม่หยุดชะงักเลยแม้แต่น้อย

เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าก่อนหน้านี้นางวางแผนไว้ว่าจะมาเองคนเดียว เฉินซ่าหัวใจรู้สึกไม่เป็นสุข เขาคิดอยู่ในใจเงียบๆ หรือว่าที่เขาทำมันยังไม่เพียงพอ? ไม่ได้ เขาจะต้องตั้งใจทำต่อไป หวังว่าจะมีสักวัน เมื่อพบเจอเรื่องอะไรก็ตาม สิ่งแรกที่นางนึกถึงคือการเข้ามาในอ้อมกอดของเขา

ถ้าหากโหลชีได้รู้ถึงความคิดของเขา จะต้องกลอกตามองบนและทอดทิ้งเขาอย่างแน่นอน ทั้งชอบที่นางกล้าหาญองอาจและสามารถร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขาได้ ทั้งอยากจะให้นางเป็นดั่งนกน้อยที่ต้องพึ่งพาเขา จริงๆ แล้ว ต้องการอย่างไรกันแน่!

ในที่สุด หมอกหนานั่นก็เริ่มกระจายตัวออกแล้ว

เกือบจะภายในชั่วพริบตาเดียว เสียงคลื่นของชายฝั่งก็กระทบเข้ามาที่หู

"เป็นข้าที่ลงพนันถูกฝั่งแน่ๆ เป็นข้าแน่ๆ"

"เสียงดังโวยวายอะไร นี่ยังไม่มีผู้ชนะไม่ใช่หรือไง?"

"นี่ก็ผ่านไปตั้งนานแล้ว ทำไมยังไม่มีคนออกมาอีกหรือ? คงจะไม่ใช่ว่าเกิดเรื่องกันหมดแล้วหรอกนะ? โอ๊ย ใครตบหัวข้า!"

"เรียกให้เจ้ากินหัวใจหมีเลยใจกล้าพูดจาส่งเดช เจ้าลืมไปแล้วใช่มั้ยว่าคนที่เข้าไปเป็นใคร? ถ้าหากว่าจะเกิดเรื่องที่นี่ พวกเราไม่ต้องวิ่งหนี จับไว้ให้หมด!"

เมื่อคนผู้นั้นได้ฟังเข้า มีเหตุผลนี่! ตกใจจนเหงื่อไหลท่วมตัว จะว่าไปแล้ว พวกเขาก็ลงเงินเดิมพันไปไม่น้อยเลยไม่ใช่หรือ? ถ้าหากว่าจะต้องชดใช้ก็คงจะปวดใจอยู่ไม่น้อย

ทันใดนั้นก็มีคนตะโกนขึ้นมาว่า: "มีคนออกมาแล้ว! มีคนออกมาแล้ว!"

เจ้าของแผงลอยที่เปิดร้านอยู่ตรงนั้นก็กระโดดลงมาจากราวจับหินที่มีความสูงครึ่งตัวคน มองไปยังเรือที่ประดับประดาด้วยความสวยหรูอย่างตื่นเต้น

สิ่งที่ทำให้พวกเขารู้สึกประหลาดใจคือเสียงร้องไห้ของผู้หญิงคนหนึ่งที่ดังมาจากเรือหรูหรานั่น ที่ออกมาเป็นอันดับแรกคือผู้ชายสวมหน้ากากสีเงินนั่น

เขาหันหน้ากลับไปมองหญิงสาวสองคนที่อยู่ด้านหลังของเขา ใบหน้าภายใต้หน้ากากนั้นแสดงออกถึงความเอือมระอา แต่ว่ายังยื่นมือออกไปรับคนที่กำลังจะเป็นลมนั่น ฝีเท้าเลื่อนลอย ประคองหญิงสาวที่สวมใส่เสื้อคลุมยาวของผู้ชายเอาไว้ พานางกระโดดทะยานพุ่งเข้าฝั่ง

"นี่ไม่ใช่นังหนูคนนั้นที่ตกลงไปในทะเลสาบก่อนหน้านี้หรือ?"

ไม่พูดก็ไม่ได้ ดวงตาของบางคนก็คือผลประโยชน์