บทที่ 327 จิ้งจอกน้อยอบอุ่นมาก

ได้ยินเพียงเสียงเอี๊ยดเอี๊ยดเอี๊ยดแผ่วเบาสองสามเสียง จู่ๆไอความเย็นก็ทะลุออกมา โหลชีเห็นอากาศแปรปรวนที่อยู่ตรงหน้า รู้ว่าดวงตาของค่ายกลเปิดออกแล้ว รีบก้าวเท้าเดินเข้าไปทันที เฉินซ่าจะยอมปล่อยให้นางเข้าไปคนเดียวได้อย่างไร รีบตามเข้าไปทันที ในสายตาคนอื่นๆคือเหมือนกับจู่ๆพวกเขาก็หายวับไป

"รีบเข้าไป ใจกลางค่ายกลใกล้จะหายไปแล้ว!" เยว่กล่าวออกมาคำหนึ่ง รีบก้าวเท้าเดินตามเข้าไปทันที คนอื่นๆย่อมไม่มีใครลังเลอยู่แล้ว

ทันทีที่โหลชีเข้าไป ใต้เท้าก็ลื่นขึ้นมา คนทั้งคนลื่นไถลลงไปด้วยความรวดเร็วอย่างควบคุมไม่อยู่ "อ้าอ่าอ่า....แม่งจำเป็นต้องหมุนเร็วขนาดนี้เลยหรือ ให้เตรียมใจหน่อยได้ไหม!"

มือข้างหนึ่งโอบเอวของนางเอาไว้ ยึดร่างกายของนางเอาไว้แน่น สไลด์ลงไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับนาง "ผนึกความเย็นด้วยความเย็น คิดไม่ถึงว่า ที่นี่จะมีหิมะและน้ำแข็งปกคลุมไปทั่วทั้งพื้นดินจริงๆ! คนที่วางค่ายกลไม่ธรรมดาเลย!"

น้ำเสียงของเฉินซ่าเต็มไปด้วยความประหลาดใจและชื่นชม

สามารถปิดผนึกทั่วทั้งภูเขาน้ำแข็งและพื้นหิมะขนาดใหญ่เอาไว้ด้วยค่ายกล ความสามารถนี้ขัดต่อวิถีแห่งสวรรค์ชัดๆ ขัดต่อวิถีแห่งสวรรค์ชัดๆ

มันไม่ใช่สถานที่สุดหยินอย่างที่พวกเขาคาดเดาเอาไว้ก่อนหน้านี้ มันเป็นความเย็นที่เกิดจากน้ำแข็งและหิมะที่แท้จริง ดวงตาเต็มไปด้วยหิมะสีขาว ทุ่งหิมะกว้างใหญ่ เงียบสงบและใสดุจคริสตัล

ใต้เท้าพวกเขา ก็คือสายน้ำที่ไหลลงสู่ภายนอกนั่น น้ำครึ่งหนึ่งไหลเข้ามาในค่ายกล จากนั้นก็กลายเป็นน้ำแข็ง พื้นผิวน้ำแข็งนี่ลื่นมาก แล้วยังมีความลาดชัน คนยืนไม่มั่นคงอยู่แล้ว คนทั่วไปเมื่อเข้ามาต้องตีลังกาแน่ จากนั้นก็กลิ้งลงไปจนสุดเหมือนกับลูกบอล แต่พวกเขาไม่ยอมให้ตนเองอับอายขนาดนั้นแน่นอน ได้แต่ใช้พื้นรองเท้าเป็นกระดาน เลื่อนลงไปตลอดทาง

จิ้งจอกม่วงดูเหมือนจะตื่นเต้นมาก สี่เท้าลุกขึ้นมา แล้วก็ยืนเลื่อนลงไปเช่นกัน

"โอ้ยข้าล้มหัวฟาดแล้ว......"

เสียงดังกังวานดังขึ้นมาจากด้านหลัง ตามมาติดๆด้วยเหตุการณ์วุ่นวายจนหมาไก่กระเจิดกระเจิง อ๊ากไม่ เยว่ เฉิงสิบกับโหลวซิ่นสุดหล่อสามคนต่างก็ร้องตะโกนขึ้นมา เพราะหลูต้าลี่ไม่มีวรยุทธที่เก่งขนาดพวกเขา เมื่อเข้ามาก็สังเกตได้ถึงความผิดปกติก็ยังสามารถทรงตัวเอาไว้ได้ทันที ร่างกายของเขากำยำมากเกินไปจริงๆ ทันทีที่เข้ามาก็ตีลังกาเลย จากนั้นก็กลิ้งลงมาอย่างรวดเร็วราวกับหมีตัวใหญ่ คนที่อยู่ข้างหน้าเหมือนกับพินโบว์ลิ่งที่กำลังจะถูกตีล้มลง รีบเปลี่ยนรางเลื่อนเพื่อหลบเขา

จำเป็นต้องหลบนี่นา ในระหว่างทางการเลื่อนเช่นนี้ ไม่มีจุดเน้นหลัก หากถูกเขากลิ้งชนเข้าเช่นนั้นจุดจบคือต้องล้มลงไปพร้อมกันอย่างแน่นอน และเฉิงสิบก็ยังอุ้มสือเฟยเอาไว้ด้วย

"หลบไปหลบไป รีบหลบไป!"

แต่แล้วหลูต้าลี่กลับตะโกนขึ้นมาด้วยตัวเอง เขากลิ้งผ่านเยว่ เฉิงสิบและโหลวซิ่นไปอย่างรวดเร็ว กลิ้งไปทางเฉินซ่ากับโหลชี

"เชี้ยแล้ว!" โหลชีหันกลับมามอง น้ำหนักนั้น เทียบเท่ารถบดถนนได้แล้ว "ต้องดึงเขาเอาไว้! ข้างหน้าเต็มไปด้วยน้ำแข็งแหลมคม!"

จุดสิ้นสุดทางสไลด์นี้ คือพุ่มหนามน้ำแข็งแหลมที่ตั้งตรงอยู่กองหนึ่ง นี่ถ้าหากกลิ้งตกลงไปโดยตรง ต้องถูกแทงจนกลายเป็นเม่นแน่!

เฉินซ่าเหลือบมองครู่หนึ่ง "ดึงเขาไว้ไม่สู้กวาดด้านล่างให้เรียบดีกว่า"

นี่คือรังเกียจขนาดตัวและน้ำหนักของหลู่ต้าลี่ขนาดไหนกัน!

เฉินซ่าลอยตัวขึ้นมา พุ่งตรงไปทางจุดสิ้นสุด ส่งกำลังภายในไปที่ฝ่ามือยกขึ้นมาแล้วก็ทำลายหนามน้ำแข็งเหล่านั้นให้กลายเป็นผุยผง หลูต้าลี่กลิ้งลงมาเสียงดังโครม กระแทกเข้าในกองเศษน้ำแข็ง

"หลูต้าลี่ เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?" โหลชีเลื่อนลงมา เฉินซ่ายื่นมือออกไปคว้านางเอาไว้

คนอื่นๆก็ตามลงมาติดๆ

"ไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นไร ก็แค่หนาวมาก" หลูต้าลี่ลุกขึ้นมา ตบเศษน้ำแข็งออกไปจากร่างกายอย่างแรง

ไม่เพียงแค่เขาที่รู้สึกหนาว ทุกคนก็รู้สึกหนาวจนเข้ากระดูก

เพราะข้างนอกใกล้จะเข้าฤดูร้อนแล้ว ดังนั้นเสื้อผ้าของพวกเขาจึงเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าฤดูใบไม้ผลิ เสื้อชั้นในผ้าฝ้ายชั้นเดียว บวกกับผ้าต่วนชุดหนึ่ง จู่ๆตอนนี้ก็เข้าสู่หน้าหนาวกะทันหัน หิมะขาวโพลนน้ำแข็งเย็นยะเยือก กระบวนการที่จะทำให้คนแข็งตาย

ทุกคนรีบขับเคลื่อนพลังลมปราณขจัดความหนาวเย็น

"ตักตักตักตัก......" โหลชีได้ยินสือเฟยเด็กคนนั้นหนาวจนฟันบนกับฟันล่างสู้กันอยู่ตลอด สีหน้าก็เริ่มเขียวแล้ว ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที กล่าวกับเฉินสิบว่า: "ให้หลูต้าลี่อุ้มเสี่ยวเฟย วู๊วู" นางเรียกวู๊วูเสียงดัง ทันทีที่วู๊วูเข้ามา นางก็จับตัววู๊วูขึ้นมา ยัดเข้าไปในอ้อมแขนของหลูต้าลี่ ให้เขาอุ้มวู๊วูกับสือเฟยเอาไว้ด้วยกัน

สือเฟยหัวเราะเอิ๊กอ๊ากขึ้นมาในทันใด: "จิ้กจอกน้อยอุ่นจังเลย!"

หลูต้าลี่ก็หัวเราะคิกคักขึ้นมาเช่นกัน: "จิ้งจอกน้อยอุ่นมากจริงๆ!"

จิ้งจอกน้อยร้องขึ้นมาอย่างคับข้องใจ มันจะไปอยู่ในอ้อมแขนของเจ้านาย ไม่เอาเจ้าทึ่มใหญ่คนนี้นะ!

โหลชีหยิบเม็ดยาออกมาโยนไปทางจิ้งจอกม่วงเม็ดหนึ่ง มันรีบอ้าปากรับเอาไว้ทันที ชอบขนมแบบนี้!

"ที่นี่คือที่ไหน?" โหลวซิ่นมองดูพื้นที่ขาวโพลนผืนใหญ่ที่อยู่ตรงหน้ากลัดกลุ้มขึ้นมา "ดูเหมือนพื้นที่กว้างไกลไร้

ขอบเขตมีแต่น้ำแข็งและหิมะ"

หนาวยิ่งกว่าตอนที่พวกเขาอยู่ในทุ่งน้ำแข็งในตอนนั้นเสียอีก

โหลชีมองสำรวจไปรอบๆ กล่าวว่า: "ทุกคนอย่าเดินเพ่นพ่าน ข้าเดาว่า กลไกกับดักมากมายที่ผู้นำเผ่าอาวุโสพูดถึง ก็คือที่นี่ ข้างในนี้มีค่ายกลมากมาย ในค่ายกลยังมีค่ายกล ยังมีกลไกกับดักด้วย ไม่ทันระวังจะถูกขังเอาไว้"

"แล้วท่านพ่อท่านแม่กับท่านปู่ของข้าล่ะ?" สือเฟยตะโกนขึ้นมาอย่างร้อนใจ

"ตอนนี้ก็จะตามหาพวกเขาแล้ว" โหลชีหันกลับมามองดูเขา การแสดงออกทางสีหน้าจริงจังมาก "เสี่ยวเฟยเจ้าฟังนะ หากต้องการจะตามหาท่านพ่อท่านแม่กับท่านปู่ของเจ้าให้เจอ เจ้าจะต้องเป็นเด็กดี ห้ามร้องไห้ฟูมฟายห้ามวิ่งเพ่นพ่าน เจ้าทำได้ไหม?"