บทที่ 342 คำสาปยา

ในครานี้ โหลชีโกรธจริงๆแล้ว

เดิมทีนางกำลังคิดว่าตอนที่เพิ่งจะกลับมานางจะไม่สนใจบุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องเหล่านั้น ไม่ว่าอย่างไรก็จะปล่อยให้พวกเขาได้ข้ามผ่านค่ำคืนที่สงบสุขไปอีกสักหนึ่งคืนก่อน แต่ผู้คนเหล่านั้นกลับถนอมน้ำใจของนางเอาไว้เลยสักนิด อยากจะหาเรื่องใส่ตัวใช่ไหม? อยากจะสู้รบกันใช่ไหม?

นางอยู่คอยรับใช้แค่นี้ก็พอแล้ว

"เทียนอิ่ง!"

เขาได้เห็นสีหน้าเคร่งขรึม สายตาลุกเป็นไฟ และท่าทางที่โกรธมากอย่างเห็นได้ชัดเช่นนี้ของนางแล้ว แต่สามารถทำให้นางโกรธได้ ก็แสดงว่าบนเตียงนี้ การเล่นงานนั้นมันไม่ใช่เรื่องง่ายเท่าไหร่นัก สีหน้าของเฉินซ่าก็มืดลงเช่นกัน ก่อนที่กำลังจะเรียกเทียนอิ่ง เขาก็ไม่ลืมที่จะยื่นมือข้างหนึ่งไปคว้าเสื้อคลุมมา แล้วคลุมให้โหลชีด้วยตัวเขาเอง

ถึงแม้ว่าจะเป็นองครักษ์ลับส่วนตัวของเขาก็ตาม แต่เขาก็ไม่มีทางยอมให้เขาเห็นท่าทางที่ไม่เรียบร้อยของผู้หญิงของตัวเองได้ แต่ทว่าโหลชีกลับกลอกตามองบน ที่จริงแล้วเสื้อตัวในที่นางสวมใส่ไม่ได้เปิดเผยใดๆเลย สำหรับนางแล้วนี่เป็นชุดนอนที่อนุรักษนิยมมาก และในเวลานี้ เขายังคงจำสิ่งนี้ได้

เทียนอิ่งค่อยๆแฉลบผ่านเข้ามาจากนอกหน้าต่าง"ฝ่าบาท พระสนม"

"ผู้ใดเคยเข้ามาในห้องนอนของข้า?"

เทียนอิ่งตกใจ"ที่ผ่านมาล้วนแล้วแต่เป็นแม่นางเอ้อร์หลิงที่คอยเข้ามาทำความสะอาดโดยตลอด และยังมีข้าน้อยด้วย นอกนั้นก็ไม่มีใครเข้ามาเลยพ่ะย่ะค่ะ"

"เอ้อร์หลิง?" โหลชีขมวดคิ้ว"เรียกเอ้อร์หลิงมาที่นี่"

เอ้อร์หลิงเพิ่งจะเดินออกไปไม่ไกลก็ถูกเรียกให้กลับมาเสียแล้ว เมื่อเห็นว่าสีหน้าของโหลชีไม่สู้ดีนัก นางจึงถามว่า"พระสนม เกิดอะไรขึ้นหรือเพคะ?"

"เอ้อร์หลิง วันนี้เจ้าได้ทำความสะอาดเตียงของฝ่าบาทหรือเปล่า?"

เอ้อร์หลิงพยักหน้าไปมา"เมื่อเช้าข้าก็ไปทำความสะอาดมาเจ้าค่ะ เพราะใต้เท้าองครักษ์อิงได้บอกเอาไว้ว่า ฝ่าบาทกับพระสนมจะกลับมาในวันนี้เพคะ"

โหลชีเดินไปหยิกผมยาวๆเส้นหนึ่งที่อยู่บนหมอนขึ้นมาเบาๆ แล้วถามว่า"เช่นนั้น เจ้าก็เลยทำผมร่วงอยู่บนหมอนใช่ไหม?"

เอ้อร์หลิงมองดูผมเส้นนั้นด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง แล้วส่ายหน้าทันที"ไม่ เป็นไปไม่ได้ ในตอนท้ายข้าน้อยยังตบหมอนอยู่เลย เป็นไปไม่ได้ที่ผมที่ยาวขนาดนี้จะร่วงอยู่บนหมอนได้โดยที่ข้าน้อยไม่รู้เลย"

โหลชีเดินเข้าไปลูบผมของนางหนึ่งที"ไม่ใช่ผมของเอ้อร์หลิงจริงๆ" และนางเองก็เชื่อว่าเอ้อร์หลิงไม่ได้มีปัญหาอะไรเช่นกัน

เอ้อร์หลิงกัดริมฝีปากไปมา แล้วถามว่า"พระสนม เส้นผมนี้มีอะไรผิดปกติหรือเพคะ?"

"อืม"

คนอื่นมองไม่เห็น แต่ โหลชีกลับสามารถเห็นได้ว่า มีแสงเรืองสีชมพูจางๆเคลือบอยู่บนผมเส้นนี้

"เจ้าไปเอาน้ำสะอาดมาหนึ่งชาม หลังจากนั้นก็หั่นกระเทียมสับมาครึ่งช้อน"

เอ้อร์หลิงรีบไปนำของมาอย่างรวดเร็ว โหลชีโยนผมเส้นนั้นลงไปในน้ำสะอาด หลังจากนั้นก็เทกระเทียมสับลงไป ทันใดนั้นก็เห็นเพียงในน้ำที่ใสสะอาดในตอนแรกได้มีสีชมพูแผ่ปกคลุมขึ้นมาอย่างหนาทึบ และไม่นานน้ำสะอาดก็เปลี่ยนเป็นสีชมพูทั้งชามแล้ว

ครานี้ แม้แต่สีหน้าของเฉินซ่าก็เปลี่ยนสีไปหมด ด้วยเหตุนี้ดูเหมือนว่า เส้นผมเส้นเล็กๆเส้นหนึ่งนี้ล้วนเป็นเส้นผมที่ตระเตรียมขึ้นมาด้วยความพยายามอย่างยิ่งยวด

ในขณะที่เขามองไปที่โหลชี โหลชีก็พูดขึ้นมาว่า"คำสาปซีเจียง"

กระแสคลื่นได้โหมซัดสาดขึ้นมาภายในดวงตาของ เฉินซ่าอย่างฉับพลัน"ซีเจียง ดี ดีมาก" ซีเจียงอีกแล้ว! พวกเขาก็เคยสังหารฝ่ายสอดแนมที่สองสามคนของซีเจียงที่ซุ่มซ่อนอยู่ในตำหนักจิ่วเซียวมาก่อนหน้านี้แล้ว หรือว่าตอนนี้ก็มีคนของซีเจียงแอบเข้ามาอีกอย่างลับๆ?

"คำสาปนี้ไม่มีทางเรียบง่ายแบบนี้แน่นอน" โหลซีกลับไม่ผ่อนคลายเลยสักนิด นางมองไปที่เตียงใหญ่หลังนั้น แล้วพูดว่า"เป็นไปไม่ได้ที่มันจะเป็นแค่ผมที่ถูกทำอุบายเอาไว้แล้วเส้นหนึ่งเท่านั้น เตียงนี้ทั้งหลังล้วนแต่ทำให้ข้ารู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก"

นางรู้ว่าคนที่มาในครานี้จะต้องเป็นยอดฝีมือที่เชี่ยวชาญในการร่ายคำสาปอย่างแน่นอน และนางไม่เคยเจอใครที่สามารถร่ายคำสาปซึ่งมีแต่จะทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจ แต่กลับมองเส้นสนกลในไม่ออกไปชั่วขณะหนึ่งได้แบบนี้มาก่อนเลย

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ตอนนี้นางยังมองไม่ออกเลยว่าผลกระทบของคาถานี้คืออะไร และถึงอย่างไรนางก็ไม่สามารถปล่อยให้เฉินซ่านอนลงไปเพื่อทดสอบจริงๆได้อยู่ดี

เฉินซ่าทำสีหน้าเคร่งขรึม แล้วพูดว่า"ทหาร"

ในเวลานั้นเองเทียนยีจึงผลักประตูเข้ามา แล้วเฉินซ่าก็พูดอย่างเย็นชาว่า"ไปตรวจสอบให้กระจ่าง ว่าวันนี้ใครเคยเข้ามาในห้องนอนของข้าบ้าง"

"พ่ะย่ะค่ะ"

ในตอนที่เทียนยีไปตรวจสอบนั้น โหลชีก็เดินไปอยู่ข้างเตียง แต่พอเฉินซ่าต้องการจะเดินเข้ามา นางก็ผลักเขาออกไปทันที"คำสาปนี้เป็นคำสาปที่มุ่งเป้ามาที่ท่าน ท่านอย่าเข้ามานะ"

"แล้วเจ้าล่ะ?"

"ข้าไม่เป็นไร" โหลชีวาดยันต์แล้วหันมือกลับไปกดลงตรงหว่างคิ้วของตัวเอง นางต้องมีสมองและความคิดที่สุกใสกว่านี้ อีกทั้ง นางมักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับคำสาปในตอนนี้ มันเป็นคำสาปที่มีรูปแบบซ่อนเร้น เงื่อนหนึ่งซ้อนอีกเงื่อนหนึ่ง ถ้านางไม่ดูให้ละเอียดและชัดเจน ผิดพลาดไปแค่นิดเดียวก็อาจจะเกิดปัญหาขึ้นได้

และรอจนกระทั่งนางวางมือลงและมองไปที่เตียงใหญ่หลังนั้นอีกครั้ง นางก็อดไม่ได้ที่จะหายใจเข้าเฮือกหนึ่งด้วยความตกใจ

"เจ้าเห็นอะไรเข้ารึ?" เฉินซ่าหน้านิ่วขมวดคิ้วเล็กน้อย และอยากที่จะเอื้อมมือออกไปลากนางกลับมาอยู่ข้างๆตัวเองมาก

เทียนอิ่งก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วพูดว่า"พระสนม ข้าน้อยสามารถช่วยอะไรได้บ้างพ่ะย่ะค่ะ?"

โหลชีไม่ได้หันหน้ากลับไป เพียงแต่โบกมือไปมาแล้วพูดว่า"เจ้าก็อย่าเข้ามาด้วย ดูเหมือนว่านี่จะเป็นคำสาปที่มุ่งเป้าไปที่ผู้ชาย เอ้อร์หลิง เจ้ามานี่ซิ"

คำสาปนี้...

บนเตียงใหญ่ทั้งหลังล้วนแต่มีสิ่งที่เป็นเหมือนกับควันสีชมพูปลิวว่อนอยู่ทั่วเตียง และในควันสีชมพูเหล่านั้น ยังสามารถมองเห็นได้ว่ามีเม็ดสีดำที่ละเอียดเล็กมากกำลังลอยอยู่อย่างช้าๆอีกด้วย

"คำสาปยา" นางพูดด้วยเสียงเบาๆ