บทที่ 346 มีแต่เจ้าชำนาญเรื่องคำสาปยาหรือ

โหลชีเอียงศีรษะเล็กน้อย ราวกับว่านางกำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับคำพูดของนางอย่างจริงจังอยู่ หลังจากนั้นไม่นานก็มองมาที่นางด้วยรอยยิ้มที่แจ่มใส และโน้มตัวเข้าไปใกล้อีกเล็กน้อย แล้วพูดอย่างช้าๆว่า"จะรู้สึกไม่สบายใจหรือไม่ เจ้าจะมาแส่อะไรด้วย?"

"เจ้า!"

เฟยฮวนชะงักไปชั่วขณะ และนางคาดไม่ถึงเลยว่าโหลชีที่มีฐานะเป็นพระสนมจะไม่มีเหตุผลและหยาบคายมากขนาดนี้"คิดไม่ถึงเลยว่าแม้แต่พูดคำนั้นเจ้าก็สามารถพูดออกมาได้......"

โหลชียักไหล่ไปมาแล้วพูดว่า"คำไหนรึ? คำว่าแส่น่ะหรือ?" นางหัวเราะขึ้นมาแล้วพูดว่า"ในเมื่อเจ้ากล้าแส่เรื่องของข้า ทำไมข้าจะพูดคำว่าแส่ไม่ได้ล่ะ? อันที่จริงชื่อชุ่ยฮัวชื่อนี้ ก็เหมาะสมกับคำว่าแส่มากเหมือนกันนะ"

ไม่ต้องรอให้นางพูดอะไรอีก โหลชีก็หันหลังกลับเข้าไปในท้องพระโรงอีกครั้ง"แม่นางชุ่ยฮัวลืมพระราชโองการให้เข้าเฝ้าของฝ่าบาทงั้นรึ?"

เฟยฮวนสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินตามเข้าไปในท้องพระโรง นางพยายามอย่างหนักที่จะปรับแผนของตัวเอง เพราะโหลชีได้ล้มล้างการคาดเดาดั้งเดิมที่เกี่ยวกับนางที่อยู่ในใจของนางไปจนหมดสิ้นโดยสิ้นเชิงแล้ว และนางก็คิดไม่ถึงเลยว่าโหลชีจะเป็นคนแบบนี้

ในขณะที่เฉินซ่ากำลังมองดูโหลชีเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม สีหน้าของเขาอดไม่ได้ที่จะผ่อนคลายลงเล็กน้อย ในช่วงเวลาที่โหลชีออกไปเมื่อสักครู่นี้ ดูเหมือนว่าบรรดาขุนนางจะฉวยโอกาสเอาไว้และพยายามอย่างเต็มที่ที่จะเกลี้ยกล่อมเขาล้มเลิกการตัดสินใจที่จะมีภรรยาเพียงคนเดียวไปตลอดชีวิต สิ่งสำคัญที่สุดในนั้นก็คือยอมรับข้อเสนอของจอมพลเกาผู้นั้นซะ และแต่งตั้งให้เกาอินอินเป็นพระสนม เพื่อแลกกับการยอมสวามิภักดิ์ของเมืองซง

เขาอารมณ์ไม่ดีนัก แต่เมื่อได้เห็นรอยยิ้มของโหลชีอารมณ์ของเขาก็ขึ้นมาทันที

เขากวักมือเรียกโหลชี ให้นางกลับมานั่งเคียงข้างเขาอีกครั้ง โหลชีเดินเข้าไปด้วยฝีเท้าที่ว่องไว แล้วนั่งลงข้างๆเขา จากนั้นเฉินซ่าก็จัดเส้นผมปอยหนึ่งที่รอบหูของนางให้เรียบร้อยอย่างสะดวกมือ

พอเฟยฮวนที่ยืนอยู่ในห้องโถง เงยหน้าขึ้นไปมองฉากนี้ ข้างในก็รู้สึกตื่นตระหนกตกใจไม่หาย

นางได้ยินคำประกาศของเฉินซ่าที่ว่าจะให้โหลชีเป็นภรรยาเพียงคนเดียวของเขาไปตลอดชีวิต แต่นางกลับนึกไม่ถึงเลยว่า ตัวเฉินซ่าเองเป็นผู้ชายที่มีรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาหล่อเหลาไม่มีใครเทียบได้และสง่างามน่าเกรงขามคนหนึ่ง แต่ไหนแต่ไรมานางยังนึกว่า ผู้ชายที่สามารถเขียนสัญญาแบบนี้ออกมาได้จะไม่ค่อยใจกว้างมากเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะเป็นผู้ชายที่อ่อนโยนหรือไร้เดียงสาคนหนึ่ง

จำเป็นต้องทราบว่า ผู้ชายส่วนใหญ่จะให้ความสำคัญกับบ้านเมือง ผู้ชายล้วนชอบมีภรรยาหลายคน อีกหนึ่งอย่างก็คือ มองผู้หญิงเป็นเหมือนเสื้อผ้า เสื้อผ้าใหม่ย่อมดีกว่าเสื้อผ้าเก่า จากความรู้ในอดีตที่ผ่านมาของนาง ผู้ที่กระทำการณ์ใหญ่จะไม่มีความรักที่ลึกซึ้งกับหญิงสาวเด็ดขาด

ถึงแม้เป็นซีฉางหลี พี่หลีของนาง เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเขาชอบนาง แต่เพื่องานใหญ่ของเขาแล้ว เขาก็ยังสามารถส่งนางออกไปได้เหมือนเดิมโดยที่ตาไม่กะพริบเลย

"ท่านคือผู้ใด?"

หลังจากได้รับสัญญาณจากโหลชีแล้ว เฉินซ่าก็มองไปที่เฟยฮวนสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่า สีหน้าตอนที่เขามองโหลชีแต่เดิมนั้นอบอุ่นเล็กน้อย แต่เมื่อเขาหันหน้ามา สีหน้าของเขาก็เย็นชาลงในทันที และดวงตาของเขาก็เฉยเมยมากอีกด้วย

ทันใดนั้นเฟยฮวนก็คิดว่า หากสามารถทำให้เขามองมาด้วยสายตาแบบนั้นได้ ก็คงจะมีความสุขมากเลยกระมัง?

พอนางก้าวไปข้างหน้าและกำลังจะพูดเฉินซ่าก็พูดขึ้นมาหนึ่งประโยคว่า"พบข้าแล้ว ไม่ต้องคำนับหรือ?"

สีหน้าของเฟยฮวนเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย นางคือเทพธิดาแห่งซีเจียง และนางก็ได้รับการยกเว้นให้แสดงความเคารพด้วยการคุกเข่าเมื่อเข้าเฝ้ากษัตริย์แห่งซีเจียง แต่ไหนแต่ไรมานางก็เลยยังไม่เคยคุกเข่าใครเลย!

ผู้ชายคนนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะยังไม่พึ่งพาตัวเองในอนาคต แต่เขาก็ไม่ได้ขอร้องนาง ไม่ได้ปฏิบัติต่อนางอย่างสมศักดิ์ศรี และอยากจะให้นางทำความเคารพด้วยการคำนับตั้งแต่แรกเจอ นี่เป็นการสบประมาทเหยียดหยามนางชัดๆ!

โหลชีสังเกตมองนางอย่างละเอียดถี่ถ้วน

นางได้เห็นความเย่อหยิ่งและความโกรธเคืองของเฟยฮวนในขณะนั้น นี่แสดงให้เห็นว่าฐานะเดิมของผู้หญิงคนนี้ไม่ต่ำต้อยเลย และในเวลาปกติคนที่นางมักจะติดต่อก็จะต้องไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน นอกจากนี้ ถึงแม้ว่านางจะอยู่ร่วมกันกับคนที่มีสถานะสูงส่ง คาดว่านางก็น่าจะไม่จำเป็นต้องทำความเคารพด้วยการคุกเข่าคำนับใครเช่นกัน

นางมาจากซีเจียง หรือว่านางจะเป็นองค์หญิงแห่งซีเจียง?

แต่ทว่า เฟยฮวนยังคงต้องสงบอารมณ์ลงและกำลังจะคุกเข่าลง ในเวลานั้นเอง อิงกลับก้าวไปข้างหน้า แล้วพูดว่า"นายท่าน แม่นางเฟยฮวนผู้นี้คือ......"

"ใต้เท้าองครักษ์อิง ข้าชื่อชุ่ยฮัวเจ้าค่ะ" เฟยฮวนอธิบายขึ้นมาในทันที นางกำลังถูกโหลชีสะกดจิตย้อนกลับให้อยู่ในฝันร้ายที่อยู่ภายใต้การควบคุม และยังแว้งกัดด้วยการควบคุมให้เกิดอาการผีอำอีกด้วย ซึ่ง ณ จุดนี้นางได้ยึดติดกับมันจนถึงที่สุดแล้วจริงๆ อีกทั้งนางยังไม่เข้าใจเป็นอย่างมากว่า ทำไมพวกเขาถึงมักจะจำชื่อของนางผิดตลอดเลย?

พุ๊บ

โหลชีอดไม่ได้จริงๆ นางจึงก้มศีรษะลงไป กลั้นเสียงหัวเราะจนเหน็ดเหนื่อยเป็นอย่างมาก แม้แต่เฉินซ่าเองก็อดไม่ได้ที่จะปรากฏรอยยิ้มออกมาในดวงตาของเขา

และรอยยิ้มนี้ของเขาทำให้เฟยฮวนประหลาดใจมากจริงๆ

โหลชีรู้มาโดยตลอดว่า รอยยิ้มที่ปรากฏเป็นครั้งคราวของเฉินซ่าจะเป็นเหมือนกับแสงแดดที่ส่องสว่างหลังจากการสะสมอย่างหนาแน่นของเมฆสีดำ ซึ่งทำให้ผู้คนไม่อาจต้านทานได้

อิงพูดไม่ออกเล็กน้อย เขาจึงจำเป็นต้องเปลี่ยนคำพูดว่า"นายท่าน แม่นางชุ่ยฮัวเป็นคนที่มอบเรือเล็กให้กับท่านในตอนนั้น..." สำหรับบุคคลผู้นั้น ในหัวใจของนายท่านนางน่าจะเป็นคนที่มีความพิเศษมาก เขาจะไม่ยอมให้นางคุกเข่าลงคำนับใช่ไหม?

เฉินซ่าชำเลืองมองอิงปราดหนึ่ง ซึ่งแววตานั้นทำให้หัวใจของอิงเต้นขึ้นมาวูบหนึ่ง แล้วเขาก็ถอยกลับไปในทันที ในขณะนั้นเองเฟยฮวนก็รู้ว่าเฉินซ่าจะต้องต้องการให้นางคุกเข่าคำนับอย่างแน่นอน นางก็เลยจำใจต้องกัดฟันแล้วคุกเข่าลงไป และโค้งคำนับอย่างตรงไปตรงมา"หม่อมฉันชุ่ยฮัวถวายบังคมฝ่าบาท ถวายบังคมพระสนมเพคะ"

ถ้าหากเป็นไปตามความคิดของเฉินซ่าในขณะนี้นางจะต้องถูกกำจัดด้วยฝ่ามือเดียวของเขาไปแล้ว แต่โหลชีกลับเคยกล่าวเอาไว้แล้วว่ายังไม่สามารถฆ่าได้ในขณะนี้ เพราะนางไม่รู้ว่าเฟยฮวนผู้นี้มีจุดประสงค์อะไร นางสามารถแทรกผ่านฝันได้ และยังสามารถแทรกผ่านฝันจากระยะไกลได้ด้วย คาถาของนางจะต้องจัดอยู่ในอันดับต้นๆของซีเจียงอย่างแน่นอน

แน่นอนว่าผู้ที่ฝึกฝนคำสาปจนบรรลุถึงระดับสูงแล้วล้วนจะต้องมีการฝึกคาถาช่วยชีวิตได้ทั้งสิ้น คาถาประเภทนั้นจะปรากฏออกมาเมื่อชีวิตของนางตกอยู่ในอันตราย บางคนจะเป็นคนที่โฉดชั่วอำมหิตหาที่เปรียบมิได้ บางคนจะเป็นคนที่ชอบใช้อำนาจบาตรใหญ่หาที่เปรียบมิได้ แต่ถึงอย่างไรก็ตาม พลังอำนาจจะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

ก่อนหน้าที่นางยังไม่รู้จักเส้นสนกลในของผู้หญิงคนนี้อย่างชัดเจน นางจึงไม่อาจลงมือสังหารนางตามอำเภอใจได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนนี้นางอยู่ในตำหนักจิ่วเซียว ถ้าหากทำให้นางแสดงคาถาช่วยชีวิตออกมา เกรงว่าจะส่งผลกระทบต่อผู้คนที่ในตำหนักจิ่วเซียว

แต่ทว่า การที่ไม่สามารถฆ่านางได้ในขณะนี้ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่สามารถทำให้เสียหน้าได้

เฉินซ่ากำลังมองนางคุกเข่าคำนับอยู่บนพื้น โดยที่ไม่ได้สนใจนางเลย แต่กลับหันไปหาโหลชี แล้วถามว่า"สนมรักนั่งจนเมื่อยแล้วใช่หรือไม่?"

เฟยฮวนกัดริมฝีปาก นางคุกเข่าอยู่ดันไม่ถามว่าเมื่อยไหม แต่นางกำลังนั่งอยู่กลับถามว่าเมื่อยไหมเนี่ยนะ?