บทที่ 373 อุทยานเขาธนูเทพ

ธนูนำวิถียอดเยี่ยมมาก แต่ว่าตอนนี้บาดเจ็บที่ไหล่ ระดับกำลังได้รับผลกระทบ หากเขาสามารถยิงได้อีกครั้ง โหลชีก็คาดหวังอยู่ นางอยากจะเห็นวิถีธนูแบบนี้มันพิถีพิถันตรงไหน เมื่อครู่นี้มองเห็นไม่ชัดเจน

"สาวน้อย ผู้ใหญ่บ้านเจ้าไม่ได้บอกเจ้าหรือ เป็นคนต้องรู้จักการถ่อมตน?" เสียงที่แหบแห้ง ทำให้คนฟังไม่ออกว่าผู้ชายที่เป็นผู้นำของอีกฝ่ายคนนี้อายุเท่าไหร่กันแน่ อาศัยเพียงคำว่า "สาวน้อย" คำนี้ คิดว่าอายุน่าจะไม่น้อยแล้ว

รอยยิ้มของโหลชีเพิ่มมากขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน "ดูท่าผู้ใหญ่บ้านเจ้าคงจะกำชับเจ้ามาเป็นพิเศษ หน้าตาขี้เหร่ออกเจอคนอย่าลืมปิดหน้าปิดตาด้วย ถูกไหม?"

เมื่อคำพูดนี้ออกมา สายตาของนางยังกวาดมองไปรอบหนึ่ง อีกฝ่ายล้วนปิดหน้าปิดตา นางถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง "จะหาคนขี้เหร่ไม่กล้าสู้หน้าคนมากมายขนาดนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเช่นกัน"

เมื่อคำพูดนี้ออกมา คนของฝั่งนี้ก็พากันหัวเราะเหอะๆขึ้นมา ตามโหลชี ตอนนี้บทเรียนแรกที่พวกเขาได้เรียนรู้ก่อนเลยคือ ถึงแม้ศัตรูจะแข็งแกร่งกว่าตนเอง ก็กล่าวท้าทายเหมือนกัน ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ไม่แสดงความขลาดกลัว

เพราะคนที่เป็นหัวหน้าออกมาตะโกนประโยคนั้น ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายจึงหยุดการต่อสู้เอาไว้ชั่วคราว

โหลชีมองดูคร่าวๆไปครู่หนึ่ง ถึงแม้คนของฝั่งตนเองไม่มีคนถูกฆ่า แต่ก็บาดเจ็บกันแทบจะทุกคน ยังมีสองสามคนที่บาดเจ็บสาหัส เวลานี้จำเป็นต้องอาศัยการช่วยประคองจากคนอื่นแล้ว

เมื่อครู่หากไม่ใช่นางยื่นมือเข้าช่วยเหลือ อย่างน้อยก็จะมีห้าหกคนที่กลายเป็นวิญญาณใต้ดาบของอีกฝ่ายแล้ว

ดังนั้น บัญชีนี้นางจดเอาไว้นานแล้ว พูดออกมามากหน่อย ก็เพื่อให้เวลากับตัวเองอีกหน่อย หากสู้กันต่อไป ฝ่ายของตนเองต้องมีคนบาดเจ็บล้มตายแน่นอน นี่คือสิ่งที่นางไม่อยากจะเห็น คนพวกนี้เลือกที่จะติดตามนางออกมา จะให้มาทิ้งชีวิตเอาไว้ที่นี่คงไม่ได้

แต่ว่าสองคนนี้ของอีกฝ่าย นางก็ยังรู้สึกระวังอยู่บ้าง โดยเฉพาะคนที่ยิงธนูนำวิถีคนนี้ วรยุทธอาจจะไม่ได้ด้อยไปกว่านาง ที่นี่มีต้นไม้เยอะเกินไป เจ้าขาวก็ช่วยอะไรไม่ได้มากเท่าไหร่ และตอนนี้มันยังยากที่จะแยกว่าใครคือพวกเดียวกันใครคือศัตรู ดังนั้นโหลชีไม่สามารถเรียกมันให้มาช่วยอีก

"นังเด็กบ้า ปากเก่งไปมีความหมายอะไร?" ผู้ชายที่ชื่อเซินจื่อมองดูนางด้วยสายตาเย็นชา "ตอนนี้มีทางเลือกให้เจ้าสองทาง หนึ่งคือ ตามเราไปเอง สองคือ ให้เราซ้อมจนพิการแล้วลากตัวไป"

เทียนอิ่งกับเฉิงสิบโกรธขึ้นมาทันที

โหลวซิ่นด่าออกมา "เลือกพ่องมึงสิ!"

โหลชีเหงื่อตก นี่นางพาองครักษ์ของนางเสียคนจริงๆใช่ไหม?

"คุยโวโอ้อวดไม่รู้จักกระดากอาย" เฉิงสิบกล่าวอย่างเย็นชา

เทียนอิ่งเย็นชากว่าเฉิงสิบ "ความคิดเพ้อฝันหลุดพ้นจากความเป็นจริงอย่างสิ้นเชิง"

อีกฝ่ายโกรธจนหัวเราะออกมา "วรยุทธของพวกเจ้าสามคนไม่เลว แต่ว่า เรายังไม่เห็นอยู่ในสายตาหรอก บอกความจริงกับพวกเจ้าเลย ครั้งนี้มีคนจ่ายหนึ่งแสนตำลึง ต้องการจับเป็นโหลชี ภารกิจนี้ เราจะไม่พลาดเด็ดขาด"

สิ่งที่ทำให้พวกเขาคาดไม่ถึงคือ ทันทีที่โหลชีได้ยินคำพูดประโยคนี้ก็ถามว่า: "หนึ่งแสนตำลึง? เงิน?"

......สนใจเรื่องนี้ทำไม?

เสี่ยวซูฮึออกมาคำหนึ่ง: "คิดไม่ถึงว่าเจ้าก็มีค่าใช่ไหม?"

โหลชีโกรธขึ้นมา "มีค่าแม่เจ้าสิ! เงินแค่นี้พวกเจ้าก็รับแล้ว? อนาถาจนบ้าไปแล้วใช่ไหม? มูลค่าของตัวข้ามีค่าแค่หนึ่งแสนตำลึงเงิน? ตกลงไอ้สารเลวคนไหนมันตีราคาให้ข้า ข้าจะคิดบัญชีนี้กับเขาอย่างดีเลย!"

ฝ่ายศัตรู: "......"

ฝ่ายตนเอง: "......"

พระสนม ประเด็นที่ท่านถือสามันเอนเอียงไปหน่อยไหม?

โหลชีกลับโกรธจริงๆ นี่มันรังแกคนมากเกินไปแล้ว นางอยู่ในยุคปัจจุบันยังมีมูลค่าหลักร้อยล้าน มีคนจะซื้อหัวของนางจ่ายค่าหัวหนึ่งร้อยล้าน เพียงแต่ไม่มีใครกล้ารับก็เท่านั้น นางคาดการณ์ว่าอีกสองปีมูลค่ายังสามารถเพิ่มขึ้นไปอีกหน่อย ที่นี่กลับต้องการเพียงหนึ่งแสนตำลึง?

นี่มันดูถูกกันเกินไปแล้วนะ!

มือของโหลชีจับแส้ปลิดวิญญาณเอาไว้ ใช้สายตาแบบผิดหวังที่เหล็กไม่ได้กลายเป็นเหล็กกล้าเหล่มองคนปิดหน้าที่เป็นหัวหน้า "หนึ่งแสนตำลึง ก็ซื้อให้พวกเจ้าทั้งหลายมาเสี่ยงชีวิตพร้อมกันแล้ว? พวกเจ้าออกมาจากตุ่มภูเขาลูกไหนกัน สายตาจะตื้นเขินเกินไปหรือเปล่า"

ก่อนหน้านี้ก็ว่าพวกเขาขี้เหร่มาตลอด ตอนนี้ยังบอกว่าพวกเขาออกมาจากตุ่มภูเขา สายตาตื้นเขินอีก นี่มันทำให้คนทนไม่ไหวจริงๆ! คนที่ชื่อเสี่ยวซูโกรธจนยับยั้งอารมณ์ไม่ได้ ดึงผ้าปิดหน้าลงมา ด่าด้วยความโกรธเกรี้ยว: "เจ้าสิออกมาจากตุ่มภูเขา! ข้าคือคุณหนูแห่งอุทยานเขาธนูเทพชิวชิ่นซู!"

"เสี่ยวซู!"

ผู้ชายที่อยู่ด้านข้างต้องการจะขัดขวาง แต่กลับช้าไปก้าวหนึ่ง

ชิวชิ่นซูนั่นดึงผ้าปิดหน้าออก เป็นใบหน้าที่หน้าตาปานกลางค่อนไปทางสูง นางค่อนข้างมั่นใจในตัวเองอยู่ แต่ว่าคำพูดของโหลชีก็ทำให้นางโกรธแทบตายอีกครั้ง

"อุทยานเขาธนูเทพ อยู่ภูเขาลูกไหน?" อุทยานเขาธนูเทพ ดูเหมือนนางจะไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย

"เจ้า!" ชิวชิ่นซูโกรธจนตัวสั่นไปทั้งตัว "ไม่มีความรู้!"

"โหลชี ภารกิจครั้งนี้ ถึงแม้เราจะล้มเหลว แต่ว่า การแข่งขันยิงธนูของอุทยานเขาธนูเทพอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า เจ้ากล้ามาไหมล่ะ?" เสียงแหบแห้งแฝงไปด้วยความโกรธอย่างเห็นได้ชัด ความโกรธนี้มีครั้งหนึ่งที่พุ่งไปทางชิวชิ่นซู

เสียงส่งกระแสจิตของดังขึ้นมาในหูโหลชี "พระสนม อุทยานเขาธนูเทพก็คือบ้านมารดาของท่านแม่นางฟ้าหลิวอวิ๋น ได้ยินมาว่าเจ้าบ้านเป็นเฒ่าประหลาดที่มีวรยุทธลึกล้ำคาดเดาไม่ได้ แต่ไม่รู้เพราะสาเหตุใด อุทยานเขาธนูเทพกับเขาเฉินอวิ๋นกลับไม่มีการไปมาหาสู่กัน ความสัมพันธ์ห่างเหินมาก แต่ว่า ฝ่าบาทกับนางฟ้าหลิวอวิ๋นเคยทำข้อตกลงกัน สาเหตุที่อยู่ข้างในก็มีความเกี่ยวข้องกับเขาเฉินอวิ๋น"

ทันทีที่ได้ยินชื่อของซู่หลิวอวิ๋น สายตาของโหลชีก็เป็นประกายขึ้นมา "เมื่อก่อนฝ่าบาทของพวกเจ้ากับนางฟ้าหลิวอวิ๋นมีความสัมพันธ์เริ่มต้นกันอย่างไร?" พูดขึ้นมาแล้ว เฉินซ่ายังไม่ได้บอกนางเลยว่ามีข้อตกลงอะไรกับซู่หลิวอวิ๋นกันแน่ รู้แค่ว่านางต้องการลูกนิลดำ แต่กลับไม่รู้ว่าทางนางมีอะไรที่เฉินซ่าต้องการ