บทที่ 381 ตกในร่องน้ำอีกแล้ว

ชุดคลุมสีขาวงาช้างพลิ้วไหว เหมือนกับเทพเซียนที่กำลังจะเหาะเหินโดยแท้จริง

โหลชีหมอบอยู่บนหลังนกอินทรีเหลือบตาขึ้นมองดูเขาเล็กน้อยแล้วถอนใจด้วยความโล่งอก

แสงสีเงินอมม่วงลำแสงหนึ่งวาดผ่านบนลำธารไปด้วยความรวดเร็ว ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสุดท้ายวู๊วูก็ตามขึ้นมาแล้ว

ราชันอินทรีพาพวกเขาเหาะขึ้นไปบนท้องฟ้า วนเวียนอยู่ในอากาศ เนื่องจากรูปร่างอันใหญ่โต โหลชีนั่งอยู่ด้านบนก็เป็นธรรมดาที่จะรู้สึกมั่นคงมาก หากว่าไม่มีลมแรงขนาดนั้น

ภูเขาทั้งผืนแผ่นใหญ่ทางด้านล่างพังพินาศไปพอประมาณ โหลชีรู้สึกเสียดายเป็นอย่างมาก แต่นางเป็นห่วงความปลอดภัยของพวกเฉิงสิบเทียนอิ่งยิ่งกว่า หากว่าพวกเขายังคิดอยากจะช่วยนางอยู่ด้านล่าง ตอนนี้น่าจะอันตรายเป็นอย่างมาก

"ตอนนี้เจ้าอยากกลับไปหาพวกเขาหรือ?" เฮ่อเหลียนเจี๋ยมองความตั้งใจของนางออก

"ท่านไม่เป็นห่วงองครักษ์ทั้งสองนั่นของเจ้าหรือ?"

"พวกเขาจะไม่เป็นไร"

"ทำไม?" มั่นใจขนาดนี้เชียวหรือ?

เฮ่อเหลียนเจี๋ยชี้ลงไปด้านล่างอย่างเฉยเมย กล่าวว่า: "เห็นหรือไม่ ที่มีปัญหาล้วนเป็นภูเขาทั้งผืนนี้" และก็คือภูเขาที่พังทลายนั้นที่พวกเขาอยู่เมื่อครู่นี้ ซึ่งอีกด้านหนึ่งก็ดูเหมือนจะสงบลงไปเป็นอย่างมาก

"บริเวณนี้หญ้าหางกระรอกมากมาย สถานที่ที่มีหญ้าหางกระรอกเจริญเติบโตมากมายหนาแน่น พื้นดินจะถูกรากของพวกมันทำให้ร่วน ดังนั้นหากพื้นที่ทั้งหมดมีการเคลื่อนไหวก็ควรจะพังทลายได้ค่อนข้างง่ายดาย แต่ทางนั้นดวงอาทิตย์ส่องตรง หญ้าหางกระรอกน้อย แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในถ้ำนั้นก็น่าจะไม่เป็นไร ถ้ำนั่นห่างจากพื้นดินลึกมาก"

โหลชีต้องยอมรับว่าการวิเคราะห์ของเขาสมเหตุสมผล ราชันอินทรีวนเวียนอยู่ในอากาศครู่หนึ่ง โหลชีก็หาสถานที่ที่พวกเขาอยู่ก่อนหน้านี้ไม่พบ ภูเขาลูกนี้ยังค่อนข้างจะใหญ่โตเป็นอย่างมาก

"ราชันอินทรีหิมะ นกอินทรีนี่เจ้าเป็นคนฝึกหรือ?" เฮ่อเหลียนเจี๋ยเอ่ยถาม

โหลชีส่ายศีรษะทันที: "ทำได้ที่ไหนกันล่ะ นี่เป็นของที่คนอื่นเขามอบให้นายท่านของพวกเรา" เลี้ยงนางก็ไม่ได้เลี้ยง ป้อนอาหารสักครั้งนางก็ยังไม่เคยเลยน่ะ แต่ว่าเป็นนางที่ทำให้เชื่องจริงๆ เพียงแต่นางไม่อยากพูดกับเฮ่อเหลียนเจี๋ยให้ชัดเจนขนาดนั้น

"นายท่านของเจ้า คือจักรพรรดิแห่งพั่วอวี้สินะ" ประโยคนี้ของเฮ่อเหลียนเจี๋ยเป็นประโยคบอกเล่า ไม่ใช่คำถาม

โหลชีก็ไม่ได้ประหลาดใจที่เขาสามารถเดาได้ นี่คือทุ่งป่าเถื่อนของพั่วอวี้ แม้จะใกล้กับเมืองชี แต่ของที่เมืองชีมอบให้นางนั้นยังไม่ได้ประกาศให้โลกรู้ ควรถือว่าเป็นดินแดนของเฉินซ่า อีกทั้งพวกเขาสามารถนำคนออกมาได้มากมายขนาดนี้ คนสามสิบกว่าคนนั้นก็ดูออกได้ว่าเป็นทหาร ในพั่วอวี้ สามารถดึงคนออกมาได้มากมายในครั้งหนึ่งแม้ว่าจะไม่มาก แต่มีกลิ่นอายความเป็นทหาร ก็น่าจะมีเพียงเมืองพั่วอวี้แล้ว

"ท่านรู้จักนายท่านของพวกเราหรือ?"

"ไม่รู้จัก ได้ยินแค่ชื่อเสียงเท่านั้น"

โหลชีอดไม่ได้เริ่มรูปแบบการหลอกถามอีกครั้งแล้ว "เช่นนั้นที่ท่านมาคราวนี้ก็เพียงแค่ต้องการเสาะหากุญแจโอสถน้ำพุหรือ? ของสิ่งนั้นใช้ทำประโยชน์อะไรได้กันแน่นะ?"

เฮ่อเหลียนเจี๋ยดูเหมือนจะไม่ได้กลัวว่านางจะรู้เรื่องนี้โดยสิ้นเชิง กล่าวอย่างไม่สนใจว่า: "ในเมื่อเป็นกุญแจโอสถ เช่นนั้นก็ต้องเอาไว้ไขกุญแจเป็นธรรมดา"

"ของชนิดนี้จะปลดล็อกอย่างไร?" โหลชีตะลึงงัน ก็แค่ของที่เหมือนกับถั่วปากอ้าเม็ดหนึ่งที่เปิดปากแล้ว ด้านในเป็นดวงใจน้ำพุเม็ดหนึ่ง กับยาเม็ดเช่นนั้น นี่จะไขกุญแจได้อย่างไร?

"แน่นอนว่าเป็นการไขกุญแจที่พิเศษ" จุดนี้ เฮ่อเหลียนเจี๋ยกลับไม่ได้บอกกับนางอย่างชัดเจนขนาดนั้นแล้ว ในความเป็นจริง เขารู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองพูดมากกว่าเมื่อก่อนนี้มาก

"ของสิ่งนี้จะอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกันล่ะ?" โหลชีเอ่ยถามขึ้นอีก "เป็นของเจ้าหรือ?"

แน่นอนนางรู้อยู่แล้วว่ากุญแจโอสถน้ำพุไม่ได้เป็นของเขา ไม่เช่นนั้นยังจะต้องมาหาถึงในนี้ด้วยหรือ? หากว่าเขาเป็นคนที่มาจากแผ่นดินใหญ่หลงหยิน เช่นนั้นก็มีความเป็นไปได้ว่ามีคนอื่นที่มาจากแผ่นดินใหญ่หลงหยินนำของสิ่งนี้มาที่นี่ จากนั้นไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมถึงถูกกักไว้อยู่ในหินเปลือกหอยอันนั้น

"หากข้าเอามาได้ เช่นนั้นมันก็เป็นของข้า" เฮ่อเหลียนเจี๋ยกล่าว

โหลชีแบะปาก "ฉะนั้นถ้าข้าได้มันมา เช่นนั้นมันก็เป็นของข้าคำพูดนี้ข้าก็ไม่ได้พูดผิดใช่หรือไม่? นอกจากท่านจะต้องการหากุญแจโอสถน้ำพุแล้ว ยังต้องการหาอะไรอีกหรือ?"

"แม่นางโหลไม่รู้สึกตัวเองถามมากเกินไปหรือ?"

โหลชีรู้สึกเสียดายในใจ เสียดายจัง แม้ว่าเจ้าหมอนี่จะดูเหมือนเป็นมิตรที่ดี แต่สิ่งที่นางไม่ควรรู้ ก็ไม่ได้เปิดเผยสักนิด สิ่งเหล่านั้นที่บอกนางก็ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย

ก็เป็นคนผู้หนึ่งคนที่มีแผนการอันลึกล้ำเป็นอย่างมาก

พูดถึงแผนการอันลึกล้ำ นางกลับรู้สึกว่าเฉินซ่ายังนับได้ว่าโจ่งแจ้งตรงไปตรงมากว่าเล็กน้อย แผนการไม่ได้ลึกล้ำขนาดนั้น โดยปกติแล้วที่เขาไม่ชอบก็คือไม่ชอบ เกลียดก็ลงมือทำลายโดยตรง บ้าอำนาจเผด็จการก็บ้าอำนาจอย่างเพียงพอ ชอบก็เปิดเผยไปตรงๆ

เมื่อคิดเช่นนี้ โหลชีจึงรู้สึกว่าคนรักของตัวเองยังค่อนข้างจะดีกว่า

คิดไม่ถึงว่าจะเห็นนางใจลอยได้อีกในเวลาเช่นนี้ อีกทั้งบนใบหน้ายังปรากฏรอยยิ้มชนิดหนึ่งขึ้นอย่างฉับพลันอีก รอยยิ้มชนิดนั้นทำให้เฮ่อเหลียนเจี๋ยเกิดความรู้สึกไม่ชอบขึ้นมาเล็กน้อยอย่างอธิบายไม่ถูก กำลังต้องการจะพูด ทันใดนั้นราชันอินทรีหิมะกลับตกใจขึ้นมา ร่างกายบินเอนออกไปเล็กน้อย ลดความสูงลงเป็นอย่างมาก ปีกขนาดใหญ่กวาดบนต้นไม้ต้นหนึ่งที่ทั้งสูงและตรง ส่งเสียงร้องทีหนึ่งต้นไม้นั่นก็ถูกกวาดไปทั้งหมดโดยตรงแล้ว เกิดเสียงดังสนั่นอยู่ครู่หนึ่งล้มลงไปกว่าครึ่งทาง ตีกระต่ายป่าสีเทาออกมาสองตัว

"นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

โหลชีขมวดคิ้วขึ้น แต่ไม่ช้านางก็ได้ยินเสียงประหลาดชนิดหนึ่ง ไม่ใช่เสียงแผ่นดินแยกออก เป็นเสียงคล้ายๆกับคลื่นไฟฟ้าที่วุ่นวายประเภทหนึ่ง เสียดหูเล็กน้อย แต่เมื่อมองดูปฏิกิริยาของราชันอินทรีหิมะอีกครั้ง นางดึงสติได้อย่างฉับพลัน เสียงคลื่นประเภทนี้ มีผลในการรบกวนและกระตุ้นสัตว์!