บทที่ 384 ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้

เดิมทีโหลชีคิดว่าพวกเขาได้พุ่งผ่านสถานที่ซึ่งมีคลื่นเสียงโจมตีแปลกประหลาดนั่นออกมาแล้ว แต่ตลอดทางเดินตอนที่พวกเขากำลังหาน้ำและอาหารไปตามร่องน้ำลึก กลับพบว่าได้วนกลับมาที่ร่องน้ำลึกนี้ แล้ววนกลับมาที่เดิมนั่นอีกครั้ง

เสียงดังมาจากใต้ดิน นางเห็นเฮ่อเหลียนเจี๋ยเดินอยู่ด้านหน้าท่าทางเหมือนไม่ได้ยินโดยสิ้นเชิง กลอกตาไปมา

แม้ว่านางจะได้ยินเสียงนี้ แต่ก็ไม่ได้มีการโจมตีต่อนาง นางรู้ว่าเสียงคลื่นความถี่บางอย่างหากมีความถี่ของการสั่นสะเทือนใกล้เคียงกับอวัยวะบางอย่างของคนหรือสัตว์จะทำให้เกิดการสั่นสะเทือนร่วมได้ง่าย ซึ่งจะก่อให้เกิดอันตรายอย่างยิ่ง

"วู๊วู"

ก่อนหน้านี้ยังไม่เป็นไร แต่ตอนนี้กลับรู้สึกอึดอัดเช่นกัน นี่เป็นเพราะอยู่ในระยะใกล้หรือ?

วู๊วูพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของโหลชี จ้องมองนางด้วยสายตาที่น่าสงสาร โหลชีสามารถมองความหมายของมันได้ นี่คือต้องการจะเดินกลับไปแล้ว ไปข้างหน้าต่อไม่ได้แล้ว หากเดินไปข้างหน้าอีกอาจจะเป็นเส้นทางที่คลื่นเสียงนั่นดังออกมา อยู่เหนือตรงที่คลื่นเสียงที่มา วู๊วูอาจได้รับบาดเจ็บ

แต่ว่านางจะใช้เหตุผลอะไรในการเดินกลับไป? พวกเขายังหาแหล่งน้ำไม่พบ และหาอาหารไม่ได้

"นี่ เฮ่อเหลียนเจี๋ย พวกเราเดินกลับกันเถิด ข้าไม่อยากอยู่ไกลจากเจ้าขาวเกินไป ไม่มีน้ำคืนหนึ่งก็สามารถทนผ่านไปได้ ดูเหมือนว่าที่นี่จะไม่มีอะไรให้เก็บได้เลย"

เฮ่อเหลียนเจี๋ยกลับไม่ได้หยุดลง และไม่ได้หันกลับ แต่กล่าวอย่างราบเรียบ: "เดินไปด้านหน้าอีกหน่อย"

โหลชีจนปัญญา เขามีเข็มขัดเปล่งแสง หากว่านางไม่ตามเขาไปก็ทำได้เพียงคลำความมืดเดินกลับไปเองแล้ว และเฮ่อเหลียนเจี๋ยหลังจากที่รู้ว่านางได้ย่อยดวงใจน้ำพุแล้วก็เห็นได้ว่าเขากำลังตั้งใจจับตาดูนางแต่ก็เหมือนไม่ได้ตั้งใจ เขาจะไม่ปล่อยให้นางจากไปคนเดียวเด็ดขาด

"วู๊วู เจ้ากลับไป ไปเฝ้าเจ้าขาว" วู๊วูไปด้านหน้าต่อไม่ได้อีกแล้ว ไม่อย่างนั้นไม่รู้ว่ามันจะได้รับบาดเจ็บอะไร

แม้ว่าวู๊วูอยากจะตามนางไปมาก แต่ยิ่งเดินก็ยิ่งทรมาน ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วจริงๆ "วู๊วู" มันกระโดดลงจากบนตัวของนาง เดินหนึ่งก้าวหันกลับสามครั้ง

เฮ่อเหลียนเจี๋ยไม่ได้พูดอะไร เดินหน้าต่อไปข้างหน้าอย่างคล่องแคล่วว่องไว

โหลชีลูบจมูกเดินตามขึ้นไป

เดินมาระยะหนึ่ง เถาวัลย์ขนาดใหญ่มหึมาปกคลุมบนศีรษะ เกี่ยวพันกันเป็นตาข่ายหนาทึบ ปกคลุมเส้นทางด้านหน้าเป็นตาข่ายเถาวัลย์เส้นหนึ่งจนเป็นเส้นทางทะลุระหว่างกัน ดูแล้วเหมือนทางเข้าที่แปลกประหลาดทางหนึ่ง

ท้องฟ้ามืดแล้ว อาศัยเข็มขัดเรืองแสงเส้นนั้นของเฮ่อเหลียนเจี๋ยส่องสว่าง แต่ก็ส่องได้ไม่ไกลมาก เห็นเฮ่อเหลียนเจี๋ยเดินตรงไปด้านในโดยไม่ได้คิด โหลซีเกิดความสงสัยในใจ หยุดยืน "นี่ เฮ่อเหลียนเจี๋ย ด้านในน่ากลัวมากนะ ข้าไม่อยากเดินแล้ว"

หากแค่หาน้ำหาของกิน คนปกติเมื่อได้เห็นสถานที่เช่นนี้ก็ล้วนลังเลเล็กน้อยแล้วค่อยเดินไปด้านหน้า ไม่ว่ายังไงก็เพียงเพื่อหาน้ำ ไม่ใช่เพื่อผจญภัย แต่เหมือนแบบนี้คิดก็ไม่ได้คิด กลับยังมีความเร็วขึ้นเล็กน้อยอีก ไม่ได้ปกติเลยสักนิดจริงไหมล่ะ?

สิ้นสุดเสียงของนาง เฮ่อเหลียนเจี๋ยเอ่ยขึ้นอย่างสงบนิ่งว่า: "จะมีน้ำอยู่ข้างหน้า"

โกหกผีหรือไง

นางมีความรู้สึกไวต่อแหล่งน้ำมาโดยตลอด ตอนนี้หลังจากที่ได้ย่อยและดูดซึมประสิทธิภาพยาของดวงใจน้ำพุแล้วประสาทสัมผัสทั้งห้าก็ไวมากขึ้น นางไม่ได้รู้สึกถึงไอน้ำด้วยซ้ำ เขาแน่ใจขนาดนั้นได้อย่างไรว่าจะมีน้ำอยู่อย่างแน่นอน?

เฮ่อเหลียนเจี๋ยรับหันหน้ากลับมา เพราะเบื้องหลังก็คือเถาวัลย์หนาแน่นเหล่านั้นที่เติบโตอย่างบ้าคลั่งเกี่ยวพันกันเป็นทางเดิน ความสง่างามของเขาจึงมีความงดงามอันแปลกประหลาด

แต่เมื่อนางดึงสติกลับมาอีกครั้ง เขาก็ยังคงมีท่าทางเฉยเมย ราวกับว่าเมื่อครู่เป็นภาพลวงตาของนาง

"แม่นางโหลตามติดข้าไว้จะดีที่สุด หากว่าแม่นางคิดจะหนี ข้าอาจจะไม่พอใจ"

โหลชีหัวเราะเหอะเหอะแล้ว

ใช้คำว่า "หนี" หมายความว่าอะไร? นี่ไม่ได้หมายความว่าเขาถือว่านางเป็นเชลยของเขาหรือ? เขาต้องการจับตาดูนาง เป็นเพราะตอนนี้นางได้ย่อยและดูดซึมดวงใจน้ำพุไปแล้ว มีประโยชน์ต่อเขาล่ะสินะ

"ไม่หนี ไม่หนี ไปกันเถิด แต่ถ้ามีอันตรายอะไร ท่านจะต้องปกป้องข้านะ ไม่เช่นนั้นในขณะที่หวาดกลัวข้าก็ไม่รู้ว่าจะทำเรื่องอะไรออกมาเช่นกัน"

"ไปกันเถิด"

เฮ่อเหลียนเจี๋ยไม่ตอบรับคำพูดของนาง หมุนตัวเดินตรงเข้าไปที่ทางเดินเถาวัลย์นั่น

โหลชีมองดูเงาหลังของเขา ติดตามไป ในใจกลับบ่นตำหนิ เจ้าหมอนี่แผนการสูงลึกล้ำจริงๆ แม้ว่าหน้าตาจะดีเป็นที่สุด วิทยายุทธก็ดีเยี่ยม ดูเหมือนกับว่าจะดีต่อนาง คำถามมากมายที่นางถามล้วนเป็นคำถามที่จำเป็นต้องตอบ แต่นางรู้สึกว่าตัวเองก็ยังไม่ค่อยชอบคนแบบนี้เท่าไหร่

ใต้ฝ่าเท้าล้วนเป็นเถาวัลย์ เดินด้านบนได้ไม่เร็ว เพราะต้องป้องกันการเหยียบเข้าไประหว่างร่องที่เกี่ยวพันกันของเถาวัลย์ ซึ่งนั้นจะทำให้เท้าพลิกบาดเจ็บได้ง่ายมาก

ความกว้างของทางเดินเถาวัลย์นี้กว้างกว่าคนหนึ่งคนอยู่หน่อย แต่คนสองคนก็เบียดเสียดเล็กน้อย เดินเข้าไปด้านในอีกไม่กี่ก้าว การเกี่ยวพันกันของเถาวัลย์ก็แน่นหนายิ่งขึ้น มองเห็นภายนอกได้ยาก

"ไม่รู้ว่าเถาวัลย์เหล่านั้นเติบโตมาได้กี่ปีแล้ว......"

โหลชีพูดเองเออเอง เฮ่อเหลียนเจี๋ยกลับไม่มีคำตอบรับ

ยิ่งเดินเข้าไปด้านใน อากาศก็ยิ่งอึดอัด

แก๊กเสียงหนึ่งดังมาจากเท้าของตัวเอง โหลชีก้มมองดู เป็นซากศพแห้งๆขนาดเล็กศพหนึ่ง กระต่ายขนสีเทาตัวหนึ่ง ก็ไม่รู้ว่าตายไปนานแค่ไหนแล้ว แต่ที่พบได้ยากคือไม่เน่า ตากลมแห้งจนเป็นซากศพกระต่ายโดยตรง เดินหน้าต่อไปอีก ผ่านไปไม่นานก็พบซากศพแห้งของสัตว์ตัวหนึ่ง ต่อจากนั้นเกือบทุกช่วงที่เว้นไประยะหนึ่งก็จะมีหนึ่งตัวสองตัว สถานการณ์เช่นนี้ทำให้โหลชีขมวดคิ้วแน่นขึ้น นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? สัตว์ตัวเล็กตายอยู่ในนี้นางไม่ได้แปลกใจเลยสักนิด เพราะการโจมตีของคลื่นเสียง ก็เป็นเรื่องปกติที่สัตว์ตัวเล็กเช่นนี้จะต้านทานไม่ไหวและเสียชีวิตไปทันที อีกทั้งไม่ได้มีบาดแผลก็เป็นเรื่องธรรมดา นางสงสัยว่าทำไมสัตว์เหล่านี้ถึงได้กลายเป็นซากศพแห้ง

เฮ่อเหลียนเจี๋ยนั่งยองลงตรวจดูซากศพของสัตว์เหล่านั้นเล็กน้อย รีบกลั้นหายใจทันที หันกลับไปมองดูโหลชีแวบหนึ่ง แต่กลับไม่ได้พูดอะไร