บทที่ 387 เจรจาไม่ลงตัว

เมื่อเฮ่อเหลียนเจี๋ยได้ยินคำพูดนี้ก็ส่ายหัวทันที: "นานเกินไป"

ขณะที่พูด เขาเดินเข้าไปใกล้โหลชี กำลังต้องการเอื้อมมือ โหลชีกลับหมุนตัวอย่างฉับพลัน เงาแส้สีดำในมือฟึบเสียงหนึ่งโจมตีเข้ามาทางเขา

"เช่นนั้นก็เจรจาไม่ลงตัวแล้ว" โหลชีแสดงอาการเสียใจมาก

แส้นี่........

เฮ่อเหลียนเจี๋ยถอยไปก้าวหนึ่งอย่างอดไม่ได้ ขมวดคิ้วเล็กน้อยมองดูแส้ในมือของนาง "แส้นี้ของเจ้าคือราชาเถาทองดำ?"

โหลชีคิดไม่ถึงว่าพริบตาเดียวเฮ่อเหลียนเจี๋ยก็พูดชื่อราชาเถาทองดำออกมาแล้ว แส้อันนี้ที่นางใช้ ยังไม่มีคนจำได้เลยนะ ดูท่า เฮ่อเหลียนเจี๋ยมีประสบการณ์ความรู้กว้างขวางจริงๆ อีกทั้งตาก็เฉียบคมมากด้วย หรือจะบอกว่า คนของแผ่นดินใหญ่หลงหยิน ประสบการณ์ความรู้ล้วนค่อนข้างกว้างขวาง?

"ถือว่าเจ้าตามีแวว" โหลชียกคางขึ้นเล็กน้อย: "กำลังภายในของเจ้าลึกล้ำมาก วิทยายุทธก็สูงมาก แต่ข้ามีแส้ปลิดวิญญาณ ทุ่มเทกำลังแรงกายทั้งหมดมาต่อสู้จริงๆ แม้ว่าจะไม่สามารถสู้เจ้าได้ แต่เจ้าก็อาจจะทำอะไรข้าไม่ได้เช่นกัน"

เฮ่อเหลียนเจี๋ยขมวดคิ้ว

"อาศัยแส้นี่ ก็ไม่แน่"

นางเอาความมั่นใจมากขนาดนี้มาจากไหน? ราชาเถาทองดำเก่งกาจมากก็จริง แต่อาศัยของสิ่งนี้ นางก็อาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา เอาความมั่นใจมาจากไหนบอกว่าเขาทำอะไรนางไม่ได้?

โหลชีเลิกคิ้วแล้วกล่าว: เจ้าอยากลองหรือไม่?"

ไม่เพียงแค่แส้นี่ แต่นางยังมีวิธีการอื่นอีกน่ะ คำสาป พิษ อาวุธลับ หากว่าบีบคั้นจนนางต้องใช้ความสามารถทั้งหมดนี้ ไม่แน่นางอาจจะยังสามารถใช้เล่ห์เหลี่ยมลับหลังเขาได้

เพียงแต่นางยังไม่ได้เข้าใจต่อตัวตนของเฮ่อเหลียนเจี๋ยในแผ่นดินใหญ่หลงหยิน จึงไม่อยากต่อสู้ให้ตายกันไปข้างหนึ่งกับเขาอย่างง่ายดาย เพราะถ้านางใช้วิทยายุทธทั้งหมดออกมา แม้แต่นางก็ไม่กล้ารับประกันว่าจะไม่ลงมือฆ่า

เฮ่อเหลียนเจี๋ยมองดูใบหน้าน้อยๆอันงดงามนั่นของนาง บนใบหน้าของนางเขียนว่ามั่นใจเต็มเปี่ยมจริงๆ สายตาของนางกลับยังแฝงไปด้วยความท้าทาย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สีหน้าท่าทางเช่นนี้บนใบหน้าของผู้หญิง เป็นครั้งแรกที่เผชิญกับสายตาเช่นนี้ นี่ทำให้เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มีชีวิตชีวาเป็นที่สุดจริงๆ นางที่สดใสปราดเปรียวเช่นนี้ เทียบไม่ได้กับหญิงงามตระกูลสูงศักดิ์เหล่านั้นที่ถูกอบรมสั่งสอนด้วยวิธีการเดียวกันในราชวงศ์ของเขาโดยสิ้นเชิง และห่างไกลกว่าผู้หญิงเหล่านั้นที่เห็นเขาแล้วก็คลั่งไคล้หลงใหลและผู้หญิงที่คิดเพียงทำเรื่องปัญญาอ่อนเหล่านั้นมาดึงดูดความสนใจของเขาจะเทียบได้

นางที่เป็นเช่นนี้ แม้ว่าเขายังไม่ค่อยเข้าใจตัวเองว่าคิดต่อนางอย่างไร แต่อย่างหนึ่งที่เขามั่นใจมาก นั่นคือเขาไม่เต็มใจที่จะปล่อยนางไปเช่นนี้ เขาเอ่ยถามเบาๆ "หากให้เจ้าจากไป เจ้าจะกลับไปอยู่ข้างกายของจักรพรรดิแห่งพั่วอวี้หรือไม่?"

โหลชีได้ยินดังนั้นก็ตกตะลึงเล็กน้อย ตอนนี้พั่วอวี้ก็นับได้ว่าเป็นบ้านของนางแล้ว หลังจากที่นางฝึกคนเหล่านั้นแล้ว ก็เป็นธรรมดาที่ยังจะอยู่ที่พั่วอวี้ แต่ก็เป็นได้ว่าจะอยู่ที่เมืองชี ทว่า แผนการเหล่านี้นางไม่จำเป็นต้องชี้แจงต่อผู้ชายที่เพิ่งจะรู้จักอีกทั้งยังไม่สนิทโดยสิ้นเชิง

ดังนั้น ปฏิกิริยานี้ของนาง ในสายตาของเฮ่อเหลียนเจี๋ยจึงกลายเป็นการยอมรับไปโดยปริยาย

ทันทีที่เฮ่อเหลียนเจี๋ยคิดว่านางจะกลับไปอยู่ข้างกายเฉินซ่า ในใจก็ทัดทานอย่างอธิบายไม่ได้

เขารู้สึกว่า หากนางอยู่ข้างกายเฉินซ่าตลอด เช่นนั้นจักรพรรดิแห่งพั่วอวี้ก็อาจจะสังเกตเห็นถึงความพิเศษของนางได้ และอาจจะชอบนางอย่างรวดเร็ว

"เจ้าบอกว่าเจ้ายังมีธุระ งั้นพูดออกมาจะดีกว่า ข้าช่วยเจ้า มีข้าช่วยเจ้า เรื่องของเจ้าไม่จำเป็นต้องใช้เวลาหนึ่งปี สามเดือน สามเดือนนี้ข้าจะติดตามเจ้า"

"แฮ่มแฮ่มแฮ่ม!" โหลชีแทบจะสำลักน้ำลาย

เขาจะติดตามข้างกายนางสามเดือน? ล้อเล่นน่ะสิ? แม้ว่านางจะตกลง ก็ไม่แน่ว่าเฉินซ่าคนขี้หึงนั่นจะเห็นด้วยใช่ไหมล่ะ? ! นางไม่อยากสร้างปัญหาเลย!

กำลังต้องการพูด บนศีรษะก็มีเสียงหยอกล้อดังมา: "คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเป็นที่นิยมเช่นนี้ พี่ชายท่านนี้ไม่ได้รู้หรือว่านางมีเจ้าของแล้ว?"

เสียงพูดสิ้นสุด เงาร่างสีเขียวทึบค่อยๆร่วงลงมา ร่วงลงมาข้างกายโหลชี

เดิมทีโหลชีต้องการจะสะบัดแส้ออกไป ขณะที่ได้ยินเสียงของเขาก็เก็บกลับมาแล้ว เพียงแต่ ขณะที่สบตากับคนที่มา นางกลับกลอกตาขาวใส่แล้ว

เดิมทีเสื้อผ้าสีเขียวเข้มก็ไม่ง่ายที่สวมใส่ให้ดีได้ โดยเฉพาะอยู่ท่ามกลางป่าเขาชนิดนี้ แม้ว่าหลังจากแผ่นดินไหวทุกหนแห่งล้วนเป็นดินโคลน แต่สถานที่ตรงนี้ที่พวกเขาอยู่ยังมีต้นไม้ใบหญ้าสีเขียว อีกทั้งอยู่ในตอนกลางคืน ความเขียวทึบจะทำให้คนมืดทึบน่ากลัว คนไม่ได้โดดเด่น