บทที่ 390 แยกคู่รักออกจากกัน

โหลชีก้มศีรษะมองดู ตอนนี้เพิ่งจะสังเกตเห็นว่าเสื้อผ้าของตัวเองเปื้อนดินโคลน คงจะเปื้อนเข้าก่อนหน้านี้ขณะที่ล้มลงบนพื้น ใส่ชุดโบราณมาครึ่งปีแล้ว ตอนนี้นางกลับคิดถึงเสื้อผ้าที่ทันสมัยของตัวเองมากอยู่เหมือนกัน

นางยืนขึ้น เตรียมตัวจะกลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เดินได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมาถามอีกว่า: "นักพรตเลว ไม่ว่าของอะไรข้าก็สามารถเอาไปได้หมดใช่หรือไม่?"

หากสามารถเอาไปได้ ให้ตายเถิด นางเอาปืนไปสองสามกระบอกเลยละกัน ยังมีอาวุธเหล่านั้นอีก ไปทางนั้นเห็นใครขัดหูขัดตาก็ยิงให้ตายไปเลย!

สมกับที่ซวนหยวนคงเป็นคนเลี้ยงดูนางจนโต แวบเดียวก็มองความคิดของนางออกแล้ว รีบส่ายหน้าทันที "นำไปได้เพียงของเล็กๆเหล่านั้นที่ไม่มีอันตรายใดๆเท่านั้น เพราะหมุดเข้ารอยแยกของมิติเวลาจะมีการเสียดสี หากว่าเจ้านำระเบิดหรือปืนประเภทนั้นไป ในขั้นตอนนั้นอาจเกิดการระเบิดได้ จะอันตรายมาก เจ้าไม่เอาชีวิตแล้วรึไง"

ก็ได้ แผนการนี้ทำได้เพียงล้มเลิกไปเท่านั้น

โหลชีกลับถึงห้องของตัวเอง เปิดประตู พบว่าทุกอย่างในห้องเหมือนเดิมทุกประการ และได้ทำความสะอาดจนไร้ฝุ่น นางรู้สึกสับสนเล็กน้อยทันที อันที่จริงนางอยู่ที่นี่ก็สามารถใช้ชีวิตได้ดีเป็นอย่างมาก และเป็นอิสระมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งนางมีความสำเร็จก่อนหน้านี้ และไม่ใช่ว่าใครก็จะกล้ามาเอาหัวของนางได้ และอีกอย่างนางกลับไปถึงมิติเวลานั้น นางยังมีเรื่องให้ทำอีกเป็นกอง มีลมฝนที่ต้องฝ่าฟันอีกมากมาย

แต่โหลชีก็ไม่ได้หยุดอยู่นาน นักพรตเลวบอกว่ามีเวลาไม่มาก จะต้องไม่ทันได้ให้นางได้เพลิดเพลินกับอ่างอาบน้ำนวดตัวของนางเป็นแน่ ดังนั้นโหลชีทำได้เพียงอาบน้ำอุ่นอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงได้ค้นหาชุดก่อนหน้านี้ที่ตัวเองชื่นชอบเป็นที่สุดชุดหนึ่งออกมาเปลี่ยน เปิดตู้ลับของตู้เสื้อผ้า หยิบกระเป๋าที่เบาและนุ่มเป็นที่สุดใบหนึ่งออกมา กระเป๋าใบนี้ดูเหมือนจะเบาและนุ่ม แต่วัสดุกลับล้ำสมัย กันน้ำกันไฟ กรรไกรก็ตัดไม่ขาด

นางเอาของใช้ส่วนตัวที่ตัวเองชอบบางอย่างใส่ในกระเป๋า สะพายกระเป๋าเดินออกจากห้อง

ซวนหยวนคงได้เห็นใบหน้าอันสดใสชีวิตชีวาของนางอีกครั้ง แอบพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก เจ้าเด็กตัวน้อยที่รวมทั้งลูกสาว หลานสาว ลูกศิษย์ทั้งสามของเขาไว้ในร่างเดียวกันเช่นนี้ช่างมีจิตใจแน่วแน่ไม่หวั่นไหวจริงๆ ไม่เสียแรงที่เขาพยายามทุ่มเทความคิดจิตใจอบรมฝึกฝนมากขนาดนั้น

"นักพรตเลว ในเมื่อท่านยังต้องอาศัยอยู่ทางนี้ ก็ดูแลบ้านหลังนี้ให้ดีล่ะ!"

"เจ้าเด็กแสบนี่ คำพูดบอกให้ข้าดูแลตัวเองดีๆประเภทนี้พูดไม่เป็นรึไง?" ดูแลบ้านอะไรกันล่ะ เห็นได้ชัดว่าเพราะเป็นห่วงเขานี่นา

"ท่านรู้จักดูแลตัวเองได้ดีกว่าใครๆอยู่แล้ว" โหลชีหัวเราะเยาะ แม้นางจะดูออกว่าร่างกายของนักพรตเลวได้รับบาดเจ็บเสียหายมากเพราะการใช้วิชาลับดึงนางมาในครั้งนี้ แต่นางก็รู้ว่าโดยปกติแล้วเขาเป็นคนที่รู้จักประมาณ จะไม่ปล่อยให้ตัวเองตายอย่างโง่เขลาเช่นนี้เด็ดขาด จุดนี้นางก็เหมือนกัน หากว่านักพรตเลวไม่ใช่คนเช่นนี้ จะสอนนางให้เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร

อีกทั้งยาขวดหนึ่งที่นางให้เขาไว้ก่อนหน้านี้ก็มีผลต่อการบำรุงรักษาสุขภาพของเขาเป็นอย่างมาก

ทั้งสองก็ไม่มีเวลาพูดคุยกันนานแล้วด้วย ซวนหยวนคงก็เตรียมพร้อมที่จะส่งนางกลับไปอีกครั้ง ทันใดนั้นโหลชีก็นึกอะไรได้ จึงรีบเอ่ยถามขึ้น: "นักพรตเลวท่านรู้ว่ากู่ปลิดชีพแก้อย่างไรหรือไม่?"

พิษของเฉินซ่าเพียงแค่ลองรวบรวมกระสายยาให้ครบ หากระสายยาครบแล้ว หมอเทวดาก็พอจะสามารถถอนพิษนี้ได้แล้ว มีเพียงกู่ปลิดชีพ ที่ไม่มีผู้ใดถอนได้

ซีเฟยฮวนที่สามารถถอนกู่ปลิดชีพได้ก็ตายภายใต้เงื้อมมือของนางแล้ว ตอนนี้ชีวิตมากกว่าครึ่งของเฉินซ่าก็ผูกอยู่บนตัวของนาง เขากล้ามอบชีวิตให้นาง เป็นธรรมดาที่นางจะต้องพยายามให้ดีที่สุด

ซวนหยวนคงตกใจทันทีเมื่อได้ยินกู่ปลิดชีพ: "ใครโดนกู่ปลิดชีพ?"

"ไม่ใช่ข้า"

"หู้ว โชคดี"

"ว่าที่สามีของข้า"

"ใคร? !" ครั้งนี้ซวนหยวนคงตกใจเป็นอย่างมาก ดวงตาเบิกกว้างเป็นที่สุด ท่าทางไม่น่าเชื่อเช่นนั้น เขาได้ยินไม่ผิดหรอกนะ! แต่ไหนแต่ไรนังหนูนี่ก็ไม่มีความสนใจต่อผู้ชายต่อความรักมากนัก ไม่ได้ความโหยหาใฝ่ฝันอะไร ตอนนี้เพิ่งจะไปทางนั้นได้ครึ่งปี ก็มีคนรักแล้ว?

เขาตะลึงงันอยู่ครู่หนึ่งจึงจะดึงสติกลับมาได้ "ไม่ได้ไม่ได้ เจ้าจะหาผู้ชายที่โดนกู่ปลิดชีพไม่ได้ ปัญหานี้แก้ไขได้ยากมาก! หากเขาตายเจ้าจะไม่เสียใจอย่างหนักหน่วงรึ? รีบๆ ฉวยโอกาสตอนที่ความรู้สึกไม่ได้ลึกซึ้ง กลับไปเลิกซะ ได้ยินหรือไม่? ไม่ไม่ ไม่ต้องเลิก สลัดเขาทิ้งไปเลย......"

โหลชีหมดคำจะเอ่ย "อิสรเสรีภาพความคิดก้าวหน้าที่เคยพูดไว้ดีแล้วล่ะ? ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าท่านมักจะเป็นกังวลว่าข้าจะหาสามีไม่ได้อยู่เสมอหรือ? ตอนนี้มีคนหนึ่งแล้วท่านยังจะแยกคนรักออกจากกันอีก!"

"ยังจะคนรัก......." ซวนหยวนคงร้อนใจต้องการจะถามถึงสถานการณ์ของผู้ชายคนนั้นให้กระจ่าง แต่เวลานี้กระแสอากาศเบื้องหน้าของเขากำลังแปรปรวน เขาไม่มีเวลาถามอีก โหลชีก็ไม่มีเวลาถามเกี่ยวกับเรื่องของกู่ปลิดชีพอีกเช่นกัน ทำได้เพียงถามอย่างรีบร้อน: "ท่านก็แค่บอกมาว่าท่านแก้ได้หรือไม่!"

"ข้าไม่มีวิธี!"

ซวนหยวนคงเห็นนางมีชีวิตชีวาดีจึงได้วางใจ ตอนนี้ต้องส่งนางกลับไปด้วยมือของตัวเองอีกครั้งแล้ว เขาเพิ่งจะสังเกตได้ว่าตัวเองปวดใจ หักใจไม่ลงเป็นที่สุดเชียวล่ะ

ตัดใจไม่ลงเพียงใดก็ต้องส่งนางไป บนไหล่ของนางยังมีภาระหนักอึ้ง

ฉับพลันนั้นโหลชีก็นึกอะไรขึ้นมาได้ รีบปัดแจกันเครื่องลายครามอันหนึ่งให้ร่วงลงมา โบกมือข้างหนึ่งลงบนแขนของตัวเองกรีดเป็นรอยแผลหนึ่ง หยิบเศษชิ้นส่วนที่แตกออกมาอันหนึ่งรองเลือดของตัวเองไว้เล็กน้อย ซวนหยวนคงเบิกโพลง แทบจะซัดเจ้าเด็กโชคร้ายคนนี้ให้ตายไปในฝ่ามือเดียว "ข้าสอนให้เจ้าทำร้ายตัวเองหรือไง?"

โหลชีกลอกตาขาวใส่เขา: "ท่านเห็นข้าโง่รึไง? ข้ากินไขหินพันปี ดีจิ้งจอกมาร ยังมีดวงใจน้ำพุอีก ท่านศึกษาสักหน่อย ใช้เลือดนี่ปรุงเป็นยาเม็ด ไม่แน่อาจจะมีประโยชน์ต่อท่าน"

เลือดของนางมีค่าเป็นอย่างมาก ก่อนหน้านี้มีเลือดของไขหินพันปีกับดีจิ้งจอกมารก็สามารถยับยั้งพิษกู่ของเฉินซ่าได้ หากเป็นคนอื่นก็คงไม่ให้แน่นอน ให้แล้วก็ไม่ได้เป็นประโยชน์มากมาย แต่ความสามารถในการกลั่นยาเม็ดของนักพรตเลว......เอาเถิด ความสามารถของนางก็เป็นเขาที่สอน แม้ว่าตอนนี้นางจะเป็นศิษย์ที่พัฒนาได้ล้ำหน้ากว่าอาจารย์ แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่านักพรตเลวเก่งกาจทางด้านนี้ ทิ้งเลือดไว้ให้เขาเล็กน้อย ไม่แน่เขาอาจจะศึกษาอะไรออกมาได้

มิติเวลาบิดออกเป็นคลื่นกระแสน้ำวนโปร่งใสอันหนึ่ง ปรากฏอยู่ด้านหลังของโหลชี ทุกครั้งที่มีรอยแตกของมิติเวลา การปรากฏขึ้นล้วนแยกเป็นหน้าหลังสองครั้ง นี่ทำให้นางอยู่ได้เพียงระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น

"ชีชี ดูแลตัวเองให้ดี" ซวนหยวนคงร้องออกมาเสียงหนึ่ง