บทที่ 402 จุดประสงค์ที่เขามา

ครั้งนี้โหลชีนำอิ้นเหยาเฟิงและสามสิบกว่าคนนั้นมาด้วย

ยังมีเฉิงสิบกับโหลวซิ่น

สำหรับเฉินซ่า เดิมนางไม่อยากให้นางมา เพราะบาดเจ็บภายในอยู่แล้ว หากประสบเรื่องอะไร นางห่วงก็ว่าเขาจะควบคุมไม่อยู่จะลงมือออกไป แต่เฉินซ่าจะมาให้ได้ นางจนปัญญา อิงก็ตามมาด้วย หนึ่งร้อยคนที่เขานำมากลับถูกเฉินซ่าส่งไปหาซู่ฉงโจวที่เขาพิณ

โหลชีบอกว่าก่อนหน้านี้อยู่กับเขา ยังมีวู๊วูกับเจ้าขาว เพียงแต่หลังจากนางข้ามมิติมาก็ตกอยู่ในอ้อมกอดเฉินซ่า ก็ไม่รู้ว่าซู่ฉงโจวจะออกมาแล้วหรือไม่

บัดนี้โหลชีมั่นใจว่าเขาคือพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของตนแล้ว ย่อมไม่สนใจเขาไม่ได้อยู่ดี

ต้นหนามที่อยู่เต็มภูเขามีบางต้นที่แห้งเหี่ยว ภูเขาเช่นนี้ดูแล้วชวนให้ปราศจากความต้องการมาบุกเบิกโดยแท้

แต่หลังจากอ้อมภูเขาลูกนี้ไป พวกเขาก็เห็นลำธารที่คดเคี้ยวมาจากกลางภูเขาเบื้องหน้าดุจสายหยก ลำธารนี้เสมือนเส้นแบ่งแดน แบ่งสองฝั่งออก คล้ายโลกสองใบที่ต่างกัน

ทางนี้เป็นภูเขารกร้างที่ต้นหนามกระจายทั่ว ทางนั้นกลับเป็นพุ่มดอกไม้ป่ากล้วย เจริญงอกงามดก ข้างป่ากล้วยมีเส้นทางเล็กคดโค้งยืดยาวออกไปด้านหลัง

สามเส้นทางเล็กคดโค้งนั้นก็เห็นประตูหมู่บ้านที่ใช้หินผ่าออก บนนั้นเขียนว่าหมู่บ้านเขาเล็กคำนี้ บนอักษรนั้นเดิมมีสีแดง แต่ด้วยลมฝนพัดสาด วัสดุสีแดงนั้นหลุดลอกออกไปกว่าค่อนแล้ว

"หมู่บ้านเขาเล็กนี้มีอายุกี่ปีแล้ว?" โหลชีถาม

ชาวบ้านที่นำทางตอบ "ประมาณร้อยปีแล้ว"

หมู่บ้านภูเขาที่มีอายุร้อยปี

โหลชีมองเฉินซ่า เขาก็เหมือนมีความคิดอยู่พอดี

พวกเขาสร้างแคว้น ก็ต้องการหมู่บ้านเหล่านี้ที่กระจัดกระจายอยู่ในพื้นที่ร้างของพั่วอวี้ ต้องการให้พวกเขาเข้าร่วม และทำสถิติจำนวนคนของหมู่บ้านเหล่านี้

หมู่บ้านภูเขาร้อยปี จำนวนคนคงมีไม่น้อย แต่ชาวบ้านสองคนนี้กลับไม่ค่อยสนใจเรื่องในหมู่บ้าน ไม่เพียงไม่รู้จักเขาเซียนพิโรธ กระทั่งสองคนนี้ยังไม่แน่ชัดว่าหมู่บ้านตัวเองมีคนเท่าใดกันแน่

เวลานี้โหลชีกับเฉินซ่าต่างคาดหวังเล็กน้อย

พวกเขาเดินผ่านเส้นทางเล็กคดเคี้ยว ถึงประตูหมู่บ้านนั้น

ยังไม่รอให้พวกเขาเห็นสภาพหมู่บ้านตรงหน้าชัด เสียงเด็กน้อยอันอ่อนด้อยก็ดังขึ้น "มีคนชั่วมาแล้ว! มีคนชั่วมากมายมาแล้ว!"

ร่างเล็กๆ สายหนึ่งมุดออกมาจากด้านข้าง แล้ววิ่งเข้าไปในหมู่บ้าน

ชาวบ้านสองคนนั้นตั้งใจมอง ดังนั้นเอ่ยพลัน "เฮ้อ เสี่ยวหนิว เจ้าอย่าวิ่งสิ!"

คนหนึ่งเอ่ยกับพวกโหลชี "เด็กคนนั้นรู้ทางไปเขาเซียนพิโรธดีที่สุด เพราะแรกเริ่มก็เป็นครอบครัวพวกเขาพบที่นั่นก่อน"

"อิง"

"ข้าน้อยจะไปจับเขามาพ่ะย่ะค่ะ" อิงเข้าใจความหมายของเฉินซ่าทันที

ขณะเขาเพิ่งจะเคลื่อนไหว โหลชีก็ยื่นมือกระชากคอเสื้อด้านหลังของเขา "จับอะไร นั่นเป็นแค่เด็ก เจ้าจะทำเขาตกใจหรือ?"

โหลชีกลอกตาขาวใส่

อิ้นเหยาเฟิงและคนอื่นๆ แอบหัวเราะ ในสายตาของพวกเขา ใต้เท้าองครักษ์อิงที่สูงส่งถูกพระสนมกระชากคอเสื้อด้านหลังขยับเขยื้อนไม่ได้ ภาพนี้ดูอย่างไรก็น่าขันอย่างนั้น

ใบหน้าอิงแดงก่ำ พยายามดิ้นรน "ปล่อยมือๆ ไม่จับก็ไม่จับ มิต้องกระชากข้าน้อยไว้เช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ!"

เพราะอายจนโกรธ ทันใดนั้นเขาก็ราวกับกลับไปสมัยก่อนที่จักรพรรดิของพวกเขายังไม่เสน่หาโหลชี เขาชอบลับฝีปากกับนาง

โหลชีเฮอะเสียงหนึ่งแล้วปล่อยมือ อิงหันกลับมาถลึงตาใส่นางอย่างอดใจไม่อยู่

อย่างน้อยก็ไว้หน้าเขาบ้างได้ไหม? เมื่อก่อนคนเหล่านี้เรียกเขาใต้เท้าองครักษ์อิงอย่างเคารพนอบน้อม ไยต้องสั่งสอนเขาราวกับสั่งสอนหลานชาย?

ชักช้านี้ของพวกเขา เด็กคนนั้นวิ่งไปจนไม่เห็นร่องรอยแล้ว

โหลชีมองทางชาวบ้านที่เอ่ยปากเมื่อครู่ "พาเราไปพบผู้ใหญ่บ้านพวกเจ้าก่อนเถิด"

แต่ละหมู่บ้านย่อมมีผู้ใหญ่บ้าน ขอเพียงหาผู้ใหญ่บ้านพบ ยังกลัวไม่เจอเด็กคนนั้นอีกหรือ?

"ได้ ได้"

แต่ละเคหะในหมู่บ้านเขาเล็กล้วนไม่ค่อยใกล้กัน ลักษณะพื้นที่ในหมู่บ้านไม่เรียบ กระทั่งเหมือนโครงสร้างนาขั้นบันไดอยู่หน่อย ห่างระยะหนึ่งก็มีบ้านที่ใช้หินและไม้เป็นวัสดุก่อสร้าง แต่ละหลังมีลานบ้านไม่น้อย โดยรวมแล้วเป็นกำแพงหินทับซ้อน ประตูใหญ่ดูแล้วแข็งแรงมาก

"ดูท่าที่นี่จะไม่ขาดสัตว์ร้าย" อิงกล่าว มิเช่นนั้นกำแพงพวกเขาก็ไม่ต้องซ้อนสูงเช่นนั้นแล้ว บนกำแพงยังฟันต้นหนามมากองไว้อีก

เดินสองสามก้าวก็เห็นหญิงสองนางหาบถังน้ำเดินมา ครั้นเห็นคนนอกมากมายเข้าหมู่บ้าน ทั้งสองคนก็ตื่นตระหนก ถังน้ำตกลงพื้นดังโครม น้ำไหลนองเต็มพื้น

ก่อนที่พวกนางจะตกใจร้องก็เห็นชาวบ้านที่นำทางสองคนนั้น นี่ถึงสงบลงหน่อย ทักทายพวกเขาด้วยความขลาด "พวกเจ้าสองคนนี่คือ..."

"ผู้ใหญ่บ้านล่ะ? คนอื่นๆ ไปไหนกันหมด?"

ชาวบ้านสองคนนี้ก็รู้สึกประหลาดอยู่บ้าง ปกติเข้าหมู่บ้านมาก็จะเห็นผู้คนมากมาย เวลานี้กลับเห็นเพียงหญิงสองนาง คนอื่นๆ ไม่เห็นแล้ว

"มีคุณชายรูปงามพาคนมาที่นี่ซื้อตัวยากับหงหยาง ตอนนั้นกำลังอยู่ที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน ทุกคนกำลังเอาตัวยาที่บ้านตัวเองเก็บไว้ไป"

โหลชีได้ยินก็เลิกคิ้ว ซื้อตัวยากับหงหยาง? คุณชายรูปงาม?

"ไปดู" เฉินซ่าเอ่ยเสียงหนัก

เขาก็ไม่ลืมว่าชายหนุ่มที่ถูกจัดการไปก็เรียกว่าหงหยาง