บทที่ 404 เขาเซียนพิโรธ (2)

เสี่ยวหนิวเดินอยู่ด้านหน้าสุด พวกเขาออกจากหมู่บ้านแล้ว ต้องออกผ่านป่ากล้วยหอมแถบนั้น

"พวกท่านห้ามขโมยกล้วยหอมนะ นี่เป็นต้นที่ในหมู่บ้านปลูก" เสี่ยวหนิวหันกลับมากล่าวเสียงหนึ่ง

โหลชีหัวเราะชอบใจเสียงหนึ่ง "วางใจเถิด ใครเด็ด ขโมยหนึ่งปรับร้อย"

"ท่านเป็นหัวหน้าของพวกเขาหรือ? ท่านเป็นคุณหนูบ้านขุนนางหรือ?" เสี่ยวหนิวกะพริบตาถาม

คุณหนูบ้านขุนนาง?

"เช่นนั้นเจ้าคิดว่าเขาผู้ใด?" โหลชียักหน้าทางเฉินซ่า

เสี่ยวหนิวเกาหลังศีรษะ เอ่ยอย่างไม่ค่อยมั่นใจ "เป็นองครักษ์ของคุณหนูใหญ่?"

"อุ๊บ!"

โหลชีกับอิงพุ่งในเวลาเดียวกัน

"เจ้าเด็กเหลือขอ เจ้าตายแน่แล้ว..."

คำกล่าวอิงยังไม่สิ้น โหลชีก็ใช้แขนเสื้ออุดปากขัดเขา "ข้าเป็นหน้าขององครักษ์อิง เขาไม่ต้องการข้าแล้ว ฮือๆๆ"

เฉินซ่า "..."

อิง "..."

คำกล่าวนี้หมายความเช่นไร?

โหลวซิ่นอยู่ด้านหลังอดขำขันอึกอักอย่างกลั้นไม่อยู่ ยังอธิบาย "นี่มิใช่กล่าวว่าใต้เท้าองครักษ์อิงไม่รักษาหน้าหรือ?"

"อุ๊บ" อิ้นเหยาเฟิงก็อดหัวเราะพุ่งด้วยไม่ได้ นางเขยิบเข้าใกล้เฉิงสิบ กระซิบเอ่ย "ที่แท้เวลาอยู่ข้างนอก พระสนมก็เข้าหาง่ายเช่นนี้เองหรือ?"

ใบหน้าเฉิงสิบไร้อารมณ์ "แม่นางเข้าหาง่ายเสมอ"

"ใต้เท้าองครักษ์อิงช่างใจกล้าโดยแท้ เห็นเขาถลึงตาใส่พระสนมด้วย"

เฉิงสิบกล่าวสืบต่อ "ใต้เท้าองครักษ์อิงนั่นเรียกว่าหาที่ตาย"

"เหตุใดข้าน้อยจึงกลายเป็นไม่รักษาหน้าเสียแล้ว?" ด้านหน้า อิงยังไม่ยอม

โหลชีกลอกตาขาว "เจ้าเป็นผู้ชายตัวโตมาขู่เด็ก นี่มิใช่ไม่รักษาหน้าหรือ?"

อิงชะงัก เขามิได้ขู่สักหน่อย เด็กคนนี้กล่าวเช่นนี้กับนายของพวกเขา เห็นเขาเป็นองครักษ์ ด้วยนิสัยของนายท่าน ไหนเลยจะสนใจว่าเขาเป็นเด็กหรือไม่? อย่างนี้ต้องจับเขาขึ้นมาด้วยมือหนึ่งแล้วโยนไปด้านหลัง

แต่ครั้นเขามององค์จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่อีกครั้ง กลับพบว่าเขาเพียงเดินสืบต่อเบื้องหน้าด้วยใบหน้าภูเขาน้ำแข็งนั้น เสมือนไม่ได้ยินวาจาของเด็กผู้นั้น ไม่เพียงเท่านี้ แม้แต่เขาต่อปากกับโหลชีก็ไม่สนใจด้วย!

โหลชีมองทางเฉินซ่าตามสายตาเขา นิ้วหัวแม่มือปาดผ่านปลายจมูก ยักหน้ากับอิงอย่างยโส "อย่างไร? ไม่ยอมหรือ? นายของพวกเจ้าเป็นองครักษ์ข้าแล้วอย่างไร? เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเขาไม่ซุ่มยินดีอยู่ในใจ?"

พุ!

นี่ยังซุ่มยินดี?

เจ้าไม่ขึ้นสวรรค์ไปเลยล่ะ?

ลมหายใจหนึ่งของอิงติดที่อยู่ทรวงอก ถลึงตากับนางหนึ่งทีเอ่ย "ทรงเช่นนี้ยังจะเป็นพระสนม ท่วงท่าแห่งพระสนมสักนิดก็ไม่มี"

"แล้วเจ้าเช่นนี้ยังเป็นหนึ่งในสี่องครักษ์? มีองครักษ์ที่ไหนต่อปากกับนาย?"

"หรือกระต่ายน้อยโหลวซิ่นไม่เคยต่อปากด้วย?" ถึงอย่างไรฝ่าบาทก็ไม่กล่าว อิงจึงมีความกล้า ถึงอย่างไรสมัยก่อนพวกเขาก็เป็นเช่นนี้ตลอด

ครั้นเอ่ยถึงตัวเขาขึ้นมา โหลวซิ่นก็เรียกขึ้น "แม่นาง อย่างข้าน้อยนี่เรียกว่าอะไร?"

โหลชีหัวเราะ "นี่เรียกว่านอนอยู่ก็ถูกปืนยิง"

อิงกับโหลวซิ่นยังไม่กล่าว แต่จู่ๆ เฉินซ่าก็กล่าวแทรก "สิ่งใดคือปืน?"

ในกระเป๋านั้นที่นางนำกลับมาครั้งนี้มีสิ่งของหลายสิ่งที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน ทั้งยังจับโหลชีให้นางอธิบายเป็นอย่างๆ รวมทั้งแสดงวิธีการใช้ ดังนั้นเมื่อได้ยินนางกล่าวถึงปืน เขาก็รู้ว่าต้องไม่ใช่หอกชนิดนั้นที่ทำให้หัวแหลมอยู่ด้านหน้าพลองยาวแบบนั้นอย่างพวกเขาที่นี่แน่

โหลชีถูกเขาถามขึ้นอย่างฉับพลันแล้วก็อึ้ง

เออ ปืน จะอธิบายอย่างไร?

"หืม?"เฉินซ่าเหล่มองมา

"อาวุธชนิดหนึ่ง อย่างไรพูดแล้วท่านก็ไม่เข้าใจอยู่ดี"

เฉินซ่าชะงัก เขาเกลียดคำกล่าวนี้โดยแท้! พูดแล้วเขาก็ไม่เข้าใจ นี่ทำให้เขารู้สึกว่ามีระยะห่างที่ไม่อาจข้ามระหว่างเขากับนาง

เขานิ่งงันพักหนึ่ง จู่ๆ ก็เอ่ย "รอเรื่องนี้เรียบร้อย ข้าจะไปสำนักของซวนหยวนคงเป็นเพื่อนเจ้า" เขาต้องช่วยนางเสาะหาเหล่าอาจารย์และศิษย์พี่ทั้งหลายของซวนหยวนคงให้นางเร็วหน่อย รีบดึงพวกเขามาจากโลกนั่น มิเช่นนั้น เขาอยู่ที่นั่นเป็นปัจจัยไม่สงบทั้งปวงหนึ่ง แม้โหลชีบอกว่าสภาวะเขาในตอนนี้ไม่อาจดึงนางกลับไปได้อีก แต่...ใครจะรู้เล่า?