บทที่ 419 น่าโมโหชะมัด

ดวงตาของจางมิ่งฉายแววหลงใหล "หากชีวิตของเจ้าถูกกำหนดให้เต็มไปด้วยเลือด ชีวิตตกอยู่ในอันตรายได้ตลอดเวลา แล้วเจ้าว่าสิ่งนี้สำคัญและมีประโยชน์ หรือผลไม้อายุยืนมีประโยชน์?ยืดอายุไปอีกสักสองสามปีเจอศัตรูตัวฉกาจยังไม่ตายเหมือนเดิมหรือ?ไม่แน่ว่าบางทีอาจจะอยู่ได้เป็นร้อยปี เพิ่มอายุอีกหน่อยก็เป็นแค่ความไม่จำเป็น แต่ถ้าเจ้าเจอศัตรู แล้วปะทะกันบาดเจ็บสาหัส ถึงจะกินผลมุกแก้วไปอีกร้อยเม็ด พันเม็ด ก็ไม่มีความหมายแล้ว เพราะนั่นมันไม่สามารถรักษาได้! ในเวลานั้น ไม่สู้ได้ของสิ่งนั้นมารักษาชีวิตยังจะสำคัญกว่า! "

ยิ่งเขาพูด แสงในดวงตาของเขายิ่งเจิดจ้า มันคือแสงแห่งความโลภ เป็นแสงแห่งความโหยหา แต่เขาพบว่ายิ่งเขาพูดใบหน้าของจ้าวหยุนก็ยิ่งน่าเกลียดมากขึ้นเท่านั้น

ในที่สุดจางมิ่งก็ตระหนักว่ามีความผิดปกติ เขาขมวดคิ้วแล้วมองไปที่จ้าวหยุน "เจ้าเป็นอะไร?อย่าบอกนะว่าเฉินซ่าและนังเด็กโหลชีก็พบสัตว์ตัวนี้ด้วย!"

ก่อนที่จ้าวหยุนจะได้พูดอะไร เขาก็ส่ายหัว "แต่ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ ปลาดุกเทพนั้นดุร้ายมาก ถึงแม้พวกเขาจะมองเห็น พวกเขาก็คงจะหลีกเลี่ยง เป็นไปไม่ได้ที่จะไปกระตุ้นให้สิ่งนั้นออกมา"

จ้าวหยุนหวนฉายภาพที่สัตว์ประหลาดตัวนั้นกระโดดขึ้นมาจากน้ำแข็งเป็นภาพๆ จากนั้นมันก็แค่อยากตกกลับไปในน้ำนั้น คาดว่าทำมันตกใจถึงได้ทะลุน้ำแข็งออกมา...

แต่ว่าผงยาที่เขาโยนออกไปนั้นมีผลเย้ายวนกับสัตว์เกือบทุกชนิดและทำให้พวกมันคลั่งไคล้มาก ตอนนั้นเขาจะทันคิดอะไร? แค่คิดว่าสัตว์ตัวนั้นใหญ่โตและคงจะยากที่จะจัดการ ดังนั้นเขาจึงอยากจะพามันไปหาเฉินซ่าและพวกเขา!

ใครจะคิดว่ามันคือปลาดุกเทพ? ใครจะคิดว่ามันจะมีสรรพคุณทางยามากมายขนาดนั้น?

ถ้าเขารู้ เป็นไปได้อย่างไร เป็นไปได้อย่างไรที่เขาจะมอบมันให้เฉินซ่าและพวกเขาเปล่าๆ

บัดซบ นี่เขาถูกกระตุ้นหรือ?

แค่เฉินซ่าและโหลชี พวกเขาต้องสามารถคว่ำสัตว์ตัวนั้นได้แน่นอน!พวกเขาต้องชนะแน่นอน!

"ข้าว่า จ้าวหยุน ปลาดุกเทพนั่นคงไม่ถูกพวกเขาจับไปใช่ไหม?" จางมิ่งสั่นสะท้าน พบว่าตัวเองไม่สามารถยอมรับความจริงข้อนี้ได้เลย หากเป็นเช่นนี้จริงๆ เขาคงจะเป็นบ้าแน่ๆ ข้างหน้ามีสมบัติล้ำค่าแต่เขากลับไม่รู้ จุดประสงค์หลักในการมาของเขาในครั้งนี้คือปลาดุกเทพ! เพราะนี่คือสิ่งที่นายท่านต้องการมากที่สุด!

ใบหน้าที่หล่อเหลาของจ้าวหยุนบิดเบี้ยวเล็กน้อยเขาจะบอกความจริงเรื่องนี้ได้อย่างไร หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเขาพูดอย่างเคร่งขรึม "ตอนที่ข้าจากมา เฉินซ่าและโหลชีกำลังต่อสู้กับปลาดุกเทพตัวนั้น ส่วนผลลัพธ์นั้น ข้าไม่เห็น" นี่ไม่ถือเป็นคำโกหก เขาแค่ไม่ได้พูดว่าปลาดุกเทพตัวนั้นต่อสู้กับพวกเขาได้อย่างไรเท่านั้น

"อะไรนะ?" จางมิ่งกระโดดขึ้น "แม่เจ้าสิ!ทำไมเจ้าถึงไม่หยุดเขา?ทำไมไม่แย่งมา?"

ถึงแม้จ้าวหยุนละอายใจอยู่บ้าง แต่เมื่อโดนตวาดใส่แบบนี้ ก็หงุดหงิดขึ้นมา สีหน้าขรึม "จางมิ่ง ทางที่ดีเจ้าพูดให้มันเกรงใจกันหน่อย เจ้าพูดว่าเจ้าเอาชนะเฉินซ่าไม่ได้ ข้าก็ต้องเอาชนะให้ได้?ยิ่งไปกว่านั้นยังมีโหลชีอีก"

จางมิ่งหายใจออกอย่างแรง เดินวนอยู่กับที่ "ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ต้องได้ของสิ่งนั้นมา! ข้าจะกลับไปดูเดี๋ยวนี้ พวกเขาอาจจะไม่รู้ถึงความล้ำค่าของของสิ่งนั้น ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะมองแค่ว่าเป็นสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งเท่านั้น เมื่อต่อสู้ชนะพวกเขาก็คงไม่แบกสัตว์ประหลาดตัวใหญ่เช่นนี้ไปด้วย ต่อสู้แพ้พวกเขาก็คงหลบไม่พ้น"

"ที่เจ้าพูดก็มีเหตุผล" ที่จริงจ้าวหยุนก็คิดเช่นนี้ ถึงแม้ว่าโหลชีจะมีความเข้าใจเรื่องยาสมุนไพรเป็นอย่างดี แต่ของแบบนี้ เขาที่เป็นนายน้อยจ้าวแห่งโรงพรรณยาก็ไม่เคยได้ยิน นับประสาอะไรกับนาง?

ถ้าหากปลาดุกเทพมีความวิเศษอย่างที่จางมิ่งพูดจริง เขาเองก็ต้องการมัน ปลาดุกเทพตัวใหญ่ขนาดนี้ ถึงจะต้องแบ่งกับจางมิ่งคนละครึ่ง นั่นก็ไม่น้อยแล้ว

"ได้ พวกเรากลับไปดูกัน"

ในเวลานี้ทั้งสองคนมีผลลัพธ์ในใจเพียงสองอย่าง หนึ่งคือพวกของเฉินซ่าชนะ บนน้ำแข็งมีศพของปลาดุกเทพกำลังรอให้พวกเขาไปเก็บเกี่ยวผลประโยชน์อย่างเงียบๆ แน่นอนว่านั่นคือผลลัพธ์ที่ดีที่สุด สองคือโหลชีและคนอื่นๆแพ้ แล้วก็วิ่งหนีไป อย่างนั้นพวกเขาก็ต้องล่อให้ปลาดุกเทพออกมาอีกรอบ แล้วต่อสู้ไปอีกสามร้อยครั้ง ถึงแม้ว่าสิ่งนี้จะยากและอันตรายมาก แต่ด้วยความพยายามร่วมกันของทั้งสองคน ก็ไม่แน่ว่าจะฆ่ามันไม่ได้

ดังนั้นพวกเขาทั้งสองคนจึงตั้งตารอ

เมื่อพวกเขามุ่งหน้าไปทางทะเลสาบแก้วน้ำแข็งอีกครั้ง ระหว่างทางเฉินซ่าและคนอื่นๆก็เดินผ่านพวกเขาไป โดยมีเพียงเนินเขาที่แหลมคมอยู่ตรงกลาง เนินเขาซ้อนกันอยู่ตรงกลาง ถนนสองสายนี้ตัดผ่านทั้งสองข้างมาบรรจบกันที่ด้านหน้าและด้านหลัง แต่ก็คลาดกันตรงนี้พอดี ที่ทั้งสองฝ่ายไม่เห็นอีกฝ่าย

เฉินซ่าและโหลชีกลัวว่าข้างหน้าจะมีของดีถูกจางมิ่งและจ้าวหยุนเอาไปก่อน พวกเขาจึงเดินทางไปยังแสงนั่นโดยไม่หยุดพัก

จ้าวหยุนและจางมิ่งมาถึงทะเลสาบแก้วน้ำแข็ง จากระยะไกลดูเหมือนว่าจะมีสัตว์ร้ายนอนอยู่บนนั้น แต่รอบๆไม่มีใครอยู่

"เฮ้" จางมิ่งดีใจ "คิดไม่ถึงเลยว่าเฉินซ่าและโหลชีจะมีวรยุทธ์ดีถึงเพียงนี้ พวกเขาฆ่าปลาดุกเทพได้ในเวลาอันรวดเร็ว! ฮ่าๆๆพวกเราสองคนนี่โชคดีจริงๆ เร็ว รีบไปเก็บเมือกของปลาดุกเทพ"

จ้าวหยุนยกยิ้มมุมปากขึ้น เขาก็ไม่รู้ว่าเขามีความสุขรึเปล่า ในใจเขารู้สึกผิดหวังกับโหลชีเล็กน้อย ถ้าหากนางรู้ว่าสิ่งนี้เป็นของดี เขาก็อาจจะรู้สึก...ภูมิใจในตัวนาง?

แต่ถ้านางชิงเอาของไป เขาก็คงจะรู้สึกโกรธ

เฮ้อ อารมณ์งี่เง่าของหยุนเฟิงคงไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเขาอีกกระมัง?

จางมิ่งไม่ได้คิดมากอย่างที่เขาคิด เขารู้สึกปลาบปลื้มเมื่อเห็นสิ่งนั้นแล้วรีบวิ่งไปที่ผิวน้ำแข็งทันที

แต่เมื่อพวกเขาวิ่งเข้ามาใกล้ ความสุขบนใบหน้าก็หยุดนิ่งในทันใด

"ไม่ ไม่ๆๆ นี่มันไม่ใช่เรื่องจริง!"