บทที่ 431 นางก็หน้าแดงเป็น

นางพึ่งพูดจบ ก็รู้สึกได้ว่าร่างกายเฉินซ่าผ่อนคลายลงไปหน่อย โหลชีดีใจ นี่แสดงว่าเขาได้ยินเสียงนาง!

เจ้าอาวุธทำลายล้างเฉินนี่แข็งแกร่งไร้ใครเทียมจริงๆ ไม่เพียงวิทยายุทธ์ลึกล้ำ ร่างกายและจิตก็แข็งแกร่งไร้ใครเทียมด้วย บนตัวมีอะไรซี้ซั้วมั่วซั่วเจ็ดแปดอย่างเขายังไม่ตายเลย คำสาปพิษกู่ ตอนนี้ยังมีวิชาลับในการสะกด เขาเป็นแบบนี้แล้ว ยังเหลือสติบางส่วนเอาไว้ ไม่ให้ตนเองสลบลงไป

แต่ว่าหลังจากนางดีใจชื่นชมแล้วก็ปวดใจมาก ความแข็งแกร่งของคนเราไม่มีทางมีมาตั้งแต่เกิด แต่กลับต้องผ่านความทุกข์ยากลำบากและทรมานอย่างที่คนธรรมดายากจะรับได้มาก่อนแน่ ถึงได้ค่อยๆสะสมมาเรื่อยๆ

ตอนนี้นางกลับเริ่มสงสัย ถ้าเขาถูกพ่อแม่บุญธรรมคู่นั้นเลี้ยงดูมาจนโต งั้นนอกจากความแค้นที่พ่อแม่บุญธรรมถูกฆ่าแล้ว น่าจะเป็นชีวิตตอนเด็กลำบากหน่อยล่ะมั้ง? จะมีความทุกข์ยากลำบากอะไรอีก?

เมื่อก่อนนางก็เคยสงสัยแบบนี้ แต่นางไม่ได้คิดอะไรมากมาย ตอนนี้วิชาลับในการสะกดของราชวงศ์ตระกูลเฉินนี่เปิดเผยออกมา โหลชีเลยคิดถึงปัญหานี้ขึ้นมาได้

เฉินซ่าไม่เคยเล่าเรื่องวัยเด็กให้ฟังด้วย หรือว่าก่อนเขาหกขวบมีเรื่องอะไรอีก?

แต่ตอนนี้ไม่เหมาะจะมาวิเคราะห์เรื่องนี้

เมื่อได้ยินก็ดีมากแล้ว โหลชีพูดเล่าคำพูดของนักพรตเลวกับเขาด้วยเสียงเบาไปหนึ่งรอบ

เพียงแต่นางพูดไปๆก็รู้สึกแปลกพิกล

"ทุกจุดบนตัวท่านต้องใช้เลือดของข้าวาดค่ายกลเลือดควบคุมไว้ ค่ายกลเลือดต้องค้างไว้สามวัน..."

ไม่ถูกสิ ทุกจุดบนตัวต้องวาด? งั้น งั้นเท่ากับบอกว่าเขาจะโป๊เปลือยให้นางดูน่ะสิ? ไม่เพียงดู นางยังต้องวาดบนตัวเขา...

ต่อให้หน้าโหลชีหนาแค่ไหน เวลานี้ก็อดหน้าแดงไม่ได้

แต่ไม่นานนางก็พบว่าเสียงหัวใจเต้นของเฉินซ่าดังชัดเจนขึ้นมาหน่อย การค้นพบครั้งนี้ทำให้นางหน้าแดงมากกว่าเดิม ทนไม่ไหวทำท่ากำหมัดจะชกหน้าอกเขา แต่ก็หยุดลงในระยะที่ห่างจากหน้าอกเขาเพียงไม่กี่นิ้ว

กัดฟันกรอด เกือบลืมไปแล้วสิ ตอนนี้เขาอ่อนแอมาก หมัดนี้ลงไปอย่าทำร่างเขาเป็นรูแล้วกัน

"อย่าคิดมากไปนักเลย ข้าทำเพื่อช่วยท่านน่ะแหละ!"

นางบ่นออกมาอย่างหงุดหงิด สะบัดอารมณ์ไม่ดีอื่นๆออกไป พลางสงบจิตใจ และหยิบพิชิตวันออกมากรีดนิ้วตัวเอง และเริ่มวาดค่ายกลเลือดบนหน้าอกเขาต่อไป

ค่ายกลเลือดไม่ได้ง่ายแค่วาดรูปออกมาก็ได้แล้ว มันต้องใช้จิตของนางวาดมันออกมา ดังนั้นพอครึ่งหน้าอกของเฉินซ่าวาดเสร็จแล้ว นางรู้สึกอ่อนแอลงไป ตอนนี้ในถ้ำก็มืดลงมาก ความดำมืดเข้ามาถึงแล้ว

โหลชีจำต้องหยุดลงชั่วคราว

ตอนนี้นางทั้งเหนื่อยทั้งหิว ถ้าไม่พักผ่อนสักหน่อย กลัวว่าค่ายกลเลือดที่วาดออกมาจะมีพลังไม่พอ

นางผ่อนลมหายใจก่อนจะมองดูเฉินซ่าอีก นางตกใจแทบล้มลงไปกองกับพื้น เฉินซ่าที่ก่อนหน้านี้ยังนิ่งราวรูปแกะสลักน้ำแข็ง ตอนนี้กลับลืมตาขึ้น ในดวงดำดำขลับดุจท้องฟ้ายามค่ำคืนนั่นคล้ายจะมีแต่นางคนเดียว ไม่มีอย่างอื่นในนั้นเลย

สีหน้าเขาดีขึ้นเล็กน้อย บนใบหน้าและร่างกายก็มองไม่เห็นเส้นเลือดที่เหมือนปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็งสีขาวพวกนั้นแล้ว เพียงแต่สีผิวดูขาวซีดปนน้ำเงินเล็กน้อย แต่กลับทำให้เขายิ่งดูหล่อเหลาอย่างน่าประหลาด และยิ่งสะท้อนให้เห็นดวงตาคู่นั้นว่าดำขลับไร้ใครเทียม

"ท่านฟื้นแล้ว?"

เห็นได้ชัดว่าโหลชีดีใจมาก

เฉินซ่าในตอนนี้ยังมึนงงอยู่ ไม่รู้ว่าตอนนี้ตนอยู่ที่ใด แต่มันไม่ขัดขวางให้เขารู้สึกว่าโหลชีในตอนนี้อ่อนหวานงดงามนัก

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าใจ คงเพราะนางไม่เหมือนกับปกติแล้ว เมื่อก่อนต่อให้เขาพิษกู่กำเริบหรือเจอเรื่องอะไร ก็ไม่เคยเห็นนางตื่นเต้นอย่างนี้มาก่อน ตอนนี้พอเห็นเขาฟื้นขึ้นมา ในดวงตานางกลับมีประกายน้ำตา

"เจ้าบาดเจ็บรึ?"

น้ำเสียงเฉินซ่าแหบพร่าเล็กน้อย สั่นไหวนิดหน่อย ในความอ่อนแอนั้นกลับเซ็กซี่อย่างบอกไม่ถูก ทำเอาโหลชีคันหูยิบๆ รู้สึกวาบหวามที่หัวใจนัก

น่ากลัวจริง ไม่คิดว่าเฉินซ่าตอนอ่อนแออานุภาพทำลายล้างจะยิ่งแกร่ง!

"หือ?"

พอถามแล้วพบว่านางหูแดงเล็กน้อย และไม่ตอบอะไรอยู่นาน เฉินซ่าสงสัยจนจะยื่นมือไปลูบหน้านาง

"หา? อะไร?" โหลชีถึงได้สติกลับมา ใบหน้าร้อนผ่าว รีบส่ายหัวบอก "ไม่มี ข้าไม่ได้บาดเจ็บ!"

"วาดเจ้านี่ ค่ายกลเลือดอะไรนี่ เหนื่อยมากใช่หรือไม่?" ตอนนี้สติเฉินซ่าไม่ดีเท่าแต่ก่อน เวลาพูดก็เว้นคำเป็นช่วงๆ แต่น้ำเสียงกลับทำให้โหลชีวาบหวามหูนัก

"ก็เหนื่อยอยู่ ตอนนี้ข้าเลยต้องพักครึ่งชั่วยาม กินอะไรหน่อยค่อยวาดต่อ ตอนนี้ท่านรู้สึกยังไงบ้าง? โหลชีพยายามสงบจิตใจตัวเอง แอบด่าตัวเองว่าไม่ได้เรื่อง อยู่ข้างกายเขามากว่าครึ่งปีแล้ว ตอนนี้พึ่งจะมาเคลิ้มหรือไง?

"ไม่เป็นไร"

โหลชีกำลังจะถามว่ากำลังภายในเขายังอยู่ไหม ก็ได้ยินเขาบอกว่า "พวกอิงมาแล้ว"

พวกคนที่รีบร้อนเร่งมาจากด้านนอกคือพวกอิงจริงๆ

ในที่สุดฝนก็หยุดตก สีท้องฟ้ายิ่งดำมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขารวมตัวกันอยู่นอกถ้ำ ในมือถือคบไฟ แสงไฟส่องมาที่ร่างพวกเขา แต่ละคนเลอะคราบโคลนสะบักสะบอมนัก

นี่ไม่ถือว่าอะไร เพียงแต่โหลชีกวาดตามองไปพบว่าคนน้อยนัก อย่างน้อยหายไปแปดเก้าคน

เทียนอิ่งปราดมาตรงหน้านางราวธนู "พระสนม ฝ่าบาทเป็นอย่างไรบ้าง?"