บทที่ 448 เข้าพิธีแต่งงานทันที

เพิ่งจะเข้าโจมตี กองหน้าหนึ่งร้อยคนถึงกับได้รับบาดเจ็บทุกคน

ในการออกรบของเฉินซ่านี่คือสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย ช่วงที่ผ่านมาพวกเขากวาดล้างกันมาตลอดทาง สู้จนขวัญกำลังใจฮึกเหิมนานแล้ว กองหน้าหนึ่งร้อยคนล้วนมีวรยุทธกับความกล้าหาญที่แกร่งกล้ามาก คิดไม่ถึงว่าแค่ประจันหน้ากันก็ได้รับบาดเจ็บแล้ว

คิ้วที่สวยงามของเฉินซ่าขมวดขึ้นมา ไม่ได้ลังเล สั่งยุติการโจมตีชั่วคราวทันที

ครั้งนี้เขานำทหารมาแค่สองหมื่นนาย เพราะเป็นแค่ภูเขาลูกหนึ่งเท่านั้น ถึงแม้คนจะไม่น้อย อย่างมากก็ไม่เกินหมื่นคน

"นายท่าน หรือว่าข้าน้อยไปสำรวจสถานการณ์ดูก่อนดีไหมขอรับ?" ออกมาครั้งนี้ เฉินซ่าพาอิงออกมาพร้อมกันด้วย ทันทีที่ได้ยินว่ากองหน้าทั้งหนึ่งร้อยคนได้รับบาดเจ็บกันหมด อิงก็นั่งไม่ติดแล้ว

เฉินซ่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า: "ข้าจะไปด้วยตัวเอง"

อิงกลับคัดค้านอย่างมาก: "จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร? นายท่าน หลังจากรวมพั่วอวี้ให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันแล้วก็ต้องสร้างแคว้น ท่านเป็นผู้นำของแคว้น ถ้าหากมีสงครามยังต้องให้ท่านออกรบด้วยตนเอง เช่นนั้นจะเลี้ยงทหารพวกนี้ไว้ทำไมกัน?"

ในแง่มุมนี้เขากลับดื้อรั้นมาก จะขวางเฉินซ่าเอาไว้ให้ได้ สุดท้ายเฉินซ่าเลยให้เขาไปสำรวจดู

ใครจะรู้ว่าอิงไปครั้งนี้หายไปนานถึงสองชั่วยาม หลังจากที่เขากลับมา ร่างกายครึ่งตัวของเขากลับเปื้อนเลือด คราวนี้ทำให้เฉินซ่าอดที่จะโกรธไม่ได้

"พูดมา"

เส้นคางที่ตึงเกร็งของเฉินซ่าดูเย็นชามาก ถึงแม้รูปลักษณ์เช่นนี้จะดูหล่อเหลามาก แต่กลับเย็นชาไม่แยแส สามารถทำให้คนมองแล้วเกิดความหวาดกลัว

อิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก เทียนยีทำแผลให้เขาอยู่ด้านข้าง เขามองดูเฉินซ่า กล่าวว่า: "บนภูเขาแห่งนี้ คือทหารเสือ"

เมื่อคำพูดนี้ออกมา เทียนยีที่กำลังทำแผลให้เขาก็หยุดไปครู่หนึ่ง แม้แต่เฉินซ่าก็ตกใจเล็กน้อยเช่นกัน

ทหารเสือ กองพยัคฆ์แห่งเขาซงซาน

ชื่อนี้พวกเขาจำเอาไว้ในใจนานแล้ว แม้แต่องครักษ์เสวี่ยในตอนนั้นก็ยังกระโดดออกมาทันทีเพราะขุนนางทหารคนหนึ่งเอ่ยถึงเรื่องกองพยัคฆ์ ยังพูดถึงสิ่งที่คล้ายกับการสาปแช่งลูกหลานของโหลชีถึงได้ทำให้เฉินซ่าโกรธมาก

ตอนนั้นเกายู่หู่จอมพลของกองพยัคฆ์แห่งเขาซงซานเคยส่งคนมาแสดงเจตนารมณ์ว่ายินดีเจรจาอย่างสันติภาพ ยอมจำนนต่อเฉินซ่า แต่เงื่อนไขคือให้เกาอินอินลูกสาวสุดที่รักของเขาเข้าตำหนักจิ่วเซียวเพื่อเป็นสนม

กล่าวได้ว่ากองพยัคฆ์แห่งเขาซงซานนั่นเป็นกองกำลังที่พวกเขาให้ความสำคัญจริงๆ สถานที่ที่กองพยัคฆ์ครอบครองอยู่เป็นสถานที่แห่งหนึ่งที่ชาวบ้านรวมตัวอาศัยอยู่ด้วยกันอย่างหาได้ยากที่สุดในทุ่งป่าเถื่อนของพั่วอวี้ นอกจากชาวบ้านแล้ว พวกเขามีทหารเสือเกือบสามหมื่นนาย และกองพยัคฆ์ไม่ใช่ทหารที่กล้าหาญและซื่อตรง แต่ชำนาญวิถีทางการใช้เล่ห์เหลี่ยมฉลาดแกมโกง ทำให้คนยากที่จะป้องกัน และยังทำให้คนเกลียดชังอีกด้วย

เดิมทีซงซานกับพั่วอี้อยู่ห่างกันไกล ระหว่างกลางก็ยังมีกองกำลังมากมาย ในตอนนั้นบรรดาขุนนางทหารของตำหนักจิ่วเซียวก็มีการโต้แย้งกันแล้ว ถ้าหากฝ่าบาทสามารถรับเกาอินอินไว้ เช่นนั้น เกาอินอินก็จะนำทหารมาด้วย กวาดล้างกองกำลังเหล่านั้นมาตลอดทาง สำหรับพั่วอวี้ในตอนนี้แล้วมันคือสินเดิมที่ทรงพลังมากจริงๆ

เพียงแต่ว่าตอนนี้ทำไมพวกเขาถึงได้แอบมาอยู่บนภูเขาที่อยู่ไม่ไกลจากเมืองพั่วอวี้แห่งนี้เงียบๆได้?

พวกเขาต้องการจะทำอะไร?

เฉินซ่าเม้มริมฝีปากบางแน่น เรียบเรียงสถานการณ์ของกองพยัคฆ์แห่งเขาซงซานในสมองรอบหนึ่ง ถึงได้กล่าวถามเสียงขรึมอีกครั้ง: "ตรวจสอบชัดเจนไหมว่าบนภูเขามีคนเท่าไหร่? เกายู่หู่มาเองหรือเปล่า?"

อิงส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า: "ไม่เห็นเกายู่หู่ แต่ว่า บนภูเขาน่าจะมีคนอย่างน้อยเจ็ดแปดพันคนขึ้นไป"

ทหารเสือเจ็ดแปดพันคน ยังมีอาวุธที่ทรงพลังเป็นพิเศษอีก

สีหน้าของเฉินซ่าไม่ค่อยน่าดูเท่าไหร่ กล่าวถามอีกว่า: "อาวุธที่ทำร้ายพวกเจ้าคืออะไร?"

พูดถึงข้อนี้ สีหน้าของอิงก็เปลี่ยนไปเช่นกัน เขาหยุดไปครู่หนึ่ง กล่าวว่า: "นายท่าน นั่นน่าจะเป็นอาวุธลับชนิดหนึ่งถึงจะถูก ข้าน้อยเห็นเพียงลูกบอลสีดำถูกขว้างมา แล้วก็ระเบิดออกในชั่วพริบตา และหลังจากที่ระเบิดออกแล้วก็มีเข็มเหล็กพุ่งออกมามากมาย คนที่อยู่บริเวณโดยรอบไม่สามารถหลบได้เลย"

อาวุธลับ ไม่ใช่อาวุธ

"มิน่าถึงได้พูดกันว่ากองพยัคฆ์ชำนาญการใช้เล่ห์เหลี่ยมและกลอุบายที่แปลกประหลาด แม้แต่อาวุธลับเช่นนี้ก็ยังมี" ถึงแม้บนใบหน้าของอิงจะโกรธมากที่เสียเปรียบ แต่ก็มีความอิจฉาเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด

อาวุธลับที่ทรงพลังเช่นนั้น เพียงพอสำหรับทัดเทียมยอดฝีมือได้หลายคนแล้ว ถ้าหากมีจำนวนมาก แล้วใช้ในสนามรบจริงๆ นั่นจะไม่ใช่ระเบิดครั้งหนึ่งเจ็บกันระนาวหรือ?

จากที่ดูมา ทหารเกือบสามหมื่นนายของกองพยัคฆ์แห่งเขาซงซานเพียงพอที่จะต้านทหารหนึ่งแสนนายของพวกเขาแล้ว นี่มันไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ พูดให้มันร้ายแรงหน่อย เมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเขาเผชิญหน้ากับกองพยัคฆ์แห่งเขาซงซานก็อาจจะไม่สามารถเอาชนะได้จริงๆ ถึงว่าจะเอาชนะได้ เช่นนั้นก็ต้องบาดเจ็บล้มตายกันเป็นจำนวนมาก

ในพั่วอวี้ใครก็ไม่อยากเห็นผลลัพธ์เช่นนี้

ชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวของเฉินซ่าก็ตึงเครียดเช่นกัน

"ฝ่าบาท นายพลน้อยกองพยัคฆ์ขอเข้าพบ!"

รองแม่ทัพคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว รายงานด้วยสีหน้าท่าทางที่แปลกประหลาดเล็กน้อย

อิงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้นมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ "นายพลน้อยกองพยัคฆ์?" เขาเพิ่งจะสำรวจออกมาเมื่อครู่ว่าคนที่อยู่บนภูเขาคือกองพยัคฆ์ ตอนนี้อีกฝ่ายก็มาขอเข้าพบด้วยตัวเองถึงที่แล้ว?

"มากันกี่คน?" เฉินซ่าขมวดคิ้ว

"มาแค่คนเดียวเท่านั้น และยังไม่พกอาวุธใดๆด้วย"

"อะไรนะ?"

อิงประหลาดใจอย่างมาก