บทที่ 450 ไสหัวเจ้าไปเลย

การแสดงออกของอิ้นเหยาเฟิงเขาเห็นอยู่ในสายตา ความสงบนิ่งของโหลชีก็ยิ่งน่าชื่นชมมากยิ่งขึ้น

ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวกดเสียงให้ต่ำลงแล้วถามเฉิงสิบ: "เฉิงสิบ เวลาแบบนี้เจ้าควรจะเอาท่าทีของความเป็นลูกผู้ชายอกสามศอกออกมา ถึงแม้ว่าจะแบกแม่นางโหลเดินก็ไม่เป็นไร"

เฉิงสิบอึ้งไปครู่หนึ่ง: "แบกนางเดินทำไมกัน?"

แม่นางของพวกเขาจะรู้สึกว่าของสิ่งนี้น่าขยะแขยง แต่ก็ไม่ถึงกับแค่นี้ก็จะให้เขาแบกแล้ว

อวิ๋นกล่าวต่ออีกว่า: "เวลานี้เจ้าคงไม่ได้ยังคิดถึงเรื่องขนบธรรมเนียมทั่วไปอยู่หรอกนะ? ถึงอย่างไรต่อไปก็เป็นคนที่จะอยู่กับเจ้าไปทั้งชีวิต อยู่ข้างนอกไม่ต้องถือสาอะไรมากจนเกินไปหรอก"

ปกติอวิ๋นก็ไม่ใช่คนที่จะชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น แต่เมื่อมองดูใบหน้าที่งดงามนั่นของโหลชี เดินในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ เขารู้สึกว่ามันไม่เข้ากันเลยแม้แต่น้อย เขาอยากจะเห็นนางถูกแบกเอาไว้ ถึงแม้ว่าสีหน้าจะซีดขาวเล็กน้อยเหมือนอิ้นเหยาเฟิง แสดงความอ่อนแอเช่นนั้นออกมา

เขาก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรตนเองถึงมีความคิดเช่นนี้ได้

แต่เฉิงสิบได้ยินคำพูดนี้ของเขากลับสะดุ้งตกใจมาก เกือบจะล้มลงไปบนพื้น

เขาหันกลับไปมองดูเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ: "ใต้เท้าองครักษ์อวิ๋นหมายความว่าอย่างไร?" อะไรที่เรียกว่าต่อไปก็คือคนที่จะอยู่กับเขาทั้งชีวิต?

ถูกต้อง เขาแอบสาบานว่าจะติดตามแม่นางไปตลอดชีวิต แต่คำพูดนี้สามารถพูดเช่นนี้ได้หรือ? พูดเช่นนี้อย่างไรก็ยังรู้สึกแปลกๆอยู่ดี

อวิ๋นกล่าวราบเรียบ: "แม่นางโหลไม่ใช่คนรักของเจ้าหรือ?"

คำพูดนี้เดิมทีที่นี่ก็ไม่สามารถพูดได้ตามใจอยู่แล้ว แต่ว่าอวิ๋นไปอยู่ทุ่งหญ้านาน ประเพณีนิยมของฝั่งโน้นเปิดกว้างกว่าฝั่งนี้มากนัก ชายหญิงมีใจต่อกันก็สามารถนัดกันออกมาควบม้าคุยเรื่องความรักได้ แค่พูดว่าคนรักยังถือว่าธรรมดามาก ดังนั้นเขาก็ไม่ได้ตระหนักว่ามีอะไรที่มันไม่ถูก

กลับไม่คาดคิดว่าทันทีที่คำพูดนี้ออกมา มุมหน้าผากของเฉิงสิบก็มีเหงื่อเย็นไหลออกมา

"ใต้เท้าองครักษ์อวิ๋นอย่าพูดไปเรื่อย!"

เฉิงสิบรู้สึกโกรธเล็กน้อย สายตาที่จ้องมองเขาสว่างราวกับไฟ ใบหน้าที่หล่อเหลาตึงเครียด

โหลชีหันหน้ากลับมา มองดูพวกเขาครู่หนึ่ง จู่ๆก็หัวเราะออกมากะทันหัน "นี่ใต้เท้าองครักษ์อวิ๋นกำลังจับคู่มั่วซั่วอยู่หรือ?"

ถึงแม้เขาจะพูดเสียงเบามาก แต่ว่ากำลังภายในของนางลึกล้ำขนาดนี้ ฟังคำพูดสองสามประโยคนี้ของเขาได้อย่างชัดเจนไม่ใช่เรื่องยาก แต่ว่า ไม่นึกเลยว่าองครักษ์อวิ๋นจะซุบซิบนินทาได้ นางยอมแล้วจริงๆ

อวิ๋นอึ้งไปครู่หนึ่ง: "ทำไม แม่นางโหลกับเฉิงสิบไม่ใช่......"

ยังพูดไม่ทันจบ เฉิงสิบก็ขัดจังหวะการพูดของเขาอย่างลนลาน: "ใต้เท้าองครักษ์อวิ๋น! เราสองคนไม่มีความแค้นต่อกัน ท่านถึงกับต้องทำร้ายชีวิตของข้าเลยหรือ?"

คำพูดนี้พูดได้น่ากลัวเกินไปแล้ว! ถ้าหากฝ่าบาทได้ยินเข้า อย่าว่าแต่จะให้เขาติดตามแม่นางต่อเลย จะเลาะกระดูกของเขาออกมาตีกลองขวัญก็ยังมีความเป็นไปได้เลย!

อวิ๋นคิดไม่ถึงว่าเขาจะมีปฏิกิริยาใหญ่โตขนาดนี้ได้ ตะลึงอึ้งไปเลยโดยตรง ก็แค่คุยกัน ทำไมถึงเป็นทำร้ายชีวิตของเขาได้ล่ะ?

"ข้าเป็นองครักษ์ของแม่นาง เป็นตลอดทั้งชีวิต ตราบใดที่แม่นางไม่ไล่ข้าไป ใต้เท้าองครักษ์อวิ๋นอย่าพูดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอีก" เฉิงสิบหน้าแดงก่ำ

เขาคิดไม่ถึงว่าองครักษ์อวิ๋นจะเข้าใจเขาผิดเช่นนี้ได้

โหลชีมองดูใบหน้าที่อึดอัดใจของเฉิงสิบ อดที่จะตบไหล่ของเขาด้วยรอยยิ้มไม่ได้ เด็กคนนี้ตกใจกลัวมากจริงๆ ดูท่า อารมณ์หึงหวงของฝ่าบาทท่านนั้นทำให้เขามีความหวาดระแวงทางจิตใจแล้ว

แต่เมื่อคิดถึงข้อนี้ นางก็พลอยคิดถึงเฉินซ่าไปด้วย เมื่อก่อนถึงแม้ว่านางจะชอบเขา แต่ก็ยังควบคุมตัวเองเอาไว้ ไม่ให้ถลำลึกมากเกินไป แต่ว่าตอนนี้เปิดใจจริงๆแล้ว วางเขาเข้าไปในใจอย่างแท้จริง นางกลับพบว่า ไม่ได้เจอกันแค่วันเดียว นางก็คิดถึงเขามากมายขนาดนี้แล้ว

ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาออกไปรบอีกหรือไม่

อวิ๋นกำลังจะถามถึงฐานะของโหลชีให้ชัดเจน กลับเห็นนางยกมือขึ้นแล้วทำสัญญาณมือให้หยุดชั่วคราวกะทันหัน ทุกคนต่างก็หยุดลง

ข้างหน้ามีต้นพืชสีน้ำตาลเขียวขึ้นอยู่จำนวนมาก ต้นพืชสูงประมาณครึ่งคน สามารถมองเห็นแสงจากน้ำด้านหลังต้นพืชได้รางๆ นอกเหนือจากนี้ ที่แห่งนี้ไม่มีอะไรที่สามารถใช้ซ่อนตัวได้

"แม่นางโหลเห็นอะไรหรือ?"

อวิ๋นกล่าวถามเสียงเบา

ลมคาวพัดผ่านมา โหลชีไม่มีเวลาตอบคำถามของเขา ตะโกนเสียงดังขึ้นมา: "คำสาปสังหาร!"

"ขอรับ!"

เสียงที่ตอบนางอย่างพร้อมเพรียงกันคือสมาชิกทั้งยี่สิบหกคน แม้แต่อิ้นเหยาเฟิงก็ปรับอารมณ์อย่างรวดเร็ว ยืดหลังให้ตรง

เฉิงสิบดึงอวิ๋น ถอยออกไปอยู่ด้านข้าง แม่นางจะสอนหน่วยศูนย์ พวกเขาไม่ลงมือได้ก็จะไม่ลงมือ

จากนั้นอวิ๋นก็เห็นภาพที่ทำให้เขาไม่อยากจะเชื่อสายตา

แมลงสิบกว่าตัวที่มุดออกมาจากด้านหลังของต้นพืชเหล่านั้น คือแมลงที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน บนตัวมีเกราะหนาสีแดงหุ้มอยู่ บนหัวมีหนวดสองเส้น ดวงตาขนาดเท่าไข่ บนตัวยังมีปรสิตที่คล้ายกับหอยทากเล็กอาศัยอยู่มากมาย ร่วงหล่นลงไปตลอดในขบวนแห่

ทันทีที่พวกมันอ้าปาก ลมที่เป่าออกมาจากปากขนาดใหญ่นั่นกลับเป็นลมแรง แฝงไปด้วยกลิ่นเหม็นคาวที่สามารถทำให้คนเหม็นตายได้ ทำให้พวกเขากลั้นหายใจเอาไว้อย่างเร่งรีบ

แมลงตัวหนึ่งบิดตัวแล้วสะบัด ต้นพืชที่อยู่ด้านข้างต้นหนึ่งก็ถูกมันกวาดล้มลงไปทันที มันคลานผ่านข้างบนไป ใบของต้นพืชต้นนั้นร่วงหล่นเต็มพื้น แม้แต่กิ่งก้านก็หักไปจนหมด

แสดงว่าแมลงนี้หนักมาก และใต้ท้องจะต้องมีส่วนที่แหลมคมมากแน่!