บทที่ 465 จับมือเจ้าอีกแล้ว

ได้ยินคำพูดนี้ ซือเอ๋อร์รู้สึกคลื่นไส้สะอิดสะเอียนเล็กน้อยจริงๆ

นางคิดไม่ออกมาโดยตลอดเลยว่า เพราะอะไรพระชายารองซ่งก็ได้แต่งงานกับท่านอ๋องคนหนึ่งแล้ว กลับยังไม่รู้จักพอไปรับใช้นายท่านอะไรนั่นอีก ไม่รู้ว่ากำลังคิดวางแผนอะไรกันแน่

ตอนนี้รู้เรื่องนี้แล้ว นางก็ยิ่งคิดไม่ออกแล้ว ทำไมพระชายารองซ่งถึงได้เชื่ออย่างง่ายดายว่าคนคนนี้จะต้องทำการใหญ่ได้สำเร็จแน่นอนล่ะ?

ถึงแม้ว่าตอนนี้ผู้ชายคนนี้จะดูทุลักทุเลมาก แต่ก็ยังสามารถมองออกว่าเขามีใบหน้าของเด็กหนุ่มที่ยังไม่เป็นผู้ใหญ่เลย พระชายารองซ่งอย่างไรก็เป็นหญิงวัยกลางคนแล้ว ก็ยังจะมอบร่างกายให้กับเขา มีสัมพันธ์รักชั่วคราวกับเขาหลายคืน......

จวนอ๋องเหอชิ่งสถานที่แห่งนั้น ช่างสกปรกโสมมตั้งแต่ท่านอ๋องจนถึงพระชายาจริงๆ!

ตอนนี้ในใจของซือเอ๋อร์เกลียดพระชายารองซ่งสุดขีด แล้วก็เกลียดเหอชิ่งอ๋องด้วย ยิ่งเกลียดผูยู่เหอ

ถึงแม้นางจะเป็นแค่นางกำนัลเล็กๆคนหนึ่ง แต่ก็บริสุทธิ์ผุดผ่องมาโดยตลอด แต่ว่าสามคนนี้กลับทำลายนาง! เหอชิ่งอ๋องย่ำยีร่างกายของหลานสาวของพระชายารองตัวเอง ยังทำลายความบริสุทธิ์ของนางอีก

และหลังจากที่ผูยู่เหอถูกฝ่าบาทไล่ออกไปแล้ว ก็ไปอยู่กับองครักษ์เสวี่ย ผลักนางไปให้กับจูซื่อที่น่าขยะแขยงคนนั้น ตอนนี้แค่นึกถึงคืนวันเหล่านั้น ฉากที่ถูกจูซื่อที่ใบหน้าตกกระหยาบคายเหลือทนและยังเหม็นสาบไปทั้งตัวคนนั้นทับอยู่บนร่าง นางก็เกลียด! นางก็อยากจะอาเจียน!

ตอนนี้ซือเอ๋อร์รู้สึกว่าตัวเองสกปรกมากจริงๆ......

"นังหนูน้อยเจ้าชื่ออะไร?"

ซือเอ๋อร์กลับไม่รู้ว่า นางรู้สึกว่าตนเองสกปรกมาก แต่ในสายตาของจางมิ่งในตอนนี้ นางกลับเป็นเหมือนดอกลิลลี่ดอกเล็กๆที่สดใหม่ อ่อนหวานน่ารัก

โดยเฉพาะตอนนี้นางอยู่ในชุดกระโปรงสีชมพู และทรงผมที่มัดเป็นมวยสวย แล้วก็อยู่ในช่วงวัยเยาว์วัย ดูแล้วบอบบางน่าทะนุถนอมสุดๆ

จางมิ่งไม่เคยคิดมาก่อนว่าตนเองจะพ่ายแพ้จริงๆ

เขาคิดว่าตนเองกุมความลับใหญ่หลวงของกองกำลังห้าแสนนายอยู่ในมือ ไม่ว่าอย่างไรเฉินซ่าก็จะไม่ฆ่าเขา และเขาก็มีคนที่คอยประสานอยู่ภายในอยู่ที่นี่ด้วย หลังจากที่เขาถูกช่วยออกไปแล้ว ย่อมสามารถกลับมายืนหยัดอย่างยิ่งใหญ่อีกครั้ง

เฉินซ่ากับโหลชีไม่รู้อย่างแน่นอนว่า วรยุทธที่เขาฝึกเดิมทีก็พิเศษอยู่แล้ว ถึงแม้จะถูกทำลายไปแล้ว แต่เขาก็ยังมีวิธีการพิเศษในการฟื้นฟูการฝึกตน เพียงแต่ว่าต้องทนลำบากเล็กน้อยก็เท่านั้น

หลังจากที่ฟื้นฟูการฝึกตนแล้ว ค่อยหากองกำลังห้าแสนนายนั่นให้เจอ ถึงเวลานั้นก็ตวัดกระบี่บุกมายังตำหนักจิ่วเซียว เฉินซ่าจะตายในมือของเขา และโหลชีผู้หญิงคนนั้น เขาจะข่มขืนก่อนแล้วค่อยฆ่า!

ซือเอ๋อร์เห็นการแสดงออกทางสีหน้าของเขาเดี๋ยวเจ็บปวด เดี๋ยวโกรธแค้น อีกเดี๋ยวก็ตื่นเต้นราวกับกินยาอะไรเข้าไป ก็อดที่จะถอยหลังออกไปก้าวหนึ่งไม่ได้

"ข้าชื่อซือเอ๋อร์"

เสียงของนางดึงสติของจางมิ่งกลับมา กล่าวด้วยรอยยิ้ม: "ซือเอ๋อร์ ชื่อนี้ช่างเพราะจริงๆ ตอนนี้เจ้ามีวิธีช่วยข้าออกไปแล้วใช่ไหม?"

"ข้าทำได้แค่มาเยี่ยมท่าน เอายามาให้ท่านก่อนเท่านั้น ยังต้องหาโอกาสอีก......" ซือเอ๋อร์กล่าวขึ้นมาอย่างขลาดกลัว

จางมิ่งก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันผิดปกติ เดิมทีการจะช่วยเขาออกไปก็เป็นไปไม่ได้ที่จะง่ายดายขนาดนั้นอยู่แล้ว นางพูดเช่นนี้ จางมิ่งกลับไว้วางใจมากยิ่งขึ้น พยักหน้าแล้วกล่าวว่า: "ใช่ ไม่ต้องใจร้อน ข้าเองก็ไม่รีบ เจ้าเอายาอะไรมา?"

ซือเอ๋อร์หยิบขวดเครื่องเคลือบเล็กๆขวดหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ ยื่นให้กับเขา ทันทีที่จางมิ่งเห็นมือเล็กที่อ่อนนุ่มและขาวราวกับหิมะนั่นของนาง ในขณะที่รับขวดยามาก็ยังสัมผัสมือของนางอีกด้วย ซือเอ๋อร์รีบเก็บมือกลับมาทันที

จางมิ่งหัวเราะเหอะๆออกมาสองคำ เปิดฝาขวดออก กลิ่นหอมแปลกประหลาดลอยออกมาทันที สีหน้าท่าทางของเขาเปลี่ยนไป

"นี่คือ! นี่คือยาแข็งจิต?"

เป็นไปได้อย่างไร? นางกำนัลเล็กๆคนนี้ได้ของดีเช่นนี้มาได้อย่างไร? เขาจะฟื้นฟูการฝึกตนจะต้องลำบากเล็กน้อยก็จริง แต่ถ้าหากมียาแข็งจิต เช่นนั้นก็สามารถลงแรงน้อยลงแต่ผลตอบแทนที่ได้มากเป็นทวีคูณ!

เพียงแต่ว่า ในขวดใบนี้มีแค่เม็ดเดียวเท่านั้น เขาต้องการอย่างน้อยห้าเม็ด!

ซือเอ๋อร์กล่าวว่า: "นี่ยังไม่ใช่ผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป เพียงแต่ในตอนที่พระสนมกำลังทำยาอยู่ ข้าแอบขโมยออกมาเม็ดหนึ่ง แต่ยังขาดตัวยาอีกสองชนิด......"

ถึงแม้จางมิ่งจะผิดหวังมาก แต่มีของสิ่งนี้ก็เกินความคาดหมายของเขาอย่างมากแล้วจริงๆ เขาย่อมยังมีความสุขมากอยู่แล้ว รีบกล่าวกับซือเอ๋อร์ทันที: "ซือเอ๋อร์เก่งมากจริงๆ เอาอย่างนี้ หลังจากที่เจ้าช่วยข้าออกไปแล้ว ก็คือการทำความชอบใหญ่หลวง ถึงเวลาเมื่อข้าโจมตีตำหนักจิ่วเซียวแห่งนี้ลงมาได้ ก็จะให้เจ้าเป็นกุ้ยเฟยด้วย!"

หากเป็นเมื่อก่อน ไม่แน่ว่าซือเอ๋อร์จะถูกคำสัญญาเช่นนี้ทำให้หวั่นไหวจริงๆ จากนางกำนัลคนหนึ่งขึ้นสู่ตำแหน่งกุ้ยเฟยเลยนะ นั่นคือสิ่งที่ทำให้คนหวั่นไหวได้ขนาดไหน!

ซือเอ๋อร์มองดูเขาด้วยสายตาเป็นประกาย สักพักก็พยักหน้า: "ซือเอ๋อร์จะพยายามอย่างแน่นอน ท่านอริยะโปรดรอซือเอ๋อร์"

ด้วยเหตุนี้ ซือเอ๋อร์หาโอกาสในการเข้าใกล้จางมิ่งทุกวัน นำสิ่งของมาให้เขาอยู่บ่อยๆ ล้วนเป็นสิ่งที่จางมิ่งต้องการมากทั้งนั้น สิบวันผ่านไป จางมิ่งก็เชื่อใจในตัวนางมากขึ้นแล้ว

วันนี้ ซือเอ๋อร์เตรียมตัวจะไปพบจางมิ่งอีก แต่ว่าถูกถูเปินขวางเอาไว้ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง หลังจากที่ถูเปินมาถึงตำหนักจิ่วเซียว เปลี่ยนตำแหน่งงานไปหลายตำแหน่ง สุดท้ายก็ติดตามเป็นลูกน้องของฮั่วหยูฉุน รอยแผลเป็นบนใบหน้าของเขา ก็มีแต่อยู่ในเรือนจำแห่งนี้เท่านั้นถึงจะไม่สะดุดขนาดนั้น ถึงจะไม่มีคนคอยจ้องมองมากมายขนาดนั้น

เพียงแต่ว่าก่อนหน้านี้เขาไม่ได้เห็นซือเอ๋อร์อยู่ที่ตำหนักหนึ่งมานานมากแล้ว

หลายวันก่อนเขาก็ถูกฮั่วหยูฉุนส่งออกไปทำงาน กลับมาเมื่อวานถึงได้ยินเรื่องที่หลายวันมานี้ซือเอ๋อร์มักจะไปที่เรือนจำตลอด วันนี้ก็เลยรีบมาขวางนางเอาไว้ทันที

ซือเอ๋อร์เห็นเขากลับสะดุ้งตกใจ ถอยออกไปสองก้าวแล้วก้มหน้าลงไม่กล้ามองดูเขา

ถูเปินเห็นท่าทางเช่นนี้ของนาง ในใจก็มีความรู้สึกขมขื่นขึ้นมาเล็กน้อยทันที นางก็กลัวแผลเป็นบนใบหน้าของเขาด้วยใช่ไหม? หรือรู้สึกว่าเขาเป็นเพียงชาวบ้านไม่มีการศึกษาคนหนึ่ง ยังเคยเป็นโจรภูเขา ก็เลยไม่ชอบเขา?

แต่เมื่อเขานึกถึงคำพูดของซือเอี๊ยพี่น้องของตนเอง ก็ยังคงรวบรวมความกล้าแล้วเดินเข้าไปใกล้นางหนึ่งก้าว

"ซือเอ๋อร์ วันนี้เจ้าหมอนั่นจับมือเจ้าอีกแล้วใช่ไหม?"