บทที่ 507 ตระกูลเฉินกับตระกูลโหล

เดิมทีโหลชีก็ไม่ได้คิดจะไม่สนใจจริงๆ ถึงอย่างไรก็เป็นอารองของตนเอง เรื่องราวในอดีตมากน้อยเขาก็รู้อยู่เล็กน้อย อย่างเช่นว่าเพราะอะไรพ่อของนางคือซวนหยวนจ้าน แต่กลับแซ่โหล แล้วก็ยังมีฐานะของท่านแม่นาง ก็สามารถคลายความสงสัยให้นางได้ใช่ไหม?

"ใช่"

"คนตระกูลโหล?" ซวนหยวนอี้กล่าวซักถามอีก

โหลชียิ้มออกมาเล็กน้อย "โหลหยุนโยว" ชื่อนี้ทำให้ซวนหยวนอี้กับเฉินเซียงต่างก็สะดุ้งตกใจ ทั้งสองมองดูนางอย่างตะลึงงัน นานพักใหญ่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

"ท่านพ่อ ท่านแม่ เกิดอะไรขึ้น?" ซวนหยวนฉงโจวขมวดคิ้ว

เรื่องพวกนั้น สามีภรรยาซวนหยวนอี้ไม่เคยพูดกับเขามาก่อน เขาย่อมไม่รู้อยู่แล้ว

โหลชีกล่าวอีกว่า: "ซวนหยวนคงคืออาสามของข้า"

ซวนหยวนอี้ตกตะลึง: "น้องสาม? เจ้า เจ้าคือ พวกเจ้า...ไม่ตาย?" เขาก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่งอย่างเสียการควบคุม แต่ก็หยุดเอาไว้

"อืม อารอง" คำว่าอารองโหลชีเรียกได้อย่างไม่มีภาระเลย เมื่อครู่นี้นางก็สังเกตพวกเขาอยู่ตลอดเช่นกัน ที่ซวนหยวนอี้มองสังเกตนางกับวู๊วูนางย่อมเห็นอยู่ในสายตา แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาเป็นพี่รองของนักพรตเลว นางย่อมต้องยอมรับอยู่แล้ว

อารองคำหนึ่ง คนที่ได้รับความตกใจมากที่สุดคือซวนหยวนฉงโจว ที่เขามาหา ก็พุ่งเป้าไปที่เฉินซ่าตลอด มีลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งก็ทำให้เขารู้สึกเป็นเรื่องยากและล้ำค่ามากแล้ว ตั้งแต่เด็กจนโต เขาก็รู้ว่าที่นี่พวกเขามีเพียงครอบครัวสามคนเท่านั้น ไม่มีญาติสนิทคนอื่นๆ

แต่สถานที่ที่พวกเขาอาศัยอยู่เพื่อนบ้านทางซ้ายและขวาล้วนมีลูกกันหลายคน ถึงแม้จะถกเถียงทะเลาะกัน แต่เขาก็รู้สึกอิจฉามาก ดังนั้น ถึงแม้หลังจากที่หาเฉินซ่าเจอแล้ว เฉินซ่าเย็นชาต่อเขามาก แต่เขาก็ไม่ใส่ใจ เขาก็มีพี่น้องแล้วไม่ใช่หรือ?

ตอนนี้กลับบอกกับเขาว่า เขายังมีน้องสาวลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่ง?

และน้องสาวลูกพี่ลูกน้องคนนั้นยังเป็นโหลชีด้วย?

ล้อเล่นอะไรกันน่ะ นี่คือโหลชีเชียวนะ! เมื่อก่อนจ้าวหยุนก็เคยพูดถึงโหลชีให้เขาฟังหลายครั้ง หลังจากที่พบหน้ากันแล้วเขาก็รู้สึกว่าเป็นโหลชีที่เก่งกาจมากเช่นกัน! กลายมาเป็นน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของเขา!

เขามองดูโหลชีด้วยสายตาเป็นประกายสดใส: "เจ้าเป็นลูกสาวของท่านลุงใหญ่?"

"ถ้าหากไม่มีอะไรผิดพลาด น่าจะใช่"

ซวนหยวนฉงโจวกล่าวขึ้นมาทันที: "เช่นนั้นเจ้าก็ควรจะเรียกข้าว่าพี่ใหญ่ไม่ใช่หรือ?" กล่าวไปก็มองไปทางเฉินซ่า "นี่มันดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย น้องชายลูกพี่ลูกน้อง หรือไม่ว่าน้องเขย?"

เฉินซ่าเหล่มองเขาครู่หนึ่ง: "ฉงอ๋อง"

"อะไรนะ?" ซวนหยวนฉงโจวตะลึงงัน: "ฉงอ๋อง?"

"ข้าตัดสินใจแต่งตั้งเจ้าเป็นฉงอ๋อง ท่านอ๋อง เจ้าเลือกเองเลยว่าอยากจะดูแลตรงไหน?"

เฉินเซียงตื่นเต้นจนน้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง นี่คือยอมรับพวกเขาแล้วใช่ไหม? ต่อไปพวกเขาก็ไม่ต้องเปลี่ยนชื่อเสียงเรียงนามระหกระเหินพเนจรอยู่ข้างนอกอีก และนางก็ยังคงติดอยู่ในใจมาตลอดเรื่องที่ลูกชายที่มีฐานะเป็นถึงท่านอ๋องน้อยของราชวงศ์แผ่นดินใหญ่หลงหยินของตัวเองยังต้องลำบากลำบนไปเป็นขุนนางที่แคว้นตงชิงแผ่นดินใหญ่ซื่อฟาง ทำงานอย่างยากลำบากมาหลายปีเป็นได้แค่นายอำเภอคนหนึ่ง

หลังจากที่ซวนหยวนฉงโจวตะลึงงันไปครู่หนึ่งก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่ยื่นมือไปทางเฉินซ่า มองดูเขา เฉินซ่าไม่เห็นด้วยกับการกระทำของเขา เบ้ปากลงมา แต่ก็ยังยื่นมือไปปรบมือของเขาครั้งหนึ่ง

นี่ถือว่าเป็นการยอมรับกันอย่างเป็นทางการระหว่างพี่น้องแล้ว

ความตื่นเต้นของพวกเขาขัดจังหวะการพูดคุยอยู่เดิมของซวนหยวนอี้กับโหลชีไป แต่ว่าอาหลานสองคนนี้ก็ไม่ได้รีบร้อน ต่างคนต่างนั่งอยู่ด้านข้างรอให้ความตื่นเต้นของพวกเขาสงบลงมาเล็กน้อย

สุดท้ายพวกเขาก็นั่งลงอีกครั้ง เอ้อร์หลิงกับเสี่ยวโฉวยกน้ำชามาให้พวกเขา ภายใต้ควันจากถ้วยชาที่ลอยขึ้นมา ฟังซวนหยวนอี้เล่าเรื่องของพ่อแม่โหลชี

ซวนหยวนอี้ดื่มชาไปคำหนึ่ง สายตามองไกลออกไปเล็กน้อย ถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วกล่าวว่า: "ตั้งแต่เด็กเสด็จพี่ก็เป็นคนที่มีความสามารถมากที่สุด เป็นคนที่ขยันขันแข็งมากที่สุดในบรรดาพี่น้องของเรา ปีที่อายุได้สิบขวบก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นไท่จื่อ บรรดาเหล่าขุนนางล้วนมีความคิดอยากจะให้ลูกสาวแต่งเข้าไปในตำหนักไท่จื่อกันแทบจะทุกคน งานเลี้ยงในวังหรืองานเลี้ยงส่วนตัวทุกครั้ง ก็มักจะมีสาวงามต่อสู้กันทั้งต่อหน้าและลับหลังเพื่อเขาตลอด แต่เพราะพี่ใหญ่เห็นผู้หญิงที่มีนิสัยเช่นนี้มามากแล้วเลยรู้สึกรังเกียจมาก เลยมักจะเย็นชาต่อผู้หญิงทุกคนมาก"

ท่วงท่าที่สง่างาม ความสามารถและรูปลักษณ์เหนือกว่าคนธรรมดาทั่วไป ยังเป็นถึงไท่จื่อเด็กหนุ่มผู้มีฐานะสูงส่ง ย่อมต้องหยิ่งผยองอยู่แล้ว จนกระทั่งมีครั้งหนึ่ง มีคนกล่าวว่าบริเวณชายแดนของทั้งสองแผ่นดินใหญ่มีจิ้งจอกแสงจันทร์ม่วงที่มีชี่ทิพย์อย่างมากอยู่ตัวหนึ่ง ลูกหลานจากตระกูลแม่ทัพในราชสำนักต่างก็หวั่นไหวเล็กน้อย ก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเสนอขึ้นมา เปิดเป็นการเดิมพันขึ้นมา ใครจับจิ้งจอกแสงจันทร์ม่วงตัวนั้นได้ถือเป็นผู้ชนะ ส่วนสิ่งที่ใช้เดิมพันนั้น ไม่ได้มีเพียงความมั่งคั่งมหาศาลเท่านั้น ยังมีอสังหาริมทรัพย์ ร้านค้า

แต่ว่าต่อมาเรื่องนี้ก็พัฒนาผิดเพี้ยนไป บรรดาเด็กหนุ่มชายหนุ่มที่ในบ้านมีพี่สาวน้องสาวที่อายุเหมาะสมก็เพิ่มการเดิมพันขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง นั่นก็คือ คนที่พ่ายแพ้ห้ามมาชิงตำแหน่งไท่จื่อเฟยกับผู้ชนะอีก ถึงแม้ว่าฮ่องเต้กับฮองเฮาเอ่ยปากว่าจะเลือกมาเป็นไท่จื่อเฟยก็ต้องปฏิเสธเช่นกัน