บทที่ 53 การต้านทานของค่ายกล

ตัวอย่างเช่น หากนางต้องการทำลายในสถานที่ที่มีพลังหยินมากที่สุดนี้ นางก็จำเป็นต้องรักษาความช่วยเหลือที่มาจากชายวัยฉกรรจ์ที่ยังหนุ่มแน่นเอาไว้ให้คงอยู่

ฮั่วหยูฉุนไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก เขาไม่รู้เลยว่านางต้องการจะทำอะไร แต่เขาได้ยอมรับอย่างแน่นอนเรื่องหนึ่งแล้ว นั่นก็คือเขาเพียงแค่ต้องรับฟังนางเท่านั้น รับฟังนางก็พอแล้ว ดังนั้นพอโหลชีออกคำสั่ง เขาก็รีบทำตามทันที

"แม่นางโหลจะมีอันตรายใช่หรือไม่?" เอ้อร์หลิงมองดูนางและถามด้วยความกลัวเล็กน้อย

เพราะสีหน้าท่าทางของโหลชีดูทรมานใจเป็นอย่างมาก

แม้ว่ามันจะมีอันตรายอยู่บ้างจริงๆ แต่โหลชีก็ไม่สามารถบอกนางได้ นางจะต้องบอกว่าอย่างไรดีล่ะ อันที่จริงนางก็แค่เกลียดสถานที่ที่พลังหยินและหญ้าปีศาจเท่านั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งสถานที่ที่พลังหยินที่ปลูกหญ้าปีศาจ

แต่ทว่า นางดันเกิดมาก็ปราบสิ่งเหล่านี้เสียด้วย ดังนั้นถ้านางไม่ไปทำ แล้วใครจะไปทำล่ะ?

ถ้านางไม่เข้าไปในนรก แล้วใครจะเข้าไปนรก

โหลชีคิดว่าในชาติก่อนตัวเองจะต้องเป็นหนี้เฉินซ่าอย่างแน่นอน ดังนั้นนางจึงได้อยู่อย่างสุขสบายในยุคปัจจุบัน คิดไม่ถึงเลยว่าจะทะลุมิติมาถึงที่นี่จริงๆ แถมตอนที่เพิ่งมาถึงยังตกไปอยู่ในอ้อมแขนของเขาทันทีอีกด้วย ตั้งแต่นั้นมานางก็เป็นวัวเป็นม้าและเสียเลือดเสียเหงื่อเพื่อเขา ช่างน่าเศร้าเสียจริงๆ

โหลชีคิดไปคิดมาก็รู้สึกเศร้าใจเป็นอย่างมาก

นางเดินไปยังสถานที่นั้นที่นางพบโดยบังเอิญในครั้งที่แล้ว ต้นแคฝรั่งทำให้เกิดร่มเงาขึ้น และได้สร้างศาลาเล็กๆ หลังหนึ่งเอาไว้ที่ศูนย์กลางของค่ายกลพอดี ซึ่งในศิลาฐานรากใต้ศาลาหลังนั้นจะต้องมีกระดูกมนุษย์ฝังอยู่อย่างแน่นอน

ครั้งที่แล้วนางมาถึงที่นี่โดยไม่ระวัง เพียงแต่รู้สึกค่อนข้างร่มรื่นและเหมาะที่จะให้นางนอนหลับพอดี ดังนั้นนางก็เลยมานอนที่นี่ แต่เฉินซ่ามาแล้ว ที่นี่ปลูกหญ้าปีศาจอยู่ พอเขามาแล้วไม่คาถากำเริบได้ด้วยหรือ?

แต่ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่เหตุผลที่เพราะว่าจะต้องมาหานาง พลังหยินและปราณของหญ้าผีของที่นี่ก็ใกล้จะฟุ้งกระจายออกไปแล้ว คาถาของเขาก็จะต้องกำเริบขึ้นมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพียงแต่จะเร็วหรือจะช้าลงเล็กน้อยก็เท่านั้น สรุปคือ ยังต้องการให้นางลงมือในท้ายที่สุด แต่การที่จะแก้สาปแช่งแทนเขาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง การขอให้นางเคลียร์ที่นี่ให้หมด ก็เป็นเรื่องที่ซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นของแถมชิ้นนี้ยังเหนื่อยและสิ้นเปลืองกำลังเป็นพิเศษ เดิมทีนางไม่อยากไปสนใจอะไร รอหลังจากที่นางจากไปแล้ว ที่นี่จะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนางแล้ว

น่าเสียดายที่นางไปตอนนี้ไม่ได้ ถ้าจะให้นางไปจัดการธุระเหล่านั้นของฝ่าบาท และเล่นกับผู้หญิงพวกนั้น ให้นางมาเสียเลือดเสียเหงื่อที่นี่จะดีกว่า สิ่งที่นางกลัวมากที่สุดก็คือการโต้เถียงกันไปมากับผู้หญิงแบบนี้ มันเหนื่อยมากเกินไปจริงๆ นางกังวลมากว่าตัวเองจะทำให้ทุกคนสูญสิ้นไปโดยที่นางควบคุมไม่อยู่!

พลังหยินของที่นี่มีมากกว่าตอนที่นางมาครั้งที่แล้วเล็กน้อย อย่าพูดถึงว่าแสงอาทิตย์สาดส่องเข้าไม่ถึงเลย แม้ว่าแสงอาทิตย์จะส่องแสงเข้ามาได้ นั่นก็ไม่สามารถต้านทานพลังหยินที่รุนแรงนี้ได้อยู่ดี

ในมุมที่ไม่โดดเด่นมุมหนึ่งด้านหลังศาลาหลังนั้น มีต้นไม้สีเขียวเข้มต้นหนึ่งกำลังพลิ้วไหวกลางสายลม

นั่นคือต้นหญ้าที่ไม่โดดเด่นอะไรเลยต้นหนึ่ง แต่ถ้าสังเกตมองดูดีๆ แล้ว ก็จะพบว่า สีเขียวของต้นหญ้าทั้งต้นแปลกประหลาดมาก ไม่เป็นสีเขียว ที่มีชีวิตชีวาเหมือนต้นหญ้าต้นอื่น นี่เป็นสีเขียวที่แปลกมาก หากคุณเคยดูหนังสยองขวัญอย่างชีวเคมีหรือซอมบี้มาแล้ว บางทีการที่ได้เห็นสีแบบนี้อาจทำให้นึกถึงเลือดเปลี่ยนสีที่มีไวรัสซึ่งไหลออกจากร่างของซอมบี้เหล่านั้นก็ได้

คนธรรมดาจะไม่มีปฏิกิริยาที่พิเศษอะไรเมื่อเห็นหญ้านี้ แต่ถ้าอยู่ข้างๆ มันไปสักพัก พลังชีวิตจะถูกดูดไปอย่างช้าๆ และกลายเป็นสารอาหารของหญ้าปีศาจ แล้วคนจะรู้สึกว่าร่างกายดูเหมือนว่าจะอ่อนเพลียไปแล้ว จิตใจย่ำแย่ และรู้สึกง่วงนอนมาก ถ้าอยู่นานกว่านี้อีกสักหน่อยก็จะไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นมา

อาจจะเคยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นที่นี่ก็ได้ แต่พวกเขาล้วนแต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสาเหตุใด ดังนั้นสถานที่นี้จึงถูกระบุว่าเป็นสถานที่ต้องห้ามของพวกเขา และห้ามมิให้ผู้ใดเข้ามา

แต่สิ่งที่นางรู้สึกแปลกใจมากก็คือ ในเมื่อมันเป็นพื้นที่ต้องห้าม ทำไมพวกคุณถึงไม่แยกมันออกมาล่ะ?

นางมองดูศาลาหลังเล็กๆ หลังนั้น ยืนดูอยู่กับที่อยู่นานมาก แล้วจึงเดินเข้าไป นางยังไม่ฟื้นฟูร่างกายจนมีสภาพที่สมบูรณ์ที่สุด แต่ทว่านางก็มีนิสัยเช่นนี้ พอคิดจะทำก็ลงมือแล้ว ก็ต้องทำอย่างนั้นให้ได้ในทันที

เมื่อเท้าของนางเหยียบย่ำไปบนศาลาหลังนั้น ดวงตาของนางก็ได้ปิดลงในเวลาเดียวกัน

เมื่อนางปิดการมองเห็น อวัยวะที่รับความรู้สึกอื่นๆ ของนางจึงยิ่งฉับไวมากขึ้น

ใต้เท้า มีอากาศเย็นๆ พุ่งตรงขึ้นมาเล็กน้อย

ใช่แล้ว ถ้านางเดาไม่ผิด ด้านล่างศาลาหลังนี้ต้องมีกระดูกมนุษย์ฝังอยู่อย่างแน่นอน ด้วยเหตุนี้เท่านั้น หลังหยินจึงได้สะสมมากขึ้นเรื่อยๆ

พอคิดถึงตอนที่นางนอนหลับอยู่ที่นี่เป็นเวลานานในครั้งก่อน โหลชีก็กัดฟันกรอดๆ ด้วยความแค้น ดังนั้นสถานที่ที่นางเกลียดที่สุดคือสถานที่แบบนั้น เพราะสถานที่แบบนี้เป็นสถานที่ที่มนุษย์สร้างขึ้นมา นางไม่รู้ว่ากระดูกมนุษย์ซึ่งไม่ได้รับความเป็นธรรมที่อยู่เบื้องล่างนั้นเป็นเพราะว่าต้องการจัดการกับสถานที่เช่นนี้ดังนั้นจึงถูกทำร้ายใช่หรือไม่ แต่ถึงอย่างไรนี่ก็ทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจมากอยู่ดี

มือของนางได้ทำมุทราเอาไว้ หลังจากนั้นตบลงไปบนพื้นในทันที

ในกระบวนการนี้นางไม่เคยลืมตาของนางเลยตลอดเวลา และเมื่อมือของนางแตะไปจนถึงพื้น ดูเหมือนนางจะได้ยินเสียงร้องโหยหวนดังอยู่ข้างๆ ใบหู มันแหลมและเศร้ารันทด เหมือนกับจะมีผีร้ายพุ่งกระโจนออกมาอย่างไรอย่างนั้น

นางขมวดคิ้วขึ้นมา และยืนตัวตรง เริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วในศาลา ฝีเท้าของนางดูสับสนไม่เป็นระเบียบ แต่ถ้าสังเกตดีๆ ก็จะพบว่าสิ่งที่นางเหยียบนั้นดูเหมือนว่าจะเป็นแผนภาพแปลกๆ แผนภาพหนึ่ง และร่างของนางก็เร็วขึ้นเรื่อยๆ เร็วขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดเงาร่างทั้งร่างดูเหมือนว่าจะกลายเป็นภาพที่เลือนรางไปแล้ว!

เสียงคร่ำครวญที่แหลมและเศร้ารันทดค่อยๆ เบาลงและอ่อนลงเรื่อยๆ แล้วกลายเป็นเสียงร้องไห้กระซิกๆ เสียแล้ว การเคลื่อนไหวของโหลชีก็ช้าลงแล้วเช่นกัน

ในเวลานี้ นางได้ยินเสียงฝีเท้าของพวกฮั่วหยูฉุนแล้ว พอนางหยุดฝีเท้าลง ลืมตาขึ้นแล้วหมุนตัวกลับไป ก็เห็นฮั่วหยูฉุนกำลังนำทหารองครักษ์หนุ่มจำนวนหนึ่งนายรีบวิ่งเข้ามาแล้ว แต่เมื่ออยู่ห่างจากที่นี่ในระยะหนึ่งพวกเขาก็หยุดฝีเท้าลงพร้อมกันทั้งหมด

เมื่อฮั่วหยูฉุนเห็นนางอยู่ในศาลาหลังนั้นก็สะดุ้งตกใจเป็นอย่างมากในทันที แล้วจึงรีบตะโกนขึ้นมาว่า "แม่นางโหลเข้าไปที่นั่นไม่ได้นะ!"