บทที่ 567 ใช้ความบ้าคลั่งของข้า บรรเทาความเจ็บปวดของเจ้า

พุด

คำพูดนี้นางพูดอย่างเสียงดังอยู่ไม่น้อย ทันใดนั้น คนนับหมื่นต่างก็พากันอ้าปากค้าง เสียงนั่นก็น่ากลัวอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

ซวนหยวนจื้อหน้าขรึมลงทันที ตะโกนออกมาเสียงเบา: "เด็กเวรนี่! จะให้ยอมรับเป็นองค์หญิงของราชวงศ์ซวนหยวนได้อย่างไร! ยังจะรักษาหน้าอยู่อีกไหม?"

คำพูดเช่นนี้ยังพูดออกมาได้! ไม่ต้องพูดถึงว่านางเป็นองค์หญิง นางยังมีอีกฐานะหนึ่งนั้นก็คือไท่จือเฟยของราชวงค์เฉิน! อ้อ ใช่แล้ว ตอนนี้ยังเป็นจักรพรรดินีของต้าเซิ่งอะไรนั่นอีก!

ถึงแม้จะเป็นแค่ลูกสาวที่แต่งงานแล้วทั่วไปคนหนึ่งก็ยังเรียบร้อยและสุภาพมากกว่านาง!

เขามองไปทางโหลฮ่วนเทียน: "เจ้ายอมรับนางเป็นน้องสาว ไม่รู้สึกอับอายบ้างหรือ?"

โหลฮ่วนเทียนไม่มองเขาด้วยซ้ำ มือข้างหนึ่งเข้าใกล้ข้างปากแล้วตะโกนเสียงดังขึ้นมา: "เสี่ยวชี คำพูดนี้จะพูดไปเรื่อยเปื่อยไม่ได้นะ อย่างน้อยเจ้าต้องแยกข้ากับอารองและคนอื่นๆออกไปก่อน! ข้าเห็นเจ้าเป็นแค่น้องสาวเท่านั้นนะ! แล้วก็ คนที่แก่และขี้เหร่เกินไปก็ไม่ได้นะ"

พุด

ทันใดนั้นอิ้นเหยาเฟิงก็เสียหลัก เกือบจะล้มลงไปบนพื้น โหลวซิ่นที่อยู่ด้านข้างประคองนางเอาไว้

ถึงแม้จะเป็นสถานการณ์เช่นนี้ ถึงแม้ทุกคนต่างก็รู้สึกหนักใจ ทุกคนต่างก็ให้ความสนใจกับสถานการณ์ในลานอย่างใกล้ชิด แต่ว่ามันก็อดไม่ได้เลย มุมปากกระตุกอยู่ตลอด

อีกด้านหนึ่ง เสี่ยวโฉวกับเอ้อหลิงพวกนางต่างก็ช่วยเก็บกวาดห้องออกมาห้องหนึ่งอย่างเร่งรีบ จุดไฟในเทียนขึ้นมา เพื่อให้หมอเทวดาช่วยเย็บบาดแผลให้กับเยว่กับอิง

ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ โหลชีกับเฉินซ่าล้วนไม่ได้สนใจทั้งนั้น ถึงหูจะได้ยินแต่กลับดูเหมือนไม่ได้ยิน

หลังจากที่โหลชีกล่าวคำพูดประโยคนี้ออกมาแล้ว ใบหน้าของเฉินซ่าบิดเบี้ยวเล็กน้อย ขมับเต้นขึ้นมาโดยตรง "เจ้ากล้า......"

"ท่านก็รู้ว่าข้ากล้า ข้าพูดคำไหนคำนั้นมาตลอดอยู่แล้ว" โหลชีมองตรงเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นดวงตาคู่นั้นถูกสีแดงก่ำนั่นกลืนกินแล้ว ในใจของนางก็เต็มไปด้วยความเย็นยะเยือกเช่นกัน

ดวงตาของนางมีความบ้าคลั่งปะทุขึ้นมา "เฉินซ่า หากท่านยืนหยัดต่อไปไม่ไหวก็มาลองดูกันเลย!"

ความมืดมิดที่ไร้ขอบเขตชี่พิฆาตแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของนาง สายลมยามค่ำคืนพัดผ่าน พัดเส้นผมสีดำขลับของนางขึ้นมา เส้นผมปัดผ่านตาของนาง พริบตาเดียวแสงสว่างจากดวงตาคู่นั้นกลายเป็นความสั่นไหวของสติสัมปชัญญะสุดท้ายของเฉินซ่าก่อนจะถูกลากเข้าสู่ความมืดมิด

ในที่สุดสีแดงก่ำก็ครอบงำดวงตาของเขาอย่างสมบูรณ์ มือซ้ายที่จับมือขวาของเขาเอาไว้ ค่อยๆคลายออกช้าๆ

เขาเงยหน้าขึ้นมามองโหลชีอีกครั้ง เวลานี้กลับมองไม่เห็นอารมณ์ความรู้สึกใดๆแล้ว กระบี่ดื่มเลือดที่อยู่ในมือของเขา ชี้ตรงมาทางโหลชีในที่สุด

ทุกๆคนพากันตื่นเต้นประหม่าอย่างมาก แล้วก็ถูกมัดเอาไว้ด้วยกันอย่างเหนียวแน่น

"นี่คือไม่ได้ใช่ไหม?" เสี่ยวโฉวกล่าวพึมพำ

"แม้แต่พระสนมก็ไม่สามารถเรียกฝ่าบาทให้ตื่นได้หรือ?" สองมือที่ควบคุมเอาไว้ไม่อยู่ของอิ้นเหยาเฟิงจับแขนของโหลวซิ่นเอาไว้แน่น

เฉิงสิบทนไม่ไหวก้าวขึ้นไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง หากฝ่าบาททำร้ายพระสนมจริงๆ เขาจะต้องขัดคำสั่ง เข้าไปปกป้องพระสนมอย่างแน่นอน แต่ว่า ซวนหยวนฉงโจวที่อยู่ด้านข้างยื่นมือออกมาดึงเขาเอาไว้

"เชื่อมั่นในตัวพวกเขา"

เชื่อในพวกเขา แม้ลมฝนพายุเหน็บหนาวมากมายขนาดนั้นพวกเขาก็ยังฝ่าฟันมาได้ ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อความเป็นความตายมากมายหลายครั้งพวกเขาก็ยังยืนหยัดมาได้ เชื่อว่าครั้งนี้ก็สามารถผ่านมันไปได้เช่นกัน

ลานจัตุรัสที่มีคนนับหมื่นๆคนอยู่ เงียบงันไร้ที่เปรียบ เหมือนกับไม่มีใครอยู่เลยสักคนเดียว

ไม่มีใครกล้าส่งเสียงใดๆออกมา มือของพวกเขาต่างก็กำแน่นอย่างไม่ควบคุมตัวเองไม่ได้ กลั้นหายใจเอาไว้

ในลาน จู่ๆมุมปากของโหลชีซึ่งอยู่ตรงข้ามกับเฉินซ่าก็เกี่ยวเป็นรอยยิ้มขึ้นมา แต่ในรอยยิ้มนั้นกลับเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าและสีหน้าท่าทางที่ดุร้าย

ดี ดีมาก

นางลำบากลำบนขนาดนั้น ถูกพาไปในยุคปัจจุบัน จากที่นี่ แล้วย้อนเวลากลับมาอีก จากที่ไม่ต้องการเข้าไปเกี่ยวข้อง จนถึงพาคนมากมายขนาดนี้ฝ่าพายุนองเลือดบุกเข้ามาอย่างในตอนนี้ แม่งกลับจะมาบอกกับนางว่า สุดท้ายสิ่งที่นางต้องเผชิญคือฉากแบบนี้!

ดี ดีมาก

คนที่อยู่เบื้องหลัง ยั่วโมโหนางอย่างสมบูรณ์แล้ว ทางที่ดีพวกเขาควรซ่อนเอาไว้ดี มิเช่นนั้น ผ่านด่านนี้ไปเมื่อไหร่ นางจะต้องเห็นเทพสังหารเทพ พบพระพุทธฆ่าพระพุทธอย่างแน่นอน!

นางจะฆ่าให้ทั่วแผ่นดินใหญ่หลงหยิน จะให้ฝนเลือดที่ไร้ขอบเขตโปรยปรายลงมาอย่างบ้าคลั่ง มาชะล้างโทสะที่ปวดร้าวและความเกลียดชังที่อธิบายไม่ถูกในเวลานี้ของนาง!

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร นางจะต้อง----ฆ่า! มัน! เก้า! ชั่วโคตร! อย่างแน่นอน

"พวกเรา" นางยกแส้ปลิดวิญญาณขึ้นมาช้าๆ มองไปที่เฉินซ่า กล่าวออกมาอย่างเย็นชา: "มาประลองกันอย่างจริงจังสักครั้งหนึ่งเถอะ"

เมื่อก่อนบางครั้งนางเองก็คาดเดาอยู่ในใจ นางกับเฉินซ่าต่อสู้กันอย่างจริงๆจังๆสักครั้ง ใครจะชนะ ใครจะแพ้ แต่นางคิดไม่ถึงเลยว่าจะมีโอกาสนี้จริงๆ ยิ่งกว่านั้น ในที่สุดกระบี่ดื่มเลือดก็ได้พบกับแส้ปลิดวิญญาณ อาวุธวิเศษสองชิ้นนี้ที่ออกมาจากตระกูลเซียวในเวลาเดียวกัน

"ชิ้ง!"

กระบี่ดื่มเลือดรู้สึกถึงเจตนาต่อสู้ที่รุนแรง จู่ๆก็ส่งเสริมออกมากะทันหัน

"ชิ้ว!"

แส้ปลิดวิญญาณฟาดออกไปเสียงแหวกอากาศดังขึ้นมา ไม่ยอมน้อยหน้าเลยสักนิด

โหลชีเคลื่อนไหวก่อน

คนอื่นๆไม่เคยเห็นเงาร่างที่รวดเร็วเช่นนี้ของนางมาก่อนแทบจะยังเห็นไม่ชัดเจน นางก็โฉบมาถึงข้างกายของเฉินซ่าแล้ว แส้ที่อยู่ในมือพันไปคอของเขาในทันที

แต่ว่าการเคลื่อนไหวของเฉินซ่าราวกับสายฟ้า กระบี่ดื่มเลือดฟันไปทางข้อมือของโหลชี