บทที่ 618 แผนโจมตีทางจิตใจ

ไท่ซ่างหวงแห่งราชวงศ์เฉินบันดาลโทสะ ชี้ไปที่พวกเขา: "สู้รบก็สู้รบ ถูกห่อศพด้วยหนังม้าทหารก็ยังไม่กลัว เหตุใดต้องลากชาวบ้านบริสุทธิ์มาเกี่ยวข้องด้วย? พวกเจ้าทำเช่นนี้ไม่กลัวจะถูกสวรรค์ลงทัณฑ์หรือ?"

ผู้นำทหารคนนั้นหัวเราะเสียงดัง กำลังภายในลึกล้ำ คำพูดที่กล่าวเสียงดังออกมาก็สั่นสะเทือนจนทหารหลายคนที่อยู่บนหอประสาทเจ็บแก้วหู

"ตั้งแต่สมัยโบราณ หนึ่งแม่ทัพประสบความสำเร็จได้ด้วยการเสียสละชีวิตของผู้คนนับพันนับหมื่น เรื่องแค่นี้ไท่ซ่างหวงก็ยังไม่รู้? ชาวบ้านในใต้หล้ามีมากมายขนาดนั้น ตายไปไม่กี่เมืองก็ไม่เป็นไรหรอก"

คำพูดประโยคนี้ทำให้คนโกรธอย่างมาก

แต่ ณ ขณะนั้น จู่ๆด้านข้างก็มีทหารปิดตาเอาไว้กรีดร้องและล้มลงไปบนพื้นกะทันหัน

"เร็ว รีบไปดูเขาเร็ว!"

องครักษ์เยว่ก้าวไปข้างหน้าแล้วดึงมือของเขา ตกตะลึงมากในทันที เห็นเพียงดวงตาทั้งสองข้างของคนคนนั้นบวมปูดและมีเลือดคั่ง มีน้ำตาเลือดไหลออกมา ลูกตาดูเหมือนจะยังคงขยายอย่างต่อเนื่อง ยังคงขยาย......

"ถอยออกไป!"

ซวนหยวนฉงโจวเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ รีบดึงเขาออกไปอย่างรีบร้อนทันที และในตอนนี้ ก็ได้ยินเพียงเสียงพุดดังขึ้นมา ลูกตาทั้งสองข้างของทหารคนนั้นถึงกับระเบิดออกมา มีเลือดเนื้อกระจายไปทั่ว และตาของเขาก็เหลือเพียงรูที่เต็มไปด้วยเลือดสองรู

"ช่างชั่วร้ายเหลือเกิน! ช่างชั่วร้ายเหลือเกิน!" ไท่ซ่างหวงเจ็บปวดและโกรธเคือง

"ฮ่าๆๆ พวกเจ้าเห็นกันแล้วใช่ไหม? พระราชาแคว้นแทตย์แห่งข้ากล่าวแล้วว่า หากคนใต้หล้ายังมีตาแต่ไร้แววมองไม่ออกว่าสมควรจะยืนอยู่ฝั่งไหนเช่นนี้อยู่ ดวงตานี้ก็ไร้ประโยชน์ ไม่สู้ทำลายไปซะดีกว่า!" ผู้นำทหารที่อยู่ด้านล่างกล่าวไป แล้วก็เพิ่มเสียงให้ดังขึ้นมาอีก "ชาวเมืองเหม่ยจิงฟังเอาไว้! หากพวกเจ้าทั้งหมดต้องตายอยู่ที่นี่ นั่นก็เป็นเพราะความเห็นแก่ตัวของไท่ซ่างหวงพวกเจ้า รักตัวกลัวตาย! พระราชาของเรากล่าวแล้วว่า ขอเพียงแค่เขาคนเดียว ก็จะสามารถแลกกับความสงบสุขของพวกเจ้าทั้งเมือง! หากพวกเจ้าอยากจะมีชีวิตรอด อยากจะให้คนในครอบครัวและลูกๆของพวกเจ้ารอดชีวิต ก็คุกเข่าขอร้องให้ไท่ซ่างหวงของพวกเจ้าออกจากเมืองมาคนเดียวเถอะ! ให้เวลาพวกเจ้าคิดพิจารณาครึ่งชั่วยาม หลังจากครึ่งชั่วยามแล้ว เราจะโรยผงพิษเพิ่มแล้ว!"

"ต่ำช้า!"

ซวนหยวนฉงโจวโกรธมาก ชักกระบี่ยาวออกมา "ข้าจะไปฆ่าไอ้หน้าตัวเมียคนนั้นซะ!"

ปลุกระดมจิตใจคนเช่นนี้ เมื่อชาวบ้านรู้สึกกลัวขึ้นมา คนทั้งเมืองจะคุกเข่าบีบให้ไท่ซ่างหวงเสียสละตนเองก็มีความเป็นไปได้อย่างมากเช่นกัน! ต่ำช้าไร้ยางอายเกินไปแล้ว!

"โจวเอ๋อร์ อย่าไป"

องครักษ์เยว่ได้แจกจ่ายยาแก้พิษลงไปแล้ว สั่งให้พวกเขาละลายน้ำ แล้วให้ทหารที่เฝ้าเมืองดื่มก่อน จากนั้นก็ยื่นให้กับซวนหยวนฉงโจวกับไท่ซ่างหวงคนละหนึ่งเม็ด

"นี่คือยาแก้พิษที่จักรพรรดินีทำขึ้นมา"

ตัวซวนหยวนฉงโจวเองกลืนยาของตัวเองเม็ดนั้นลงไปโดยไม่พูดอะไร จากนั้นก็กล่าวกับไท่ซ่างหวงว่า: "ท่านตา รีบกินเถอะ ท่านจะต้องอยู่อย่างดี ถึงจะสามารถเจอกับเฉินซ่าและเสี่ยวชีได้"

ไท่ซ่างหวงมองดูยาที่อยู่ในมือเม็ดนั้น แล้วก็มองไปทางผู้นำทหารแคว้นแทตย์สองสามนายที่อยู่ด้านล่างหอประสาทครู่หนึ่ง

"พวกเขาต้องการจะใช้ข้าเพื่อข่มขู่หลานชายและหลานสะใภ้ข้า" เขากล่าว: "จากที่มองดูเช่นนี้ ใจของพระราชาแห่งแคว้นแทตย์ดูเหมือนจะกระสับกระส่ายแล้ว"

"ไท่ซ่างหวง!"

มีทหารวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน กล่าวพร้อมกับเหงื่อที่ไหลเต็มหัว: "มีชาวบ้านคุกเข่าขอร้องอยู่ตรงใต้หอประสาท......"

คำพูดต่อจากนั้นเขาก็ไม่รู้จะพูดออกมาอย่างไร

ใบหน้าของซวนหยวนฉงโจวกับเยว่เคร่งขรึมลงมา

ต้องบอกว่า ถึงแม้แคว้นแทตย์จะเลวทรามต่ำช้า แต่แผนการนี้บีบตรงไปยังจิตใจของคน แผนการที่ใช้น่ากลัวอย่างมาก

ใต้หอประสาท ถนนสายหลักในเมือง ข้างทางมีคนล้มอยู่บนพื้นสองสามคน บริเวณโดยรอบมีคราบเลือดเล็กน้อย ดูเหมือนว่ามีคนถูกพิษนี้จนลูกตาระเบิดออกมาแล้ว เพราะได้เห็นสถานการณ์ที่น่าสยดสยองเช่นนี้กับตา ดังนั้นถึงได้ทำให้ความหวาดกลัวกลายเป็นสัญชาตญาณ ถึงได้ทำให้ชาวบ้านตื่นตระหนกหวาดกลัว

บางทีตัวพวกเขาอาจจะไม่กลัว แต่เมื่อนึกถึงพ่อแม่และลูกๆของตนเอง หากต้องมองดูพวกเขากลายเป็นเช่นนี้ ไหนเลยที่จิตใจจะสามารถทนรับได้?

ดังนั้น บนถนนสายหลักมีคนคุกเข่าอยู่ประมาณร้อยคนแล้ว

พวกเขาก้มศีรษะลงบนพื้น ไม่พูดไม่จา มีเพียงหญิงที่แต่งงานแล้วกับเด็กๆบางคนร้องไห้ฮือๆอยู่ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา น่าจะรู้ว่าการที่ตนเองบีบให้ไท่ซ่างหวงเสียสละตัวเองเช่นนี้ ก็เป็นเรื่องที่โหดร้ายและไม่ชอบธรรมไม่ภักดีอย่างมากเช่นกัน

เสียงคร่ำครวญลอยขึ้นมาตามลม ดังมาถึงหูของไท่ซ่างหวง

ริมฝีปากของเขาอ้ำๆอึ้งๆ กำลังจะพูดออกมา กลับเห็นเด็กคนหนึ่งวิ่งออกมาจากอีกซอยหนึ่งกะทันหัน ตะโกนออกมาด้วยความหวาดกลัว ด้านหลังมีชายหนึ่งหญิงที่แต่งงานแล้วหนึ่งไล่ตามมา

"ลูกของข้า อย่าวิ่ง อย่าวิ่ง แม่พาเจ้าไปหาหมอ......"

คำพูดยังไม่ทันได้พูดจบ ก็ได้ยินเพียงเสียงพุดดังขึ้นมา ในมุมของพวกเขา สามารถมองเห็นลูกตาทั้งสองของเด็กคนนั้นพุ่งออกมากะทันหัน ระเบิดออกออกมาเป็นฟอง

เด็กคนนั้นล้มตัวลงไป

ด้านหลัง แม่ของเขากรีดร้องออกมาคำหนึ่งคนก็ล้มตัวลงไปบนพื้น พ่อของเขานั่งยองๆลงไป จับหัวเอาไว้ร้องไห้เสียงดังออกมา

ทุกทิศทุกทาง มีชาวบ้านเข้าร่วมขบวนคุกเข่าก้มลงเอาหน้าผากแตะพื้น ชั่วพริบตาเดียวก็มีคนคุกเข่าเกินสองร้อยคนแล้ว

เต็มไปด้วยศีรษะสีดำที่ก้มลงเอาหน้าผากแตะพื้น

เสียงคร่ำครวญดังมากขึ้นเรื่อยๆ