บทที่ 624 ราวกับเข้าไปในปากของสัตว์ร้าย

เฉินซ่าได้ยินคำพูดก็ตะลึงงันไปก่อน จากนั้นก็จับไปบนเอวของนางเอาไว้แน่น ยกคนทั้งคนของนางขึ้นมา ให้นางนั่งอยู่ตรงหน้าของเขา โอบกอดนางเอาไว้แล้วควบม้าเดินไปช้าๆ

ทหารสองแสนกว่านายที่อยู่ด้านหลังล้วนชะลอความเร็วลง ติดตามอยู่ห่างๆ

เขาดมไปที่ผมของนางครู่หนึ่ง กอดนางเอาไว้แน่น กล่าวเสียงขรึม: "ไม่ใช่"

เฉินซ่าพูดอย่างมั่นใจมาก และในขณะที่โหลชีเบะปากรู้สึกว่าเขาไม่เข้าใจ เขาก็พูดต่ออีกประโยคหนึ่ง: "ชีชี ถึงแม้เจ้าจะใช่ ข้าก็รู้สึกขอบคุณเจ้า"

"ขอบคุณข้า?" โหลชีไม่เข้าใจ "เพราะอะไร?"

"อืม ถ้าหากเจ้ายืนกรานจะบอกว่าทุกสิ่งทุกอย่างนี้เพราะเจ้าสร้างปัญหาขึ้นมาให้ได้ เช่นนั้น เจ้าไม่สร้างปัญหา ไม่แน่ว่าข้าอาจจะไม่ได้พบเจ้า"

โหลชีหัวเราะพุดออกมา "ใครว่าล่ะ ถึงแม้จะไม่สร้างปัญหา เราก็น่าจะได้หมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก ไม่แน่ว่าตอนข้าอายุสิบสี่สิบห้าก็ถูกท่านหลอกไป ตอนนี้ลูกก็วิ่งได้แล้ว"

แต่ถึงจะพูดเช่นนี้ เมื่อฝ่าบาทผู้ยิ่งใหญ่พูดคำหวานขึ้นมา นางก็ยังรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาในทันที

เฉินซ่าส่ายหน้า: "ไม่ได้ตกลงมาในอ้อมแขนของข้าโดยตรง เพียงแค่การหมั้นหมายกันในวัยเด็กเท่านั้น เจ้านึกว่าข้าจะไม่หนีการแต่งงานหรือ?"

โหลชีอดหัวเราะขึ้นมาอีกไม่ได้

อ้อมกอดของเขาอบอุ่นเช่นนั้น เสียงของเขาไพเราะเช่นนั้น ความสับสนเอย การโทษตัวเองเอย ล้วนหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เฉินซ่ารู้สึกได้ว่านางอารมณ์ดีขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว ก็กอดนางแน่นมากยิ่งขึ้น ริมฝีปากเข้าไปใกล้หูของนาง กระซิบถามว่า: "หลายวันมานี้ได้คิดถึงข้าไหม?"

ถึงแม้พวกเขาแทบจะติดต่อกันทุกวัน แต่ว่าหลังจากที่แต่งงานกันแล้วยังไม่เคยแยกจากกันนานขนาดนี้มาก่อนเลย แล้วก็ยังเป็นหลังจากที่เขาเคยมีประสบการณ์เรื่องเพศแล้วอีก ดังนั้นกอดนางเอาไว้เช่นนี้ เขามีปฏิกิริยาทันที หากไม่ใช่ว่าเมื่อครู่นี้เห็นว่าอารมณ์ของนางผิดปกติเล็กน้อย เขาจูบนางเพื่อปลอบประโลมความคิดถึงไปนานแล้ว

ผู้หญิงของเขาแข็งแกร่งไร้ที่เปรียบ หาได้ยากที่จะมีช่วงเวลาที่สับสนและตำหนิตัวเองเช่นนี้ ถึงแม้ร่างกายของเขาจะกำลังโห่ร้อง แต่ก็ไม่สามารถระงับความรู้สึกเอ็นดูสงสาร เจ็บปวดใจเพื่อนาง

หากเป็นเมื่อก่อน ไม่แน่ว่าโหลชีอาจจะจงใจขัดคอเขาไปแล้ว แต่ว่าครั้งนี้ อิงแอบอยู่บนไหล่กว้างที่อบอุ่นของเขา นางเพียงแค่กลิ้งไปมาเบาๆ จากนั้นก็ทำปากจู๋ขึ้นมาเล็กน้อย ตอบอย่างตรงไปตรงมา: "คิดถึงแล้ว คิดถึงมาก คิดถึงมากๆ"

ความนุ่มนวลและเปราะบางที่หาได้ยากของนาง จู่โจมไปยังส่วนที่อ่อนที่สุดในหัวใจของเขาในทันที ความรู้สึกรักและพึงพอใจแผ่ซ่านไปทั่ว ปลุกปั่นไปทุกหนทุกแห่ง

ทำไมถึงได้ชอบผู้หญิงคนนี้ขนาดนี้นะ? ทำไมถึงได้ชอบขนาดนี้!

"ชีชีเด็กดี......"

สุดท้าย เขาทำได้แต่ใช้มือที่สั่นเทาเล็กน้อยลูบหัวของนางครั้งแล้วครั้งเล่า กอดนางแน่นขึ้นและแน่นขึ้น

อวิ๋นกับเยว่นำทัพตามอยู่ห่างๆ มองดูภาพที่อยู่ตรงหน้า

ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ดึงเสื้อคลุมสีแดงชาด ห่อตัวเองและผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าอกเข้าไปพร้อมกัน เดินหน้าไปอย่างเงียบๆ ข้างหลัง มีม้าที่ไร้คนขี่อีกตัวตามหลังอย่างช้าๆ

เกล็ดหิมะปลิวไสว ฟ้าดินเงียบสงบ

พวกเขาใครก็ไม่อยากจะไปรบกวนสองคนนั้น แม้แต่พวกเขาก็ยังรู้สึกเอ็นดูสงสารเล็กน้อย ตลอดทางที่เดินมานี้ จักรพรรดิกับจักรพรรดินีล้วนไม่ง่ายเลย ลมฝนพายุเหน็บหนาว ความเป็นความตายหลายครั้งหลายหน แม้แต่เข้าห้องหอก็ยังอยู่ในแผ่นดินของคนอื่น ทุ่งแห่งความตาย ซากศพนับพัน จะไปหาจักรพรรดิและจักรพรรดินีที่น่าเศร้าเช่นนี้ที่ไหนได้อีก

โหลชีก็หวังให้ระยะทางนี้ไกลออกไปเล็กน้อย ไกลออกไปอีกหน่อย

แต่ถึงแม้ว่าทางจะยาวแค่ไหนก็ย่อมมีจุดสิ้นสุดเสมอ ในตอนที่มองเห็นค่ายทหารจากระยะไกล นางก็เล่าสถานการณ์ขององครักษ์อิงและของที่นี่ให้เฉินซ่าฟังจนจบแล้ว

ในตอนที่โหลวซิ่นกับอิ้นเหยาเฟิงเข้ามาต้อนรับ โหลชีกลับไปเป็นโหลชีที่ทำให้คนรู้สึกถึงความทรงพลังไร้ที่เปรียบคนนั้นแล้ว เฉินซ่าก็เย็นชาตามปกติแล้วเช่นกัน

"จักรพรรดิ!"

"เข้าไปพูดข้างใน"

ทุกคนต่างก็ใช้สายตาคลั่งไคล้และเลื่อมใสศรัทธามองดูจักรพรรดิและจักรพรรดินีของพวกเขา แม้จะเป็นทหารของตงชิงกับเป่ยชางในแผ่นดินใหญ่ซื่อฟางก็ยากที่จะเก็บซ่อนความเลื่อมใสศรัทธาที่มีต่อพวกเขาได้อีกต่อไป

เฉินซ่าไม่เคยให้โหลชีเดินอยู่ข้างหลังของเขา เพราะแบบนั้นเขาจะมองไม่เห็นนาง

จักรพรรดิและจักรพรรดินีเดินเคียงข้างกัน และก็ไม่มีใครที่จะรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่สามารถเดินอยู่ข้างกายผู้ชายที่แข็งแกร่งและทรงพลังอำนาจคนนี้ ภาพที่พวกเขาเดินเคียงข้างกันนั้นช่างกลมกลืนและสมบูรณ์แบบ

"จักรพรรดิสามารถเข้าไปในเต็นท์ได้หรือ?" โหลวซิ่นไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่นัก

"ได้" โหลชีพยักหน้า

ทันทีที่เข้าไปในเต็นท์ใหญ่ กลิ่นเหม็นคละคลุ้งที่อยู่ข้างในก็ทำให้คิ้วหนาของเฉินซ่าขมวดกันขึ้นมาเล็กน้อย

"จักรพรรดิ" อิงลุกขึ้นมา เพิ่งจะผ่านไปครึ่งชั่วยามกว่าๆ สีหน้าของเขาก็ซีดขาวอิดโรยเล็กน้อยแล้ว

เฉินซ่าเดินเข้าไป ตบไปที่ไหล่ที่ไม่มีบาดแผลอีกข้างหนึ่งของเขาเบาๆ กล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม: "ชีชีเล่าให้ข้าฟังแล้ว การตัดสินใจของเจ้าล่ะ?"

"ข้าน้อย......ฟังคำของจักรพรรดินี" อิงมองต่ำลงไป

"ดี เจ้าสนใจแค่ไปเท่านั้น คนคนนั้นบอกให้ทำอะไร เจ้าก็สนใจฟังแค่นางเท่านั้น เราจะตามเข้าไปในเมืองทีหลัง" เฉินซ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

โหลชีมองดูเขา เขาหันกลับมา มองเข้าไปในดวงตาของนาง "ที่สุดแล้วก็ต้องแก้ปัญหา เราไปด้วยกัน เคยกลัวใครเมื่อไหร่กัน?"

ถูกต้อง พวกเขาเคยกลัวใครเมื่อไหร่กัน?

แล้วทำไมนางจะต้องกังวลว่าผู้หญิงบ้าคนนั้นจะสามารถชิงร่างกายของตัวเองไปได้จริงๆด้วยล่ะ! ก็เหมือนกับที่นางพูดกับนักพรตเลวก่อนหน้านี้ นางสามารถฆ่าผู้หญิงบ้าคนนั้นได้ครั้งหนึ่ง ก็สามารถฆ่านางเป็นครั้งที่สองได้! ครั้งนี้ นางจะฉีกวิญญาณของผู้หญิงคนนั้นออกเป็นชิ้นๆ

"ข้าจะให้นางไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดไปตลอดกาล"

ก็ได้ วิธีการพูดเช่นนี้นางชอบ

การต่อสู้ครั้งสุดท้ายนี้ สมควรแก่เวลาแล้ว บุญคุณความแค้นทั้งหมดก็ให้พวกเขาจัดการให้หมดในครั้งนี้