บทที่ 632 ที่ที่ซวนหยวนจ้านอยู่ ตอนจบ2

"หาตัวเฮ่อเหลียนหมิงออกมา!" โหลชีกัดฟันกรอดสั่งการลงไป

เฮ่อเหลียนหมิงกลับว่องไวนัก ไม่รู้ไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหน ก่อนหน้านี้พวกเขาก็ไม่มีเวลาคิดถึงเขา รอเวลานี้เห็นคนข้างกายตนเองล้วนบาดเจ็บจนเป็นอย่างนั้น โหลชีรู้สึกว่า ไม่มีใครให้นางระบายไฟโกรธนี้ออกไป นางต้องรับไม่ได้แน่

อันที่จริงเฮ่อเหลียนหมิงก็ไม่มีที่ให้หลบซ่อนตัว เขาแค่ซ่อนตัวอยู่ในห้องลับหนึ่งในตำหนักเท่านั้น แต่สุดท้ายก็ถูกทหารของกองราชาอสูรเทพที่ชำนาญการค้นหาหาตัวเจอออกมาได้

ในเวลาเดียวกันยังหาเสี่ยวโฉวเจอด้วย

เสี่ยวโฉวไม่รู้ว่าโดนมนต์อะไรเข้าไป ตอนนี้เหมือนเป็นหุ่นเชิด ไม่พูดไม่จา ใครก็ไม่รู้จัก เอาแต่ก้มหน้ามองเท้าตนเอง

โหลชีมองแล้วปวดใจนัก หลับตาลงอย่างแรง กำหมัดแน่น

"พาเสี่ยวโฉวไปอยู่กับนักพรตเลว ข้าจะรักษานางเอง เหยาเฟิง เจ้าดูแลนางให้ดี รอกลับถึงซวนหยวน ก็ให้เอ้อร์หลิงดูแลนาง"

"เจ้าค่ะ" อิ้นเหยาเฟิงเห็นเสี่ยวโฉวเป็นแบบนี้ก็รู้สึกปวดใจเช่นกัน แต่นางเชื่อว่าจักรพรรดินีต้องหาหนทางรักษานางได้แน่ ยังมีท่านอ๋องซวนหยวนคงกับชิ่นเซียน องครักษ์อิง

ยามเฮ่อเหลียนหมิงโดนพาตัวมายืนหน้าโหลชี ในมือยังกอดกล่องทองไว้แน่น กล่องนั้นสลักรูปหงส์เอาไว้ รูปร่างของหงส์นั้นโหลชีรู้สึกคุ้นตาพิกล

"เอากล่องนั่นมา" โหลชีนั่งอยู่บนรถม้า เฉินซ่ายืนอยู่ข้างๆ นางพิงเขาครึ่งหนึ่ง ดูแล้วอ่อนแรงเล็กน้อย แต่ยากจะกลบความงดงามไว้ได้

"ไม่ นี่เป็นของข้า ใครก็ห้ามแย่ง" เฮ่อเหลียนหมิงกอดกล่องนั่นไว้แน่น โหลฮ่วนเทียนมองแล้วคันมือ เดินเข้าไปหาเอง ซัดหมัดใส่อีกฝ่ายจนหมอบลงกับพื้น เหยียบไหล่อีกฝ่าย พอกดปลายเท้า ไหล่สองข้างของเฮ่อเหลียนหมิงก็หรุบลงไปอย่างไร้เรี่ยวแรง เขาหยิบกล่องนั่นมาได้อย่างง่ายดาย

เขายื่นกล่องนั้นให้โหลชี และยื่นมือไปลูบหัวโหลชี "มีอะไรก็เรียกพี่นะ"

"ขอบคุณพี่ชาย"

โหลชีมองพิจารณากล่องนั้น เฉินซ่ามองแล้วถาม "ให้ข้าจัดการเฮ่อเหลียนหมิงเลยไหม?"

เขาไม่รู้สึกดีอะไรกับคนแซ่เฮ่อเหลียนเลย โดยเฉพาะคนนี้ ตัวการที่กล้าคิดอาจเอื้อมเสด็จแม่ของเขา และวางยาพิษเขา!

โหลชีเองก็รู้สึกว่าคนนี้ยกให้เขาจัดการด้วยตัวเองน่าจะดีกว่า เลยพยักหน้า

หลังจากนั้นนางก็ไม่สนใจเฮ่อเหลียนหมิงอีก แต่กลับพินิจพิจารณากล่องทองนี้ขึ้นมา กล่องล็อคไว้อยู่ ไม่ได้ใช้แม่กุญแจล็อค ดูแล้วล็อคด้วยกลไก ด้านหน้ามีร่องลักษณะประหลาด ตรงกลางร่องยังมีรูเล็กรูหนึ่ง

นางมักรู้สึกว่ารูปร่างร่องนั่นดูคุ้นตาพิกล แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

รอจนเฉินซ่าเดินมาท่ามกลางลมหิมะ นางพลันเบิกตากว้าง

"ซ่า ท่านยังจำจี้ล็อคอายุยืนอันนั้นที่หาเจอในห้องลับจวนเหอชิ่งอ๋องเมื่อก่อนได้ไหม?"

เฉินซ่าจะฆ่าเฮ่อเหลียนหมิง ย่อมไม่มีทางให้เขาตายสบายเกินไป ดังนั้นเขาเลยทรมานเฮ่อเหลียนหมิงจนตาย ตอนเดินมาความอำมหิตบนตัวยังไม่หายไป พอได้ยินเสียงโหลชีก็เก็บความอำมหิตชนิดนั้นไป ได้ยินนางถามถึงจี้ล็อคอายุยืนอันนั้น เขาก็พยักหน้า

"ข้าเอามาด้วย" ระหว่างพูด ก็หยิบจี้ล็อคอายุยืนอันนั้นออกมาจากในอกเสื้อ

โหลชีตะลึงอึ้ง นี่พกติดตัวเลย?

นางรับมา จับมันทาบร่องของกล่องนั้น ดันประกบกันได้พอดี

แต่ยังมีรูตรงกลางนั่น

"นี่แสดงว่า กล่องนี้ไม่ใช่ของเสด็จพ่อเจ้า แต่เป็นของเสด็จพ่อข้า?" เฉินซ่าเห็นอย่างนั้นก็ขมวดคิ้ว เขามองทางโหลชี "ถ้าเป็นเช่นนั้น รูนี้จะเป็นปิ่นระย้าหงส์เจ็ดสีของเจ้าอันนั้นหรือไม่?"

เหมือนกับกุญแจ เป็นกุญแจสองสลัก

โหลชีพลันรู้สึกว่ามีเหตุผล ปิ่นระย้าหงส์เจ็ดสี นางปักไว้บนหัว

ทำไมก่อนหน้านี้ไม่เคยคิดถึงนะ? นางรีบหยิบปิ่นระย้าอันนั้นลงมา แทงเข้าไปในรูกลมนั้น พอดีเลย!

เสียงกร๊อกแกร๊กดังขึ้น

กล่องเปิดออกแล้ว

โหลชีมองกล่องนั่นอย่างแทบกลั้นหายใจ สิ่งแรกที่เห็นกลับเป็นภาพวาดใบน้อยที่เล็กเท่ากับภาพวาดของเด็กรูปหนึ่ง ด้านบนวาดเด็กสองคนไว้ ดูออกว่าเป็นเด็กผู้ชายคนหนึ่ง เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง แต่พวกเขากลับยืนประสานมืออยู่ตรงข้ามกัน เหมือนระหว่างทั้งคู่มีกำแพงไร้รูปอยู่

"นี่วาดอะไรเนี่ย?" โหลชีถามอย่างหงุดหงิด สมองเฉินซ่ากลับเหมือนมีระเบิดออกมา ราวกับความทรงจำบางอย่างที่ผนึกเอาไว้ ตอนนี้พลันถูกปล่อยออกมา

สมองเขาปรากฏภาพหนึ่งขึ้นมา ในตำหนักที่งดงามตำหนักหนึ่ง เด็กน้อยพลันสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย รองเท้ายังลืมใส่ วิ่งอย่างร้อนใจออกไป และมุดเข้าไปในอ้อมกอดสตรีงดงามผู้หนึ่ง

เขาร้องเสียงดังว่า "เสด็จแม่ เสด็จแม่ ซ่าเอ๋อร์ฝันร้ายอีกแล้ว ในฝันซ่าเอ๋อร์โดนจับแยกจากน้องสาวที่น่ารักคนนั้น ยังไงก็มองไม่เห็น!"

สตรีงดงามในชุดหรูหราย่อเอวลงลูบใบหน้าเขา พูดอย่างสงสัยว่า "ซ่าเอ๋อร์ฝันเห็นน้องสาวคนนั้นอีกแล้วรึ? ฝันไม่ดีมากขึ้นเรื่อยๆรึ?"

เวลานี้ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่อีกคนหนึ่งก้าวเท้ายาวเข้ามา พูดอย่างยินดีปรีดาว่า "อย่าร้อนใจไป ข้ารู้แล้วว่าแม่นางน้อยผู้นั้นเป็นใคร พวกเรารีบออกเดินทางกัน ไปจองแม่นางน้อยคนนั้นให้ซ่าเอ๋อร์ ชอบฝันถึงบ่อยๆ ไม่อยู่ด้วยกันจะได้หรือ? ฮองเฮา แม่นางน้อยคนนี้เจ้าก็รู้จักดี ก็คือองค์หญิงน้อยของตระกูลซวนหยวนไง!

นี่คือเสด็จพ่อและเสด็จแม่ของเขา?

เขาฟื้นฟูความทรงจำวัยเด็กแล้ว!

ความทรงจำเข้ามาอีก รถม้าทะยานไปอย่างเร่งร้อน ในรถ เขาถามอย่างตื่นเต้นว่า "เสด็จพ่อ เสด็จแม่ อีกนานไหมกว่าพวกเราจะถึงราชวงศ์ซวนหยวน?"

เขาได้ยินฮ่องเต้เฉินตอบว่า "อย่าร้อนใจไป เจ้าชอบฝันเรื่องนี้มันแปลกนัก พ่อกับแม่เลยจะพาเจ้าไปถามดูที่วังศุทธิเซียนก่อน"

กู่จิ้งเอ๋อร์ถามอย่างสงสัย "แต่ฝ่าบาท นี่เหมือนทางไปหุบเขาศักดิ์สิทธิ์?" ฮ่องเต้เฉินหัวเราะบอก "ใต้หล้ามีคนไม่กี่คนที่รู้ว่า เผ่ามนต์หุบเขาศักดิ์สิทธิ์ อันที่จริงแล้วอยู่ด้านหลังเขาศุทธิเซียน!"

"ซ่า?"

โหลชีพินิจพิจารณาภาพนั้น พอเงยหน้ามาก็เห็นสายตาเฉินซ่าเหม่อลอย สีหน้ามีแววตกใจอย่างหายาก ก็อดตื่นเต้นไม่ได้ รีบเขย่ามือเขา

"ท่านเป็นอะไรรึ?"

เฉินซ่าได้สติกลับมา พลิกมือกลับจับมือนางไว้อย่างแรง พูดเสียงขรึมว่า "ชีชี ข้านึกออกแล้ว ตอนนั้นข้ากับเสด็จพ่อเสด็จแม่เลี้ยวไปไหนระหว่างทางไปราชวงศ์ซวนหยวน!"

นั่นจะเป็นที่ที่เสด็จพ่อเสด็จแม่เขาหายสาบสูญไปหรือไม่?

ถ้าเป็นเช่นนั้น งั้นพวกเขาเป็นไปได้อย่างมากว่าจะเกิดเรื่องขึ้นที่นั่น หรือบางทีอาจจะยังอยู่ที่นั่นด้วยซ้ำ