บทที่ 640 ตอนพิเศษสอง จิ้งจอกทั้งนั้น

เอ้อร์หลิงผลักประตูออก แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามาบางเบา สาดอยู่บนใบหน้าของนาง ไม่รู้ว่าทำไมถึงทำให้นางมีรู้สึกว่ามันหอมหวาน

แสงแดดสามารถใช้คำว่าหอมหวานมาพรรณนาได้ไหม?

เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ แต่นางดันมีความรู้สึกเช่นนี้

ลานสี่เหลี่ยมแห่งนี้ นาง ชิวชิ้นเซียน อิ้นเหยาเฟิง เสี่ยวโฉว เป็นลานสวนตัวของทั้งสี่คนในตำหนักสอง

เรือนด้านข้างของชิวชิ้นเซียนอยู่ตรงข้ามของนาง มีลานกั้นอยู่ลานหนึ่ง ในลานปลูกดอกไม้และยาสมุนไพรที่มีสรรพคุณช่วยให้จิตใจสงบนิ่ง ยาสมุนไพรนั่นอิ้นเหยาเฟิงเป็นคนปลูก เพราะทุกคืนชิวชิ้นเซียนจำเป็นต้องดื่มชาสมุนไพรที่เด็ดลงมาแช่น้ำโดยตรงแบบนี้ หลังจากที่อิ้นเหยาเฟิงถามจักรพรรดินีแล้ว ก็ปลูกเอาไว้เต็มลาน

พวกเขากลับมาที่ต้าเซิ่งจากแผ่นดินใหญ่หลงหยินครึ่งเดือนกว่าแล้ว

คนที่ได้รับบาดเจ็บในตอนนั้นเกือบจะหายดีกันหมดแล้ว มีเพียงชิ้นเซียนที่จำเป็นต้องใช้เวลาในการรักษาและพักฟื้นเป็นเวลานาน เนื่องจากแผลเผาไหม้รุนแรงเกินไป

เอ้อร์หลิงรู้สึกว่าชิวชิ้นเซียนเข้มแข็งมากจริงๆ นางไม่เคยเห็นนางร้องไห้หรือร้องว่าเจ็บมาก่อนเลย ถ้าหากเป็นนาง นางคงจะทนไม่ได้

นางกำลังเตรียมจะไปดูว่าเมื่อคืนชิวชิ้นเซียนนอนหลับดีหรือไม่ เวลานี้ก็ควรจะเข็นนางออกมารับแสงแดดยามเช้า และใส่ยาให้นางแล้ว

แต่ว่านางยังไม่ทันได้ก้าวเท้าออกไป เงาร่างสูงใหญ่ก็เข้ามาในสายตา นางเห็นคนคนนั้นไม่แม้แต่จะเคาะประตู ก็ผลักประตูแวบเข้าไปในเรือนด้านข้างของชิวชิ้นเซียนเช่นนั้นเลย

"นี่......อุบ......"

เอ้อร์หลิงกำลังจะร้องออกมาก็ถูกคนปิดปากเอาไว้จากด้านหลังแล้ว

นางตกตะลึงขึ้นมา กำลังจะใช้ข้อศอกพุ่งชนไปด้านหลัง ข้อศอกกลับถูกคนที่อยู่ด้านหลังต้านเอาไว้ทันทีราวกับรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า

ฝ่ามือของเขาอบอุ่นมาก

"ดูท่า มีเวลาว่างต้องสอนวรยุทธให้เจ้าหน่อยถึงจะได้ อ่อนแอเกินไปแล้ว"

ใต้เท้าองครักษ์อวิ๋น!

เอ้อร์หลิงเบิกตากว้าง

อวิ๋นปล่อยนาง ถอยหลังออกมาก้าวหนึ่ง "แม่นางเอ้อร์หลิง อวิ๋นเสียมารยาทแล้ว"

เอ้อร์หลิงรู้สึกทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย ข้อศอกบนริมฝีปาก ยังมีความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาที่หลงเหลืออยู่ ชั่วขณะหนึ่งนางก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี ชั่วครู่หนึ่งถึงได้กล่าวเสียงเบาขึ้นมา: "เช้าขนาดนี้ใต้เท้าองครักษ์อิงเข้าไปในห้องของแม่นางชิว ทำไมกัน?"

และเมื่อครู่นี้ทำไมเขาถึงไม่ให้นางร้องออกมา?

อวิ๋นมองดูใบหน้าที่แดงก่ำของนาง หยุดไปครู่หนึ่งถึงกล่าวว่า: "อิงมีคำพูดจะคุยกับแม่นางชิว"

"คำพูดอะไร?" หลังจากที่เอ้อร์หลิงถามคำนี้ออกมา ถึงได้ปิดปากเอาไว้กะทันหันอย่างรู้สึกตัวภายหลัง เงยหน้าขึ้นมามองดูเขา และกะพริบตา

ไม่ได้มีความหมายอย่างที่นางคิดใช่ไหม? ใต้เท้าองครักษ์อิงจะ......สารภาพรักกับชิวชิ้นเซียนแล้ว? ? ?

"ความหมายอย่างที่เจ้าคิดนั่นแหละ"

เอ้อร์หลิงยังคงกะพริบตา มีหมายความอย่างนั้นจริงๆหรือ? "เช่นนั้นใต้เท้าองครักษ์อวิ๋นตามมาเช้าขนาดนี้คือ......"

"อิงเข้าไปในห้องของแม่นางชิว เพื่อจะพูดความในใจกับแม่นางชิว ส่วนข้า......" อวิ๋นมองไปที่เอ้อร์หลิงอย่างแน่วแน่ มองจนนางรู้สึกใจสั่นเล็กน้อย ถึงได้กล่าวต่อไปว่า: "ที่ข้าต้องการจะเข้าคือห้องของแม่นางเอ้อร์หลิง"

นี่ คำพูดนี้......

เช้าวันนี้ หัวใจของเอ้อร์หลิงสับสนวุ่นวายแล้ว วุ่นวายได้อย่างหวานมาก

นางไม่รู้ว่าตัวเองตอบองครักษ์อวิ๋นไปอย่างไร

คนที่ไม่รู้ว่าจะมีปฏิกิริยาอย่างไรเหมือนกันยังมีอีกสองคน

บนกำแพงลานอีกด้านหนึ่ง สามคนหนึ่งจิ้งจอกนั่งอยู่บนกำแพง

อิ้นเหยาเฟิงยื่นนิ้วชี้ออกมา จิ้มไปที่เอวของโหลวซิ่นเบาๆ ใช้สายตาเหลือบมองเฉิงสิบครู่หนึ่ง

ดังนั้นโหลวซิ่นจึงกระแอมไปออกมาเบาๆ กล่าวว่า: "เฮ้ เพื่อน ดูสิ ข้าบอกให้เจ้ามาเช้าหน่อยเจ้าไม่ฟัง ตอนนี้ให้องครักษ์อิงชิงตัดหน้าไปแล้วใช่ไหม? ความจริง ในฐานะที่เป็นพี่น้อง ข้าเป็นกำลังใจให้เจ้าแข่งกับใต้เท้าองครักษ์อิงอย่างยุติธรรม หากไม่ได้จริงๆ ก็บอกจักรพรรดินี จักรพรรดินีต้องยืนอยู่ข้างเจ้าแน่นอน......"

เฉิงสิบนิ่งเงียบไป เวลานี้ถึงได้ขัดจังหวะการพูดของเขา: "ข้ารับปากเจ้าว่าจะตามใต้เท้าองครักษ์อิงเข้ามา ไม่ได้คิดจะมาแย่งอะไรกับเขา"

"อะไรนะ? หรือว่าเจ้าอยากจะยอมแพ้จริงๆ?"

อิ้นเหยาเฟิงทนไม่ไหวดึงเขาขึ้นมา โหลวซิ่นไม่ทันได้ระวัง ถูกนางดึงจนตกลงไปจากกำแพง

"วูวู" จิ้งจอกม่วงเพื่อนร่วมชั้นวู๊วูปิดตาเอาไว้ด้วยอุ้งเท้า ไม่มีหน้ามองแล้ว

อิ้นเหยาเฟิงไม่สนใจเขา อะไรที่เรียกว่าบอกจักรพรรดินี? เรื่องของความรักยังสามารถผ่านการข่มขู่ของจักรพรรดินี้ได้หรือ? เกินไปแล้วจริงๆ

นางเข้าไปใกล้ทางด้านเฉิงสิบ โหลวซิ่นรีบร้องเสียงเบาตรงใต้กำแพงทันที: "พอได้แล้วนะ ระยะห่างนี้นี่แหละ อย่าเข้าไปใกล้อีก เข้าไปใกล้อีกข้าจะหึงหวงแล้วนะ ข้าจะคิดมากแล้วนะ......"

"วู๊วู ไป"

"วู" วู๊วูกระโดดลงไป นั่งลงไปบนหน้าของโหลวซิ่นเต็มตูดทันที

อิ้นเหยาเฟิงมองดูครู่หนึ่ง เกือบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่ รีบถามเฉิงสิบทันที "ท่านอย่าสนใจสิ่งที่โหลวซิ่นพูด ท่านพูดมาก่อน ตกลงแล้วท่านมีความรู้สึกอะไรกับชิวชิ้นเซียนหรือไม่?"

"บางที อาจจะเคยมีอยู่เล็กน้อย แต่ข้ารู้ว่า นั่นมันยังไม่เพียงพอ" เฉิงสิบกล่าวออกมาเสียงเบา ไม่เพียงพอ ไม่เพียงพออะไร ไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาคิดอยากจะแต่งงานกับนาง ไม่เพียงพอที่จะทำให้เขามีความเชื่อมั่นว่าจะอยู่กับนาง แล้วให้กำเนิดลูกชายอบรมลูกสาวได้

และในตอนที่โหลวซิ่นพบว่าองครักษ์อิงมาทางนี้ แล้วให้เขาตามมา เหตุผลที่เขารับปาก ก็แค่อยากจะมาดูว่าองครักษ์อิงจะพูดกับชิวชิ้นเซียนให้ชัดเจนจริงหรือไม่เท่านั้น ถ้าหากว่าใช่ ก็ดูการแสดงออกทางสีหน้าที่เขาแสดงออกมา ชิวชิ้นเซียนมีพึ่งพิง เขาก็วางใจแล้ว

พูดกันจนถึงแก่น เขาก็ไม่อยากให้ผู้หญิงดีๆคนหนึ่งต้องมาเสียเวลา

ไม่นานเท่าไหร่ อิงก็ยกเก้าอี้ออกมาตัวหนึ่งก่อน จากนั้นก็เดินเข้าไปอีกครั้ง อุ้มชิวชิ้นเซียนออกมา หัวของชิวชิ้นเซียนพิงอยู่บนไหล่ของเขาเบาๆ ดูเหมือนนกน้อยที่เกาะคลอเคลียออดอ้อนอยู่บนไหล่

"ผู้ชม" ทุกคนต่างก็เข้าใจแล้ว

มีเพียงอิ้นเหยาเฟิงกับเอ้อร์หลิงสองคนเท่านั้นที่รู้สึกไม่สบอารมณ์เล็กน้อย