บทที่ 8 การกลายพันธุ์ของสายพันธุ์ต่างๆ

โหลชีพูดไม่ออก สีของหิมะเป็นสีขาวใช่ไหม ดอกสีขาวมีหกกลีบ? น่าจะมีหลายพันธ์? แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นดอกลึกลับ?

"ถ้าได้เห็นมัน ก็จะแน่ใจได้ว่ามันคือดอกลึกลับ" เสียงของเฉินซ่าฟังดูแผ่วเบา

โหลชีตกตะลึงครู่หนึ่ง "น่าทึ่งขนาดนี้?" นางตบไหล่เขา แล้วพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยข้าลงไป แล้วข้าจะไปช่วยหา"

เฉินซ่าถูกนางตบจนตาค้างทำเช่นนี้เหมือนนางนั่งขี่บนม้า......ให้ตายสิ

"เจ้าไม่ต้องไปหา เจ้าระวังตัวหน่อยก็พอ!" อิงจ้องมองนาง แล้วพูดว่า "เจ้าคิดว่าที่นี่คือที่สงบร่มเย็นเหรอ? เจ้ารู้ไหมก่อนหน้านี้พวกข้าส่งคนมาแล้วกี่คน?"

"เท่าไหร่?" โหลชีทำตัวเป็นนักเรียนที่ดี

"ส่งไปสามครั้งหกสิบคน"

"พวกเขาต่างล้มเหลวกลับมา?"

"ไม่" สีหน้าอิงเคร่งขรึม ปรากฏร่องรอยความเศร้า เมื่อมองดูหุบเขากว้างใหญ่ น้ำเสียงขมขื่น "พวกเขาตายกันหมดแล้ว"

ทุกคนตายหมดแล้ว"

โหลชีตกใจ

หกสิบคนถูกกำจัดจนหมด?

ดูเหมือนว่า สถานที่นี้อันตรายกว่าที่นางคิด

"ดอกลึกลับเอามาทำอะไร?"

อิงเห็นว่าเฉินซ่าไม่ได้ห้ามการพูดของเขา ดังนั้นเขาจึงตอบต่อไปว่า "นายท่านถูกวางยาพิษ ดอกลึกลับเป็นยาถอนพิษอย่างหนึ่ง พวกข้าต้องได้มันมา!"

ที่แท้ ทุกวันที่สิบห้าเขาจะกลายเป็นเป็นชายเต็มเลือดกับเจ้าตาแดง เพราะพิษนั้นเหรอ? พิษชนิดใดที่น่ากลัวขนาดนั้น ถึงทำให้เขามีเลือดไหลไปทั้งตัว ตาเป็นเลือด และหมดแรง เจ็บปวดทนไม่ไหว ขยับตัวไม่ได้?

โหลชีเหลือบมองที่แผ่นหลังของเฉินซ่า กำลังครุ่นคิด สามารถส่งคนจำนวนมากไปหาดอกไม้ช่อหนึ่ง และยังมีคนที่ต้องการชีวิตของเขา ตัวตนของชายคนนี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

"ถ้าอย่างนั้นพวกข้าก็ค่อยๆ หากัน"

"ช้าไม่ได้แล้ว ระยะเวลาของดอกลึกลับได้ผ่านไปแปดวันแล้ว พวกข้าเหลือเวลาอีกแค่สองวัน" อิงพูด

"......แล้วทำไมไม่กี่วันก่อนไม่รีบไปหา! พวกเจ้ากำลังเสียเวลาอยู่หรือเปล่า?" โหลชีมองเขาด้วยความโกรธ

ในช่วงสามวันที่ผ่านมา แม้ว่าพวกเขาจะเร่งการเดินทาง ในความเห็นของนาง ความเร็วไม่พอ และพวกเขายังมัวย่างปลาย่างบาร์บีคิว!

อิงเหลือบมองเฉินซ่าและส่ายหัวพร้อมรอยยิ้มแหย่ๆ นายท่านรู้ว่าหุบเขาลึกลับแห่งนี้เต็มไปด้วยอันตราย ดังนั้นไม่ต้องการเร่งการเดินทางเพื่อเปลืองพลังงาน ถึงตอนนั้นเข้าไปในหุบเขาจะอันตรายมาก จึงขอยึดเวลาก่อนค่อยเข้าไปในหุบเขา ดังนั้นจึงอยากให้พวกเขากินอิ่มนอนหลับสบาย เช่นนี้แม้ว่าจะตกอยู่ในอันตราย พวกเขาก็มีโอกาสรอดมากขึ้น ก่อนหน้านี้องครักษ์ที่เสียสละอยู่ในหุบเขานี้ ทำให้พวกเขาทุกข์ใจอย่างมาก! นั่นมันคือยอดฝีมือของหน่วยเจี่ย......

แต่สิ่งเหล่านี้เขาคิดว่าไม่จำต้องมาบอกกับสาวใช้

"ไป" เฉินซ่านิ่งสงบมาก เอื้อมแขนไปโอบรอบเอวของโหลชีแล้วเดินไปข้างหน้า

โหลชีเหลือบมองมือใหญ่ที่โอบเอวของเขาไว้ พัวพันกัน ตอนนี้อาการป่วยของเขาไม่ได้กำเริบ ไม่จำเป็นต้องกอดนางมั้ง? นางเดินเองได้ ท่านเจ้า เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ได้รังควานกัน!

แต่เมื่อเหลือบมองเฉินซ่าที่เฉยชา เมื่อเห็นเขาราวกับว่าไม่ชอบผู้หญิง แล้วจะรังควานนางได้ไง แม้ว่านางจะรู้สึกว่าตัวเองสวยมากจนใครเห็นใครชอบ