บทที่ 92 สาวงามสภาพอนาถ

แต่ว่าจิ้งจกน้ำแข็งสำคัญมาก สำคัญต่อฝ่าบาทอย่างมาก

ไม่ได้ไขหินพันปีมาก็ไม่เป็นไร แต่จิ้งจกน้ำแข็งเป็นเป้าหมายหลักของพวกเขาในการเดินทางครั้งนี้

"นายท่าน ข้าน้อยรู้สึกว่า แผนการของโหลชีเป็นไปได้" เขาตอบเสียงต่ำ

สายตาของโหลชีปรายมองไปหาคนอื่น องครักษ์ทุกคนพากันก้มหน้าลงต่ำ กัดฟันกรอด คุกเข่าลงข้างหนึ่งพูดว่า "ขอฝ่าบาทเห็นด้วยกับแผนการของแม่นางโหล"

เจ็บ เจ็บปวดใจยิ่งนัก

องครักษ์สิบแปดคนพากันตาแดงเรื่อ

พวกเขาไร้ประโยชน์นัก ไร้ประโยชน์จริงๆ ถึงกับให้แม่นางโหลต้องไปเสี่ยง

แต่ตอนนี้มิมีหนทางอื่น เรื่องที่แม่นางโหลยืนหยัดแล้ว พวกเขาทำได้เพียงสนับสนุน นี่เป็นการเคารพอันสูงสุดต่อนาง!

เฉินซ่าโอบเอวนางแน่นเข้ามา สายตาจับจ้องไปที่ดวงตานาง ในดวงตาสว่างใสกระจ่างของนางสะท้อนเงาของเขาออกมา เขารู้ว่าสีหน้าตนต้องย่ำแย่หนักในตอนนี้ แต่ใครจะสนใจเรื่องนี้อีกเล่า?

"ยังมีอีกอย่าง ท่านต้องยอมรับถึงความสามารถในการรับสถานการณ์ของข้าดีกว่าพวกท่านทุกคนในที่นี้ เวลาเจอเรื่องแปลกประหลาด ข้ามีวิธีการมากกว่าพวกท่าน" โหลชีพูดอย่างเย็นชา

นางอยากช่วยเขา นางเคยรับปากเขาไว้ ดังนั้นตัวยาของเขานางจะต้องตามหามาให้เขาได้ให้ ใครก็ยับยั้งนางไม่ได้ ต่อให้เป็นตัวเขาก็ไม่ได้

เฉินซ่าดูออกถึงความตั้งใจของนาง เขาหลับตาลงพยักหน้าอย่างจำยอม "เจ้ารับปากข้า ต้องมีชีวิตรอดนะ"

"ได้ ข้ารับปากท่าน"

"กลับมาหาข้า"

"ได้ ข้าจะกลับมาหาท่านแน่"

เฉินซ่าก้มหน้าต่ำ จุมพิตริมฝีปากนางอย่างแรง

ทุกคนพากันหันไปทางอื่น บรรยากาศกดดันจนทำให้จมูกพวกเขารู้สึกคัดนัก "แม่งเอ๊ย นี่มันบ้าอะไรวะเนี่ย!" มีคนทนไม่ไหวด่าออกมา

ของบ้าอะไร ยังไงซะ ก็เป็นของที่พวกเขามิสามารถจัดการได้

เฉินซ่าปล่อยโหลชีออก เยว่รีบเข้ามาพยุงเขาไว้ พอห่างจากโหลชี เขาก็ทรุดลงไป สีหน้าเริ่มก่อน เริ่มมีเลือดแทรกขึ้นมา

เขาพูดอะไรไม่ออก ได้แต่มองนางเขม็ง

โหลชีปวดหัว เขาโดนพิษกับหนอนแบบนี้ ทุกเดือนต้องทนทุกข์ทรมานแบบนี้ นางจะไม่พยายามช่วยเขาหาตัวยาได้ยังไง? "ข้าจะหาจิ้งจกน้ำแข็งให้เจอ ข้าจะนำจิ้งจกน้ำแข็งกลับมาหาท่าน ข้ารับปากท่าน ก่อนท่านตายข้าจะไม่ตาย ต่อให้ตายก็จะตายกับท่าน" นางพูดพลางโน้มตัวไปข้างหน้า จุมพิตที่ริมฝีปากเขา "ข้าสาบาน"

เฉินซ่าหลับตาลง ก่อนลืมตาอีกครั้ง

โหลชีรับพิชิตวันที่องครักษ์คนหนึ่งหยิบขึ้นมาให้ และพกมันไว้ที่เอว ถอดผ้าคลุมออก ตรวจสอบของที่สายรัดเอวตน จากนั้นหันไปมองเฉินซ่าอีกหนึ่งที ตอนนี้ดวงตาเขาเป็นสีแดงอีกแล้ว และมีน้ำตาสีเลือดไหลออกมา แต่เขายังคงมองจ้องมาที่นางเขม็ง

"วางใจเถิด" นางพูดอีก ก่อนหมุนตัวจากไป ไม่ลังเลสักนิด พลางกระโดดขึ้น ร่างบางกระโดดขึ้นไปจับแท่งน้ำแข็งแท่งหนึ่งที่อยู่ด้านบน และเอนตัวผ่านดงแท่งน้ำแข็งที่แออัด ค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าไปในทางนั้น

ทุกคนต่างแหงนหน้ามองนาง และมองดอกไม้น้ำแข็งพวกนั้นด้านล่างอีก ต่างพากันตื่นเต้น กลัวว่าหนอนพวกนั้นจะออกมา คราวนี้นางคงโดนหนอนประหลาดมุดทะลุพรุนไปทั้งตัว หลบไม่ได้ หลีกไม่พ้นแน่

ในถ้ำน้ำแข็งเงียบจนได้ยินเสียงหายใจของทุกคน

มีคนตื่นเต้นจนเหงื่อผุดที่หน้าผาก หยดลงมา แต่เขากลับลืมที่จะปาดมันทิ้ง

โหลชีเองก็ตื่นเต้นมาก อยู่ท่ามกลางความเป็นความตาย ใครบ้างไม่กลัว? นางไม่อยากตายหรอก

นางจับแท่งน้ำแข็งไว้มือหนึ่ง และค่อยๆขยับไปข้างหน้า ตามองเห็นว่าตนผ่านดงดอกไม้นั้นมากว่าครึ่งแล้ว ดอกไม้น้ำแข็งพวกนั้นไม่ขยับเลย ตอนนี้นางอดมองลงไปข้างล่างไม่ได้ มีดอกไม้น้ำแข็งดอกหนึ่งอยู่ใต้นางพอดี ดูใสกระจ่างมาก แต่เพราะมองตรงลงไปแบบนี้ เหมือนมีอะไรบางอย่างดิ้นอยู่ในความใสกระจ่างนั่น มีหนอนประหลาดหัวแหลมตัวนั้นอยู่จริงๆ! แถมหนอนตัวนั้นยังหันมาด้านบน เหมือนกำลังเตรียมพร้อมที่จะพุ่งออกไปอย่างงั้น!

ในดงดอกไม้น้ำแข็งนี้มีหนอนอยู่เยอะขนาดนี้จริงๆ!

แม่เจ้า

มือนางเอื้อมไปจับแท่งน้ำแข็งท่อนข้างหน้า แต่ในตอนนี้เอง แท่งน้ำแข็งกลับทนน้ำหนักนางไม่ไหว หักสะบั้นลง!

โหลชีตัวเอนเอียง เกือบจะตกลงข้างล่าง

"แม่นางโหล!"

"โหลชี!"

เหล่าองครักษ์และเยว่ต่างร้องกันเสียงหลง ในดวงตาเฉินซ่ามีเลือดไหลมากขึ้น

อีกมือหนึ่งของโหลชีจับแท่งน้ำแข็งไว้มั่น พยายามทรงตัว นางเหงื่อไหลเต็มตัว

นางไม่กล้าให้ท่อนแท่งน้ำแข็งนี่หล่นลงไป เกิดหล่นไปโดนดอกไม้นั่น หนอนก็ออกมาสิ

พลันสะบัดมือ โยนแท่งน้ำแข็งครึ่งท่อนนั่นออกไปไกลๆ ทุกคนถึงค่อยถอนหายใจโล่งอกกัน แทบหัวใจวายตาย ถ้ามีอีกครั้ง คราวนี้หัวใจของพวกเขาต้องกระโดดออกมานอกอกแน่

โชคดีที่ไม่มีครั้งต่อไป ในที่สุดโหลชีก็ผ่านดงดอกไม้น้ำแข็งนั่นไปได้

นางกระโดดลงบนพื้นอย่างแผ่วเบา ยืนนิ่งไม่ขยับ รอจนเห็นว่ามิมีสิ่งใดขยับแล้ว ถึงถอนหายใจโล่งอก และหันไปโบกมือให้ทางนั้น พลางตะโกนว่า "ข้าข้ามมาได้แล้ว! พวกเจ้าดูแลฝ่าบาทให้ดีนะ!"