ตอนที่ 5 ลอบกัด

หลังจากที่จาเซียลจากไป วิเวียนก็นึกถึงคาร์ลอสขึ้นมาได้ และรีบวิ่งขึ้นไปบนเวที เธอประคองเขาด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะถามว่า "คาร์ลอส เป็นอะไรรึเปล่า"

คาร์ลอสลูบแก้มที่บวม เขาส่ายหัวและบ่นว่า "ฉันไม่เป็นไร แต่ลูกพี่ลูกน้องของเธอมันเจ้าเล่ห์ เล่นลอบกัดฉัน ฉันเป็นห่วงว่าจะทำเขาบาดเจ็บเลยออมมือให้ เพราะเขาก็ไม่ได้เป็นมืออาชีพด้านการต่อสู้"

วิเวียนพยักหน้าอย่างเห็นใจ "ฉันเข้าใจ ทั้งหมดเป็นความผิดของเขาเอง ฉันขอโทษแทนเขาด้วย"

ขณะที่วิเวียนเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมของเธอก็ทำให้คาร์ลอสรู้สึกเคลิบเคลิ้มจนกระตุ้นความปรารถนาในตัวเขา

"วิเวียน ไปบาร์กันไหม ฉันรู้จักบาร์เปิดใหม่ ตกแต่งสวย และคืนนี้มีนักร้องดังมาแสดงด้วย"

"เอ่อ..." วิเวียนลังเล เธอรู้ดีถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ในสายตาของคาร์ลอส ในฐานะผู้ใหญ่ เธอรู้ว่าการไปบาร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายใต้ฤทธิ์แอลกอฮอล์ อาจนำไปสู่ความวุ่นวาย ถึงแม้ว่าเธอจะชอบคาร์ลอส แต่เธอก็ยังไม่พร้อมที่จะผูกมัดตัวเอง เธอต้องการเวลาเพื่อพิจารณาความรู้สึกของตัวเอง ก่อนที่จะทำอะไรต่อไป

"วิเวียน เธอกลัวเหรอ เธอไม่ไว้ใจฉันเหรอ" คาร์ลอสคะยั้นคะยอ "ฉันจะเสียใจนะถ้าเธอปฏิเสธ อีกอย่าง ลูกพี่ลูกน้องของเธอต่อยฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันคงไม่ปล่อยเขาไปง่ายๆ เธอชดเชยให้ฉันหน่อยไม่ได้เหรอ"

โซฟีที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดเสริม "ไปเถอะวิเวียน ไปสนุกด้วยกัน"

วิเวียนพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ "ก็ได้..."

"ไปกันเลย" คาร์ลอสเสนอด้วยดวงตาเป็นประกาย ขณะที่เขาวางมือลงบนไหล่ของวิเวียนอย่างเนียนๆ

ในขณะเดียวกัน จาเซียลออกจากยิมมวยแล้ว และมาถึงตลาดขายของเก่าใกล้ๆ ไซลาสมอบทั้งบริษัทและวิลล่าให้เขา จาเซียลรู้ว่าไซลาสชอบมรกต จึงคิดจะเลือกซื้อของขวัญเพื่อมอบให้ไซลาสในครั้งต่อไปที่พวกเขาพบกัน

ทันทีที่จาเซียลก้าวเข้าไปในร้าน เขาก็เห็นชายชราคนหนึ่งกำลังต่อรองราคาอย่างดุเดือดกับปีเตอร์ "คุณครับ นี่มันของลอกเลียนแบบจากช่วงปี 1360 ถึง 1900 ของจริงอยู่ในพิพิธภัณฑ์จั๊กซ์เชอร์ ตั้งราคาแสนนึงมันแพงไปหน่อยไหมครับ"

ชายชราสวมสูทและรองเท้าหนัง ผมสีดอกเลา ใส่แว่นกรอบทอง เขามีบอดี้การ์ดสองคนและดูภูมิฐาน บ่งบอกว่าเขามีตำแหน่งหน้าที่การงานที่สำคัญ

ปีเตอร์ คาสติลโล เจ้าของร้าน สวมหมวก มีเปียห้อยอยู่ข้างหลัง และมีไฝเม็ดใหญ่ที่ริมฝีปาก ทำให้เขาดูเจ้าเล่ห์

ปีเตอร์หัวเราะ "พูดแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ คุณซินเน็คเกอร์ ถึงแม้ภาพวาดนี้จะเป็นของลอกเลียนแบบจากช่วงปลายศตวรรษที่สิบเก้าถึงต้นศตวรรษที่ยี่สิบ แต่มันก็ยังถือว่าเป็นของเก่า อีกอย่าง ถ้าผมตั้งราคา คุณก็ต้องต่อรองสิครับ ลองดู เผื่อจะได้ราคาดี"

"ห้าหมื่น" เวสลีย์ ซินเน็คเกอร์ พูดพร้อมกับยื่นมือออกมา

ปีเตอร์ส่ายหัว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าของเขา "คุณซินเน็คเกอร์ ราคานี้มันต่ำไปหน่อยไหมครับ คุณเป็นคนรวย มีเงินเป็นพันล้าน เงินแค่นี้มันจะสำคัญอะไรกับคุณ"

เวสลีย์หัวเราะเบาๆ "ผมไม่ได้ร่ำรวยโดยไม่ต้องใช้ความพยายาม อีกอย่าง สำหรับผมแล้ว ของสิ่งนี้มีมูลค่าแค่ห้าหมื่น"

ปีเตอร์ยืนยัน "แปดหมื่นขาดตัว"

เวสลีย์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็วางภาพวาดลง "งั้นคุณก็รอคนที่เห็นคุณค่าของมันจริงๆ เถอะ"

เมื่อเห็นภาพวาด ดวงตาของจาเซียลก็เป็นประกาย เขาก้าวเข้าไปและพูดว่า "ผมเอา แปดหมื่น"

เวสลีย์ที่เพิ่งวางภาพวาดลงดูตกตะลึง

ปีเตอร์ยิ้มด้วยความพอใจ "ขอบคุณที่ตัดสินใจไวครับ จะจ่ายด้วยบัตรหรือโทรศัพท์ครับ"

"บัตร" จาเซียลตอบอย่างไม่ใส่ใจ พร้อมกับโยนบัตรธนาคารออกมา

เวสลีย์อดไม่ได้ที่จะพูดแทรก "พ่อหนุ่ม ฉันไม่ควรจะเข้าไปยุ่ง แต่เชื่อฉันเถอะ ภาพวาดนี้มีมูลค่าไม่เกินห้าหมื่น นายจ่ายแพงเกินไปตั้งสามหมื่น"

เมื่อได้ยินคำพูดของเวสลีย์ จาเซียลก็ยิ้มอย่างมั่นใจ "ผมไม่ใช่แค่ไม่เสียแปดหมื่น แต่ผมยังสามารถทำกำไรได้แปดล้านด้วยซ้ำ"