บทที่ 10 ไม่ออมมือ

“นายกล้าตบฉันเหรอ? นายกล้าทำเหรอ?” ผ่านไปอยู่นาน ตู้หยางจึงจะรู้สึกตัว เขาชี้ไปที่หลินฮ่าวและตะโกน

เขาเอามือข้างหนึ่งปิดหน้า และหน้าของเขาบวมขึ้นอย่างมากแล้ว และมีรอยมือปรากฏ

“ตบไม่ได้หรือไง? ดีเลย ผมชอบกระทืบพวกที่กระทืบไม่ได้นั่นแหละ!” รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินฮ่าว ก็สดใสมากขึ้น

หลังจากพูดจบเขาก็ตบอีกครั้ง

“เพี๊ยะ……”

เสียงดังชัดอย่างมาก ตู้หยางสะดุด และล้มลงกับพื้นอีกครั้ง

ฟันของเขาหลุดออกจากปากอีกหลายซี่

“อืม แบบนี้ดูดีขึ้นมาก อย่างน้อยทั้งข้างมันเท่ากัน!” หลินฮ่าวยิ้มอย่างสดใส

ขณะพูด เขาสะบัดมือเล็กน้อย เหมือนว่ากลัวว่าที่ตีคนไปจะทำให้มือของเขาสกปรก

ใบหน้าของตู้หยางที่นอนอยู่บนพื้นบวมทั้งสองข้าง แม้ว่าจะแค่ตบหน้า แต่เสียงมันดังชัดอย่างมาก ทำให้หน้าเขาบวมเหมือนกันหมู

“เอ่อ หลินฮ่าว…” อวี้หยูเฉินเรียกอยู่ข้างๆ

เธอมองดูภาพนี้ด้วยท่าทีตกตะลึง ตั้งแต่เธอได้รู้จักกับ หลินฮ่าว เธอไม่เคยเห็นหลินฮ่าว ยิ้มมาก่อนเลย ตอนนี้แม้จะเห็นรอยยิ้มของเขา แต่ภาพตรงหน้ามันดูตลกมากเกินไป

“หรือว่าผู้ชายคนนี้ชอบที่จะทรมานคนอื่น? มีเพียงตอนที่ทรมานคนอื่นเท่านั้นเขาจึงจะยิ้มออกมา?” ที่อวี้หยูเฉินคิดในใจด้วยความคิดดร้าย เธอก้มหน้าลงโดยไม่ได้ตั้งใจ

ถิงหยูโหลวเป็นร้านอาหารระดับไฮเอนด์ คนที่มาใช้บริการที่นี่ได้ ล้วนเป็นคนที่ฐานะดี แม้ว่าจะได้เวลาอาหารค่ำแล้ว แต่ก็มีคนไม่มากที่สามารถเข้าไปในร้านอาหารนี้และได้เข้าไปรับประทานอาหารในห้อง ฉะนั้น รอบๆจึงไม่มีคนมาดูมากเท่าไหร่

แน่นอนว่ามีคนไม่มาก ไม่ใช่ว่าไม่มีเลย ที่นี่เกินการทะเลาะวิวาทกัน ไม่นานก็มีคนสิบกว่าคนเข้ามา

“ท่านครับ เกิดอะไรขึ้นครับ?” พนักงานเสิร์ฟรีบเข้าไปช่วยตู้หยางให้ลุกขึ้น

“คุณตู้?” เห็นได้ชัดว่ารอบๆนั้นมีคนรู้จักตู้หยาง จำนวนมาก ตอนนั้นก็มีคนเริ่มวิจารณ์

“คนนี้เป็นใครกัน กล้าลงมือกับคุณตู้ได้ยังไง? ฉันตาฝาดไปเหรอ?”

ผู้คนเริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันมากขึ้น แต่มีหลายคนที่รู้งาน รีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยตู้หยาง และยืนข้างๆตู้หยาง

แม้ว่าหลินฮ่าวจะลงมือกับตู้หยาง ที่นี่ แต่เมื่อเห็นว่าเขาแต่งกายบ้านนอกอย่างมาก จึงไม่มีใครสนใจเขา

ในยุคนี้ ฝีมือต่อสู้ดีไม่เท่าไหร่ สิ่งสำคัญต้องมีเงินและมีอำนาจ

ตู้หยาง รองผู้จัดการแผนกของเทียนเยียนกรุ๊ปพ่อของเขาเป็นรองประธานของเทียนเยียนกรุ๊ปในเมืองปินเจียง นี้ ถือว่าเป็นคนที่มีอำนาจมากเช่นกัน

ในเมืองปินเจียง เทียนเยียนกรุ๊ปมีทรัพย์สินไม่น้อยไปกว่าเทียนหยูกรุ๊ป

ในทางตรงกันข้าม คนเหล่านี้จะต้องเลือกอยู่ข้างโดยตู้หยาง เป็นธรรมดา และไม่สนว่าหลินฮ่าว จะเป็นใคร

“ประธานอวี้ เกิดอะไรขึ้นครับ?” แน่นอนว่าหลายคนที่รู้จักตู้หยาง มีคนมากมายรู้จักอวี้หยูเฉินเช่นกัน จึงมีคนมองไปที่อวี้หยูเฉิน และถาม

“นายกล้าดียังไงมาตบฉัน......” อวี้หยูเฉิน ยังไม่ทันได้ตอบ ตู้หยางก็คำรามออกมา

“รปภ.อยู่ที่ไหน รปภ.อยู่ไหน มาคนฆ่าตกรรมที่นี่ ไม่มีรปภ.มาจัดการเลยเหรอ? รปภ.อยู่ไหน?” ตู้หยางคำรามเสียงดัง

ไม่นาน รปภ.หลายสิบคนก็พุ่งเข้ามาและล้อมเอาไว้

“เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้นครับ” รปภ. ที่ร่างใหญ่แข็งแกร่งวิ่งนำหน้ามา และเข้าไปในฝูงคนจากนั้นก็ถาม

“เขา จับเขามาให้ฉัน กล้าดียังไงมาลงมือกับฉัน ถ้าจับมันเอาไว้ไม่ได้ อย่าว่าฉันใจร้ายที่เสนอกับเบื้องบนของพวกนาย!” ตู้หยาง เห็นพนักงานรักษาความปลอดภัย จึงชี้ไปที่หลินฮ่าวทันที

รปภ.ตกตะลึงและลำบากใจเล็กน้อย แต่เขายังคงเดินขึ้นไปและพูดว่า " คุณผู้ครับ นี่มันเรื่องอะไรกันครับ?”