บทที่ 113 ยุ่งเหยิง

ด้านนอกอาคาร หลิงหยิงเสวี่ยสวมเสื้อแจ็คเก็ตหนัง และดวงตาของเธอดูมึนเมาเล็กน้อย

หลังจากที่ถูกหลินฮ่าวเอาเปรียบ เธอยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห อดไม่ได้ที่จะพาเพื่อนสาวไปดื่มเหล้าที่บาร์ ขณะที่กำลังดื่มอย่างมีความสุขก็มีโทรศัพท์โทรเข้ามา ได้รู้ว่าอาคารเทียนหยูถูกลายรอบไปด้วยทหารรับจ้างจำนวนมาก จู่ ๆ ก็ตกใจตื่นจากอาการเมาและ รีบขับรถไปด้วยอาการเมา

เข้าไปในอาคาร ฉากในห้องโถงทำให้พวกเขาตกใจอย่างยิ่ง

ปกติคดีใหญ่ๆมีคนตายไม่กี่คน แต่ตอนนี้ลิฟต์หนึ่งตัวพังพินาศ ในลิฟต์เต็มไปด้วยเนื้อตัวของผู้คนที่ทุบเป็นชิ้นๆ เจ้าหน้าที่หน่วยสวาทหลายคนอาเจียนออกมา และเมื่อพวกเขาเห็นศพเจ็ดหรือแปดศพซ้อนกันอยู่ในลิฟต์อีกตัวหนึ่ง ก็ยิ่งผวามากขึ้น

การต่อสู้ในนี้ดุเดือดมากแค่ไหน โหดร้ายสักเพียงใด?

“ฉันขอแนะนำ ให้ส่งทหารกำลังเสริมมา” หวังจงเคอกล่าว

เขาเป็นรองผู้อำนวยการของสำนักความมั่นคงสาธารณะเทศบาล ผู้อำนวยการอยู่ในสถานะกึ่งเกษียณอายุ โดยพื้นฐานแล้วเขาเป็นคนดูแล ปีนี้เขาเพิ่งจะอายุ 40 ปี อายุเหมาะสมและแข็งแรง พอเห็นศพเหล่านี้สีหน้าก็ดูไม่ได้เลย รู้สึกแย่จนท้องไส้ปั่นป่วน

เมื่อระบุตัวตนของฆาตกรหลายคน ได้รู้ว่าหนึ่งในนั้นเป็นที่ต้องการของตำรวจสากล เหล่าตำรวจก็ยิ่งตกใจ

ยอดฝีมือเช่นนี้เสียชีวิตที่นี่ทั้งหมด ตายอย่างคนธรรมดา ดังนั้นยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดที่เข้ามาในอาคารจะแข็งแกร่งสักแค่ไหน? ในนั้นจะมีสุดยอดฝีมือระดับสูงกี่คน? แม้ว่าตำรวจติดอาวุธเหล่านี้จะได้รับการฝึกฝน แต่จะไปต่อต้านกับพวกที่โหดเหี้ยมอำมหิตที่เลียเลือดบนขอบมีดพวกนี้ได้ที่ไหนกันล่ะ

“ฉันเห็นด้วย” หัวหน้าทีมตำรวจอาชญากรรมหลายคนรีบพยักหน้าแสดงความเห็นชอบ ทุกคนต่างก็กลัวเล็กน้อย ยังไงตำรวจก็เป็นคนเหมือนกัน!

พวกเขาคิดว่าทำได้เพียงอาศัยยุทธวิธีของกองทัพเท่านั้น รวมถึงอาวุธที่ได้เปรียบมาก ถึงจะสามารถต่อกรกับฆาตกร ทหารรับจ้างต่อสู้พวกนั้นได้

“หัวหน้า แล้วตอนนี้ล่ะ?” หลิงหยิงเสวี่ยถาม

รอคนของกองทัพมา เกรงว่ายอดฝีมือเหล่านั้นถอนตัวไปหมดแล้ว

หัวหน้าหลายคนจ้องไปที่หลิงหยิงเสวี่ย ไม่มีเรื่องอะไรแล้วจะพูดเยอะแยะไปทำไม? ในใจของทุกคนเข้าใจใช้ยุทธวิธีในการรอคอยไปโดยปริยาย ต่างก็ไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกเลย สุดท้ายและเพียงแค่รออย่างเดียวมันก็ดูไม่ดีนักหรอก พวกเขาคือตำรวจติดอาวุธ เป็นตำรวจติดอาวุธที่แบกรับความปลอดภัยของประชาชนไว้บนบ่าของพวกเขา ก็เลยไม่ต้องพูดถึงหัวข้อนี้เลยละกัน

สุดท้ายแล้วข้างต้นนี้ก็คือนักฆ่าและทหารรับจ้างที่ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตาจริงๆ!

แต่ตอนนี้หลิงหยิงเสวี่ยพูดเช่นนี้ ทุกคนต่างก็ทำได้เพียงเผชิญหน้ากับคำถามนี้โดยตรงเท่านั้น

“อืม คุณมีข้อแนะนำอะไร?” หวังจงเคอเอ่ยถาม สีหน้าไม่สู้ดีนัก

“ฉันแนะนำให้ตำรวจติดอาวุธขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไปยึดดาดฟ้าก่อน ฉันกังวลว่าพวกเขาพร้อมที่จะหนีบนดาดฟ้า แม้ว่าเราไม่สามารถต่อสู้กับพวกเขาแบบตัวต่อตัวได้ แต่ก็ยังสามารถตัดทางหนีทีไล่ได้อยู่ ตำรวจติดอาวุธของเราจะไม่ยอมให้คนในกองทัพดูถูกได้” หลิงหยิงเสวี่ยกล่าว ไม่สนใจสีหน้าที่ดูแย่ของหวังจงเคอ