บทที่ 117 ตัวตนเปิดเผย

มาชั้นสิบสี่อย่างเงียบๆ หลินฮ่าวสังเกตว่าอวี้หยูเฉินนอนคว่ำหน้าร้องไห้อยู่ที่เดิมคนเดียว ข้างๆมีศพใหม่หลายศพ ทันใดนั้นก็โล่งใจทันที

หลินฮ่าวสัมผัสได้ถึงรอบตัว ว่าไม่มีใครอยู่แน่นอน เขาจึงโล่งอก เดินมาที่อวี้หยูเฉิน ขณะเดียวกันเขาก็ดีดนิ้วกลางอากาศ

เสว่จือ เสว่อิงพี่น้องมองหน้ากัน เมื่อหลินฮ่าวเพิ่งเข้ามา เขาเหลือบไปมองยังที่ ๆ พวกเขาทั้งสองซ่อนตัวอยู่ เห็นได้ชัดว่าสังเกตเห็นตำแหน่งของพวกเขา และตอนนี้เรียกพวกเขาออกมา เห็นได้ชัดว่ามั่นใจว่าในนี้ไม่มีคนอื่นอยู่อีก เห็นได้ชัดว่าหลินฮ่าวมีพละกำลังที่แข็งแกร่งกว่าพวกเขามาก

และก่อนหน้านี้เขาถูกหลินฮ่าวใช้ประตูรักษาความปลอดภัยขนย้ายน้ำยาทดลองไป และช่วยตำรวจหญิงจากสถานการณ์อันตรายดังกล่าว

ทหารรับจ้างระดับตำนานสมกับคำว่าเป็น “ตำนาน”!

ทั้งสองยอมอย่างราบคาบ!

ในโลกของทหารรับจ้าง คนจำนวนไม่น้อยรู้ว่าทหารรับจ้างระดับตำนานหลินฮ่าวมีฉายาว่าราชาหมาป่า แต่ที่จริงหลินฮ่าวก็ยังมีอีกฉายาหนึ่งก็คือ “ตำนาน” เพียงแต่ยอดฝีมือเหล่านั้นไม่เต็มใจที่จะยอมรับชื่อฉายา “ตำนาน” ของหลินฮ่าว

“ไม่มีอะไรแล้ว” หลินฮ่าวเดินมา กอดอวี้หยูเฉินที่กำลังพังทลายในอ้อมแขนของเขา

รู้สึกถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยนั้น อวี้หยูเฉินเดิมทีที่สะอื้นเบาๆ ทันใดนั้นก็ร้องไห้เสียงดังออกมา

เมื่อกี้เธอตกใจแทบแย่ และข้างๆมีคนตายมากมาย เธอกลับไม่มีทางหนีออกจากที่นี่ไปได้เลย เธอต้องเผชิญหน้ากับซากศพเหล่านี้ เธอเกือบจะพังทลายไปเลย

“ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว น้ำยาทดลองฉันส่งไปให้ตำรวจแล้ว คุณไปเอาจากตำรวจก็ได้แล้ว ไม่ต้องกลัว มีคนคอยแอบปกป้องคุณอยู่” หลินฮ่าวกล่าว

อวี้หยูเฉินเพิ่งจะพบว่ารอบตัวมีสองคนเพิ่มมา เป็นชายชาวยุโรปและอเมริกาสองคน

“ขอโทษจริงๆที่เมื่อกี้พวกเรายิงปืนไปข้างๆตัวคุณ ไม่อนุญาตให้คุณออกไปจากในนี้” เสว่จือกล่าว

อวี้หยูเฉินตัวสั่นเทาสั่นที กระสุนที่ยิงมาข้างๆตัวเธอเมื่อสักครู่ทำให้เธอตกใจแทบแย่จริงๆ

หลินฮ่าวนึกฉากนั้นออก ถ้าเป็นเขาเขาก็จะทำเช่นนี้เหมือนกัน “ไม่ต้องกลัวนะ พวกเขาทำตามคำสั่งของฉัน ที่จริงเป็นการทำให้ผู้ร้ายตกใจกลัว ไม่อย่างนั้นคุณก็จะถูกจับไป” หลินฮ่าวกล่าว

ทันใดนั้น สีหน้าเขาเปลี่ยนไป และเขาก็พูดทันทีว่า: “ไม่ต้องบอกตำรวจว่าฉันกับพวกเขามาปรากฏตัวที่นี่ คุณทำเป็นไม่รู้อะไรเลยนะ”

จากนั้นหลินฮ่าวส่งสัญญาณให้เสว่จือ เสว่อิง ทั้งสามคนก็ออกไปอย่างรวดเร็ว

อวี้หยูเฉินงุนงง ทำไมพวกเขาถึงได้ไปกะทันหันแบบนี้ล่ะ? ทำไมต้องไปด้วย?

ในตอนนี้ มีเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบแต่ไม่ได้โกลาหลอลหม่านดังขึ้น ไม่นานตำรวจ 2-3 คนปรากฏตัวขึ้น คนที่มาถึงเป็นคนแรกก็คือหลิงหยิงเสวี่ย

หลิงอิงเสว่เมื่อกี้นี้นอนคว่ำอยู่บนพื้น ก็ค่อยๆหายใจ เธอลุกขึ้นยืนทันที จะไปคุ้มกันอวี้หยูเฉิน

กลับพบว่ามีคนไม่น้อยเลยที่กำลังวิ่งขึ้นไปชั้นบน และเธอก็กัดฟันตามไป

แต่แล้วก็พบว่าคนพวกนั้นแต่ละคนแทบจะเป็นกลายเป็นครึ่งคนครึ่งนก ใช้โดยสารเครื่องมือการบินต่างๆบินออกไป

เธอยิงปืนหลายนัดติดต่อกัน แต่อยู่ในความมืด กระสุนไม่เข้าเป้าเลย หลังจากบรรจุกระสุนเป็นสิบนัดใส่ปืนพกเสร็จแล้ว และก็เหลือเพียงคนเดียวเท่านั้น