บทที่ 119 รอยยิ้มแห่งความตายอันสงบสุข

เมื่อเห็นอวี้หยูเฉินตื่นขึ้น หลิงหยิงเสวี่ยเตรียมจะถามอวี้หยูเฉินให้คำให้การสักหน่อย เธอต้องการรู้ว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง

สุดท้ายแล้วขณะที่เธอกำลังเข้าไป เธอเห็นเพียงแค่ชายเปื้อนเลือดวิ่งออกมาพร้อมกับแบกประตูรักษาความปลอดภัยบนหลัง จากนั้นก็ไล่ตาม ก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นบ้างเธอไม่รู้เลย

เพียงแค่เห็นอวี้หยูเฉินเป็นทุกข์ ราวกับว่าชีวิตไม่มีความหมายอะไรแล้ว เธอรู้ว่าในตอนนี้ไม่เหมาะที่จะไปรบกวนอวี้หยูเฉิน

โศกเศร้า บางครั้งก็ต้องแก้ด้วยตัวเองตามลำพัง

หวังจงเคอตามเข้าไปที่โรงพยาบาล เขาเพียงแค่ตามหลังหลิงหยิงเสวี่ยเล็กน้อย

เขาเห็นอวี้หยูเฉินตื่นขึ้น ก็จะเข้าไปในห้อง แต่ถูกหลิงหยิงเสวี่ยขวางไว้

“หัวหน้าหวัง ตอนนี้ประธานอวี้อารมณ์ไม่ดีนัก ฉันแนะนำให้เธอพักผ่อนตามลำพังสักพักเถอะ”

หวังจงเคอจ้องไปที่หลิงหยิงเสวี่ยด้วยความโกรธ และพูดด้วยน้ำเสียงดุว่า: “ฉันจะทำอะไรก็ไม่ต้องการคำแนะนำจากคุณ”

เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้หนักหนาเกินไป เทียนหยูกรุ๊ปมีคนตายเกือบ 50 คน นักฆ่า และทหารรับจ้างเหล่านั้นตายมากกว่า 50 คน รวมแล้วก็เป็นร้อยคน

เสียชีวิตครั้งละร้อยราย คดีใหญ่เกินไป

ถ้าหากเป็นคนร้ายเหล่านั้นที่ตายก็ช่างมัน ปัญหาคือคนบริสุทธิ์จำนวนมากต้องมาตาย ตอนนี้เขาต้องปรึกษาสถานการณ์กับอวี้หยูเฉินให้ดี ให้อวี้หยูเฉินผู้เป็นพยานคนนี้ที่เป็นประโยชน์ต่อตำรวจอยู่ในการสัมภาษณ์ครั้งต่อไป มิฉะนั้นตำแหน่งของเขาก็ยากที่จะรักษาได้แล้ว

ต่างก็รู้กันดีว่าคดีนี้แก้ไขยากมาก พวกเขาได้แจ้งทางฝั่งกองทัพให้ทราบเป็นอันดับแรก แต่คนตายเยอะขนาดนั้น จะต้องมีคนรับผิดชอบ เขาที่เป็นผู้บัญชาการในที่เกิดเหตุนี้เป็นคนที่จะต้องรับผิดชอบเป็นคนแรก

เขาผลักประตูอย่างหุนหันพลันแล่น และพุ่งเข้าไป

ตอนนี้อาคารเทียนหยูถูกนักข่าวล้อมรอบ ฉากนองเลือดถูกเปิดเผย และเมื่อเขาขับรถไปโรงพยาบาล พบว่ามีรถสัมภาษณ์ของนักข่าวบางคันวิ่งตามไปด้วย ดูเหมือนว่าต้องการสัมภาษณ์อวี้หยูเฉิน ในตอนนี้จะต้องให้อวี้หยูเฉินตั้งสติไว้ให้ดี

“ประธานอวี้ อาการคุณยังดีอยู่ใช่ไหม?” หวังจงเคอถามด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ ในตอนนี้เขาไม่มีความคิดที่จะฉวยโอกาสก่อนหน้านี้เลย ขณะนี้อวี้หยูเฉินถึงแม้ว่าจะสวยกว่านี้เป็นพันเท่า น่าเย้ายวนเป็นพันเท่าเขาก็ไม่มีความคิดนี้เลย ในใจของเขา ตำแหน่งเป็นสิ่งสำคัญสุด เมื่อไม่มีตำแหน่ง อย่างอื่นก็ไร้ความหมาย

อวี้หยูเฉินได้ยินการที่หวังจงเคอและหลิงหยิงเสวี่ยทะเลาะกันเมื่อสักครู่ มีความรู้สึกกับหัวหน้าคนนี้แบบทั่วไป แต่ก็ยังพูดเบาๆว่า: “หัวหน้าหวัง มีธุระอะไรไหม?”

“ประธานอวี้ช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นในอาคารในตอนนั้น? พวกเราต้องการคลี่คลายคดี จะต้องทำความเข้าใจกับพวกคนร้าย” หวังจงเคอกล่าว ในขณะเดียวกันก็แสดงความหวังดีต่ออวี้หยูเฉิน

คลี่คลายคดีงั้นเหรอ? อวี้หยูเฉินอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างเย็นชา