บทที่ 145 ลืมอดีต แล้วเริ่มต้นใหม่(ตอนจบ)

วันนี้ หลินฮ่าวกำลังนอนอยู่บนโซฟา สมองว่างเปล่า คิดอะไรไม่ออก

ในทีวีกำลังถ่ายทอดสดมาตรการปิดและควบคุมเทียนเยียนกรุ๊ปอยู่

หลินฮ่าวก็ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้สึกตัว

เขาไม่ได้ผ่อนคลายแบบนี้มานานแล้ว

กริ๊งงง! กริ๊งงง!

หลินฮ่าวตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น อวี้หยูเฉินเป็นคนโทรมา

เขาเหลือบมองท้องฟ้าข้างนอก เกือบจะค่ำแล้ว

สาวน้อยคนนี้ จะให้ฉันไปรับเธอเหรอ?

หลินฮ่าวยิ้มและรับโทรศัพท์

แต่เสียงที่ปลายสายนั้น กลับเกินความคาดหมายของเขา

"คุณคือหลินฮ่าวใช่ไหม?"อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์เป็นเสียงชายชรา

"คุณเป็นใคร?"หลินฮ่าวขมวดคิ้ว และลุกขึ้นจากโซฟาทันที

"คุณน่าจะเคยได้ยินชื่อของฉันนะ ลู่หยุน"ชายคนนั้นกล่าว

ลู่หยุน! ประธานเทียนเยียนกรุ๊ป! เขาหนีไปได้!

หลินฮ่าวไม่ได้อ่านข่าวอย่างรอบคอบ เขาคิดว่าเทียนเยียนกรุ๊ปถูกจับได้ทั้งหมด ไม่นึกเลยว่าปลาที่ใหญ่ที่สุดจะหนีออกมาได้

ตอนนี้อวี้หยูเฉิน คาดว่าคงจะตกอยู่ในมือของพวกเขาแล้ว

"คุณต้องการอะไร?"

"มาที่วัดอู่โหว คนเดียว"ทางนั้นวางสายหลังจากพูดจบ

"เชี่ย!"หลินฮ่าวซัดโทรศัพท์ลงกับพื้น

เพราะความประมาทชั่วขณะ ทำให้อวี้หยูเฉินตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย

เรื่องนี้ทำให้หลินฮ่าวนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสองปีที่แล้ว ในตอนนั้น เป็นเพราะความประมาทของเขาเอง ทำให้เขาต้องสูญเสียคนรักไปตลอดกาล

แม้ว่าตอนหลังเขาจะแก้แค้นให้เธอแล้ว แต่คนรักของเขาก็ไม่มีวันกลับมา

ครั้งนี้ ฉันจะต้องไม่ซ้ำรอยเดิม

หลินฮ่าวสงบสติอารมณ์ ใส่อุปกรณ์ให้เรียบร้อยทันที และขับรถไปที่วัดอู่โหว

ตอนกลางคืน หลินฮ่าวมาถึงวัดอู่โหว

รอบข้างมืดสนิท และมีเพียงวัดอู่โหวเท่านั้นที่เปิดไฟเล็กน้อย

"ฉันมาแล้ว"หลินฮ่าวเดินเข้าไปในวัด และเห็นอวี้หยูเฉินถูกมัดมือไพล่หลังติดกับเก้าอี้ หน้าซีด และดูน่าสงสาร

หลินฮ่าวส่งสายตาให้อวี้หยูเฉิน ให้เธอวางใจ เขาสามารถปกป้องเธอได้