บทที่ 7 เข้างานในตำแหน่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

“หลินฮ่าว ขอแสดงความยินดีด้วยที่นายได้เป็นบอดี้การ์ดของฉัน ต่อไปนี้ความปลอดภัยของฉัน อวี้หยูเฉิน เอง ก็จะฝากไว้กับนาย นายจะไม่ทำฉันผิดหวังใช่ไหม?”

ภายในรถมาเซราตี อวี้หยูเฉินมองหลินฮ่าวที่กำลังขับรถอย่างตั้งใจ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า

“หึหึ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ ทำไมคุณถึงเชื่อใจผมมากขนาดนี้ และเอาความปลอดภัยของตนมาให้ผมรับผิดชอบ?” หลินฮ่าวขับรถไปด้วย และถามพร้อมยิ้ม

"สัญชาตญาณ!"

คำตอบของอวี้หยูเฉินนั้นง่ายมาก “แม้ว่าประสิทธิภาพการต่อสู้ของคุณในเมื่อวานนี้จะไม่แข็งแกร่งเท่าไหร่นัก และคนที่กำลังจะจัดการฉันตอนนี้อาจแข็งแกร่งกว่าเดิม แต่ฉันรู้สึกได้ว่า หากว่านายเป็นบอดี้การ์ดของฉัน เช่นนั้นฉันก็จะสามารถไปทำเรื่องนั้นได้อย่างสบายใจ ไม่ต้องห่วงอันตรายต่างๆที่จะเข้ามา"

มาเซราตีซึ่งก่อนหน้านี้ยังขับนิ่งอยู่ ก็กระตุกเล็กน้อยเมื่ออวี้หยูเฉินพูดคำว่าสัญชาตญาณออกมา

“ทำไมเหรอ?” อวี้หยูเฉินรู้สึกถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของหลินห่าหลินฮ่าว จึงอดไม่ได้ที่จะถาม

“ไม่มีอะไร!” หลินฮ่าวสงบใจที่สั่นเทาลงและพูดว่า “ในเมื่อตอนนี้ผมเป็นบอดี้การ์ดของคุณ เช่นนั้นผมจะปกป้องคุณให้ดี ไม่มีใครสามารถทำร้ายคุณได้ ไม่ว่าใครก็ตาม!”

เมื่อตอนนั้น มีผู้หญิงคนหนึ่งเคยบอกกับหลินฮ่าวเรื่อง “สัญชาตญาณ” เช่นกัน ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าสามารถเชื่อว่าหลินฮ่าวปกป้องเธอได้ตลอดชีวิตจากสัญชาตญาณของเธอ แต่สุดท้ายหลินฮ่าวกลับมองดูเธอล้มลงต่อหน้าตนโดยทำอะไรไม่ได้

คราวนี้ มีผู้หญิงมาคำว่า 'สัญชาตญาณ' กับเขาอีกครั้ง

“อีกเรื่องหนึ่ง ฉันจำได้ว่านายสูบบุหรี่ แม้ว่าฉันจะไม่ชอบกลิ่นควันบุหรี่มาก แต่ถ้านายอยากสูบบุหรี่ ฉันจะอนุญาตให้นายสูบบุหรี่ในรถของฉัน” แม้ว่าสีหน้าของ หลินฮ่าวจะสงบ แต่อวี้หยูเฉิน สามารถรู้สึกได้ถึงอารมณ์การเปลี่ยนแปลงของเขา เธอเห็นร่องรอยของความเจ็บปวดแวบวับในดวงตาของชายคนนั้น

"ขอบใจ!"

หลินฮ่าวไม่ใช่คนที่ซื่อบื้อ เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาแล้วจุด ตอนนี้เขาต้องการสูบบุหรี่อย่างมาก เพื่อที่จะมาจัดการกับอารมณ์ของตัวเอง

“ฉันจะบอกนายเกี่ยวกับเรื่องค่าตอบแทนนายเป็นคนขับรถของฉัน ส่วนตอนอยู่บริษัท ฉันจะให้มอบตำแห่นงหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยให้ ถ้ามีเรื่องอะไรที่ทำไม่เป็น ก็ส่งมอบให้คนในแผนกทำ ฉันให้เงินเดือนนายเดือนละ 20,000 หยวน และสัญญาจ้างงานของเราคือ 3 ปี นายคิดว่ายังไง?” อวี้หยูเฉินถาม

“ผมไม่มีปัญหา! ถ้าเงิน 100,000 ที่ให้ผมมาคุณไม่หักจากเงินเดือนของผม ผมก็จะคืนคุณโดยเร็วที่สุด” หลินฮ่าวกล่าว

“ได้เลย ถ้างั้นฉันจะบอกสถานการณ์ปัจจุบันให้นายฟัง”

สีหน้าของอวี้หยูเฉินค่อยๆ เคร่งขรึม "เทียนหยูกรุ๊ปของเราเป็นบริษัททำเกี่ยวกับธุรกิจยา นอกจากผลิตยาต่างๆ ที่จำเป็นในตลาดยาแล้ว เราก็ได้ผลิตยาบางชนิดที่ไม่มีในตลาดด้วย เร็วๆ นี้ฉันกำลังวิจัยยาตัวหนึ่งที่สามารถปรับปรุงยีนของมนุษย์ และตอนนี้มันได้บรรลุผลเล็กน้อยแล้ว แต่เรื่องนี้แพร่กระจายออกไปได้อย่างไรฉันไม่รู้ คนของเทียนเยียนกรุ๊ปรู้เรื่องนี้เข้าแล้ว เทียนเยียนกรุ๊ปเป็นบรัทการค้าต่างประเทศ แต่นอกจากมีที่ยืนในวงการของต่างประเทศแล้ว พวกเขาก็มีความน่าเกรงขามในเมืองปินเจียงอยู่ระดับหนึ่ง เท่าที่ฉันรู้มา แก๊งเทียนฮุนหนึ่งในสามอำนาจหลักของวงการใต้ดินในเมืองปินเจียง มีส่วนเกี่ยวข้องกับเทียนเยียนกรุ๊ปอย่างแน่นแฟ้น"

"ทำไมพวกเขาถึงจัดการคุณ?"

“ฉันไม่ทราบเหตุผลที่แน่ชัด พวกเขาไม่ต้องการให้ฉันผลิตยานี้ต่อไป ก่อนหน้านี้พวกเขาส่งผู้ลอบสังหารไปทำลายมันอยู่หนึ่งครั้ง และซื้อใจคนของบริษัทเราไป แต่สุดท้ายก็ไม่สำเร็จ ดังนั้นตอนนี้ อาจเป็นเพราะพยายามมาหลายครั้งแล้ว พวกเขาจึงตัดสินใจที่จะฆ่าฉัน เหมือนสองคนเมื่อวาน พวกเขาอาจจะเป็นคนของแก๊งเทียนฮุน"

“โอเค เข้าใจแล้ว! ต่อจากนี้ไป คุณทำวิจัยของคุณต่อไปอย่างสบายใจได้เลย ส่วนเรื่องอื่นๆ ให้ผมจัดการเอง”

หลินฮ่าวไม่ได้ลงรายละเอียดในการทำความเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด

อวี้หยูเฉินมองเขาด้วยความประหลาดใจ

เทียนหยูกรุ๊ปตั้งอยู่ช่วงกลางของถนนมู่อิน ชื่ออาคารที่บริษัทตั้งอยู่คืออาคารเทียนหยู มีความสูง 26 ชั้นและครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่มาก เป็นของเทียนหยูกรุ๊ปทั้งหมด แสดงให้เห็นว่าบริษัทผลิตยานี้มีต้อนทุนที่หนาอย่างมาก