บทที่ 78 คนคลั่งต่อสู้

"ความสามารถเก่งอยู่"หลินฮ่าวกล่าวด้วยความชื่นชม

กงจื้อกังตื่นเต้นมาก กว่าจะเจอคนที่มีความสามารถเก่งกว่าเขา สามารถต่อสู้อย่างจริงจังได้สักรอบแล้ว หลินฮ่าวเห็นสีหน้าของกงจื้อกัง แอบด่าว่าคนบ้าในใจ

แต่หลินฮ่าวไม่ได้คิดจะเก็บแรงแล้ว ทันใดนั้นกงจื้อกังก็ถูกต่อยจนหน้าบวมเลือดกำเดาไหล กงจื้อกังก็รู้ว่าตัวเองสู้หลินฮ่าวไม่ได้หรอก

"ผมยอมแพ้ครับ!"กงจื้อกังรีบพูดออกมา

"โอเค ในเมื่อแกยอมแพ้ งั้นหุ้นส่วนก็ต้องเอาออกมาให้สิ"หลินฮ่าวพูดอย่างราบเรียบ

กงจื้อกังพยักหน้า"สิ่งที่ผมพูดผมจะทำตามแน่นอน"

พอเพิ่งพูดจบ กงจื้อกังก็หยิบปากกาชึ้นมาเซ็นชื่อในสัญญา และมองหลินฮ่าวด้วยความนับถือ

"คุณเก่งกว่าลู่เฟยเยอะเลย"กงจื้อกังพูดพร้อมมองไปที่หลินฮ่าว หลินฮ่าวก็แค่ยิ้มเบาๆไม่ได้พูดอะไร

กงจื้อกังมองดูหลินฮ่าว จากนั้นพูดว่า"คุณคงได้ไปหาไอ้แก่อีกสองคนแล้ว และได้รับหุ้นส่วนของพวกเขาด้วย แต่หุ้นส่วนของคนสุดท้ายคุณคงซื้อไม่ได้แล้ว"

หลินฮ่าวมองกงจื้อกังด้วยความประหลาดใจ กงจื้อกังพูดได้ถูกต้อง เอกสารของคนสุดท้ายหลินฮ่าวไม่มีเลย เหมือนคนนั้นปฏิบัติตัวถูกต้องทุกอย่าง

"เขามีเครือข่ายของตัวเอง สามารถซ่อนสิ่งบางอย่างได้ ดังนั้นคุณตรวจไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ"เมื่อเห็นสีหน้าของหลินฮ่าวกงจื้อกังก็พูดด้วยรอยยิ้ม

"การประชุมคณะกรรมการในอีกสามวัน ผมหวังว่าคุณสามารถออกตัวตามปกติ วันนั้นสนับสนุนทุกคำตัดสินของอวี้หยูเฉินก็พอ"หลินฮ่าวมองกงจื้อกังแล้วพูด

กงจื้อกังตะลึง จากนั้นก็พยักหน้า

"สิ่งนี้ไม่เป็นปัญหา นี่จะทำให้หวงซื่อเหรินต้องหน้าแตก"กงจื้อกังพูดด้วยรอยยิ้ม

กงจื้อกังพูดได้ถูกต้อง นี่เป็นแผนของหลินฮ่าว หวงซื่อเหรินเป็นผู้บงการที่คัดค้านการตัดสินใจของอวี้หยูเฉินในครั้งนี้ รวมไปถึงสองพ่อลูกตระกูลหงล้วนเป็นลูกน้องของเขา เขามีอิทธิพลในเทียนหยูกรุ๊ป

ตั้งแต่สองพ่อลูกตระกูลหงตายไปแล้ว หวงซื่อเหรินคนนี้ก็คัดค้านอวี้หยูเฉินทุกอย่าง ไม่เห็นด้วยกับทุกคำตัดสินของอวี้หยูเฉิน แถมยังใช้เครือข่ายในมือชักชวนสามคนที่เหลือ อยากจะปลดตำแหน่งของอวี้หยูเฉิน

"แกไม่ยอมหรือ?"หลินฮ่าวมองกงจื้อกังและพูด

กงจื้อกังส่ายหน้า พูดด้วยรอยยิ้ม"ผมยินยอมอยู่แล้วครับ ถ้ามีโอกาสผมสามารถฝึกฝนวิชาต่อสู้กับคุณได้ไหมครับ?"

"รอมีโอกาสค่อยว่ากัน!"หลินฮ่าวพูดอย่างราบเรียบ จากนั้นออกจากวิลล่าของกงจื้อกัง

กงจื้อกังเห็นลูกน้องที่สลบอยู่บนพื้น ใช้ขาเตะจนพวกเขาตื่นมา ให้พวกเขาออกไปให้หมด กงจื้อกังนั่งบนโซฟา จุดบุหรี่ม้วนหนึ่ง