บทที่31 โอหยางหง

โอหยางหง หัวหน้าฝ่ายลูกค้า

เมื่อวานตอนบ่าย เลขาของเขาส่งเอกสารด่วนมา แต่คนในฝ่ายธุรการ แทบจะเลิกงานกันหมดแล้ว และอยากจะหาคนตัดสินใจนั้น มันแทบเป็นไปไม่ได้เลย

และเหยาซือหย่าเพิ่งมาพอดี เพื่อทำความคุ้นเคยกับงานนี้เร็วๆ เธอทำงานล่วงเวลา และไม่พักผ่อนเลย ดังนั้นเธอจึงเป็นคนสุดท้ายที่เลิกงาน จึงหาเธอ

ตอนนั้นเหยาซือหย่าอ่านรายงานในเอกสาร และพบว่าในนั้นล้วนเป็นการบริโภคของลูกค้าบางราย และดูเหมือนว่าจะไม่มีปัญหา เนื่องจากมีประสบการณ์น้อย จึงไม่ได้ตรวจดูในเชิงลึก ดังนั้นฉันจึงเซ็นเอกสารนี้ในนามของพนักงานของฝ่ายธุรการ

แต่ใครจะไปคิดว่า พอมาตอนเช้า ก็ตรวจเจอปัญหาทันที และการไม่ประมาทนี้ ทำให้ก่อความเสียหาย ค่าชดเชยเป็น300,000

หลังจากเหยาซือหย่าพูดจบ หลินฮ่าวก็พยักหน้าเล็กน้อย ยิ้มอ่อน แล้วพูดว่า:"อ๋อ ที่แท้เรื่องมันก็เป็นแบบนี้นี่เอง!"

เมื่อเห็นว่าหลินฮ่าวยังหัวเราะออกมาได้ในเวลานี้ เหยาซือหย่าก็ขมวดคิ้ว และพูดว่า:"นายยังจะหัวเราะอีก ยังจะหัวเราะอีก ฉันเป็นแบบนี้แล้ว นายยังหัวเราะออกมาได้อีก นายมันน่าโมโหจริงๆ!"

"ฮ่าฮ่า……"หลินฮ่าวส่ายหัว ยิ้มอีกครั้ง และพูดว่า:"เอาหน่า เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง แบบนี้แล้วกัน ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉัน ฉันจะช่วยเธอจัดการเอง ว่ายังไง?"

เหยาซือหย่าตกตะลึงครู่หนึ่ง มองหลินฮ่าวแล้วพูดว่า:"นายจะจัดการ?"

เธอไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ สำหรับตัวเธอแล้ว เรื่องนี้เป็นเรื่องร้ายแรงมาก แต่ทำไมพออยู่ในปากหลินฮ่าวถึงกลายเป็นเรื่องที่ไม่สำคัญขนาดนั้นเลย?

ถึงขั้นเธอยังสงสัยว่า หลินฮ่าวจะฝืนยิ้มเพื่อปลอบโยนเธออีกหรือไม่

"นายจัดการได้จริงๆ เหรอ?"เหยาซือหย่าผงะเล็กน้อย และพูดขึ้น

"เธอน่ะ มีประสบการณ์น้อย เธอไม่รู้หรือว่า บริษัทก็เหมือนราชสำนัก? แผนกใหญ่ๆ ต่างก็ใช้กลอุบายสู้กันและกันไม่หยุด การทุจริตทุกรูปแบบ การต่อสู้ทุกรูปแบบ มันไม่มีวันที่จะหยุดเลย! คิดว่ามีอำนาจเพียงเล็กน้อย ก็จะสามารถเซ็นของแบบนี้มั่วๆ ได้งั้นหรือ?"

หลินฮ่าวมองไปที่เหยาซือหย่าอย่างขบขัน และพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"เอาล่ะ ถ้าต่อไปเจอเรื่องแบบนี้อีก ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉัน ตอนนี้ ฉันจะสอนประสบการณ์ และวิธีเอาตัวรอดกับเธออีกสักนิด นั่นคือ ในบริษัทที่ใหญ่ขนาดนี้ เธอจะต้องมีจุดยืน เพียงแต่มีจุดยืนแล้ว ก็จะมีที่พึ่งและภูมิหลัง และสามารถอยู่รอดต่อไปได้ ถ้าคิดที่จะสู้คนเดียว สุดท้ายก็จะถูกก็แทะจนไม่เหลือกระดูก ตอนนี้ มีฉันหนุนหลังเธออยู่ เธอยังจะกลัวอะไรอีก? ส่วนที่เหลือ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะ!"