บทที่35 กราบสิบแปดครั้ง

สีหน้าของโอหยางหงเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาจ้องไปที่ หลินฮ่าวและอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

ทันใดนั้น หลินฮ่าวก็ขยับมาข้างหูเขา และหัวเราะเบา ๆ:"จริงสิ คุณโอหยาง ผมลืมบอกอะไรบางอย่างกับคุณ คนอย่างผมนี่นะ ชอบมากแอบดูความเป็นส่วนตัวของคนอื่นมากๆ เลย ในเรื่องการแอบดู ในโลกนี้ ผมยอมเป็นที่สอง รับรองไม่มีใครกล้ายอมเป็นที่หนึ่ง ถ้าผมยอม เชื่อหรือไม่ว่าพรุ่งนี้ บนตัวของคุณมีขนกี่เส้น ผมก็สามารถบอกได้อย่างชัดเจน คุณเชื่อไหม?"

รูม่านตาของโอหยางหงหดลงเล็กน้อย และการหายใจของก็แรงขึ้น

หลินฮ่าวก้าวถอยหลัง นั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ โดยตรง มองไปที่โอหยางหงแบบจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม แล้วพูดว่า:"เอาล่ะ คุณโอหยาง คำเดียว คุณสามารถทำตามที่ผมขอเมื่อกี้ได้ไหม?"

หลิงชิวหยานหันไปมองหลินฮ่าวดวงตาของเธอดูอยากรู้อยากเห็น จากนั้นก็มองไปที่โอหยางหงอีกครั้ง

เธอสงสัยมากว่า หลินฮ่าวใช้อะไรพิชิตโอหยางหงนี้กันแน่ และให้โอหยางหงอยู่ต่อหน้าเขา ไม่มีการต่อต้านแม้แต่น้อย

มีเพียงเหยาซือหย่าเท่านั้น ที่มองหลินฮ่าวตั้งแต่ต้นจนจบ

ตอนแรกเธอประหม่ามาก แต่ตอนนี้กลับผ่อนคลาย ดูเหมือนว่ามีหลินฮ่าวอยู่ข้างๆ ถึงแม้ท้องฟ้าถล่มลงมา มันก็ง่ายและธรรมดามาก

โอหยางหงกลืนน้ำลาย ดวงตาของเขากวาดมองร่างของหลิงชิวหยาน แล้วเหลือบมองไปที่ร่างของเหยาซือหย่า

ลองคิดดู เขาเป็นผู้ชาย และตอนนี้เขาได้สร้างความอัปลักษณ์อย่างมากต่อหน้าผู้หญิงสองคน

และต่อไป หากคุกเข่าลงต่อหน้าผู้หญิงสองคนจริงๆ ถ้างั้นในชีวิตของเขา ก็ถือว่าไม่มีหน้าเจอใครแล้ว

แต่เขากลัวจริงๆ กลัวว่าสิ่งที่หลินฮ่าวพูดเมื่อกี้นั้นเป็นความจริง

สิ่งที่เขาทำในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขารู้ดีกว่าใครๆ ถ้าถูกหลินฮ่าวเปิดเผยออกมาจริงๆ ถึงจะติดคุกตลอดชีวิต มันก็ไม่เพียงพอ ตอนนั้น คงจะล้มละลายจริง ๆ และบ้านแตกสาแหรกขาด

และแน่นอนว่า ถึงแม้ว่าหลินฮ่าวจะไม่มีความสามารถนั้น แต่เอาสิ่งเหล่านั้นในโทรศัพท์ของเขาออกไป เขาก็ต้องแบกรับผลที่ตามมา

ผลลัพธ์ทั้งหมดนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ ดังนั้นเขาจึงลังเล

"หลินฮ่าว......"เสียงของเขาแหบเล็กน้อย และเรียก

"อย่าเรียกผม ผมจะให้เวลาคุณสิบนาที ถ้ายังก้มหัวไม่หมดสิบแปดครั้ง และยังไม่เอาเงิน 180,000 หยวนออกมา ถ้าอย่างนั้น คุณก็รอการเรียกศาลในวันพรุ่งนี้ได้เลย ทุกคนล้วนมีสติ ผมไม่ได้ทำให้คุณลำบากใจนะ!"

หลินฮ่าวโบกมือ ไม่ให้โอกาสเขาพูดเลย และขัดเขาโดยตรง

ดวงตาของโอหยางหงกะพริบ ทันใดนั้น มีความเกลียดในดวงตา แต่ก็มีความสำนึกผิดด้วย

เวลาผ่านไปทีละนิด และในที่สุด หลินฮ่าวก็พูดว่า:"ยังมีอีกสามนาที จำไว้ว่าอีกสามนาที!"

โอหยางหงอดคิดไม่ได้เกี่ยวกับชีวิตในช่วงสองสามปีที่ผ่าน และลองคิดดู หากมีบางอย่างเปิดเผย เขาก็อดไม่ได้ที่จะกลัวความยากลำบาก ที่เขากำลังจะเผชิญ

"เหลืออีกครึ่งนาที!"

ขณะที่เขาจมอยู่ในความคิดชั่วขณะหนึ่ง เสียงของหลินฮ่าวก็ดังขึ้นอีกครั้ง และพูดขึ้น