บทที่51 เกือบพิการไปแล้ว

“คุณหมอ สามารถรักษาให้หายได้ไหม” ฮุนหยูถามด้วยน้ำเสียงที่ทุ้ม แล้วมองไปยังหมอที่กำลังรักษาลูกชายของเขา

หลังจากที่แพทย์ตรวจอาการบาดเจ็บของฮุนเทียนจ้าวแล้ว เขาก็ส่ายหัวและถอนหายใจว่า: “กระดูกแตกหักไปทั้งร่างกาย ซึ่งมันเป็นเรื่องยากมาก แม้ว่าจะรักษาให้หายขาดแล้วก็ไม่สามารถออกกำลังกายที่หนักๆได้อีกต่อไป”

“ให้รักษาให้ได้ดีที่สุดซะ!” ฮุนหยูพูดด้วยน้ำเสียงโทนต่ำ ลูกชายที่จะรอการรับช่วงต่อกลับถูกทำลาย

“ไปตรวจสอบข้อมูลและที่อยู่ของหลินฮ่าวมาซะ!” ฮุนหยูสั่งลูกน้องของเขา

เขาไม่ได้โง่เหมือนลูกชายของเขาที่ประมาทเกินไป เราต้องรู้เรารู้เขาอย่างกระจ่างชัด ถึงจะสามารถรบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง และหลังจากรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับหลินฮ่าวแล้ว ก็จะเป็นเรื่องง่ายที่จะรับมือกับหลินฮ่าว

“แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับตู้เจียงเทา แม้ว่า…” แสงที่เยือนเย็นวาบในดวงตาของฮุนหยู

แม้ว่าตู้เจียงเทาจะมีบุญคุณกับเขา แต่หากเป็นปัญหาของลูกชายล่ะก็ ถ้าไม่ใช่เพราะตู้เจียงเทา ลูกชายของเขาก็คงไม่ต้องจบลงแบบนี้ จนตระกูลเขาเกือบจะไม่คนสืบทอดต่อ

“กริ๊งงงงง!”

ทันใดนั้นโทรศัพท์ของฮุนหยูก็ดังขึ้น ฮุนหยูเหลือบมองโทรศัพท์แล้วรับสาย

“ฮัลโล่ ฮุนหยู!” เสียงที่คุ้นเคยของตู้เจียงเทาดังมาจากโทรศัพท์

“อืม!” ฮุนหยูตอบอย่างเย็นชา

ตู้เจียงเทารู้สึกถึงอารมณ์ของฮุนหยู และรู้ว่าเหตุการณ์เมื่อวานนี้สะเทือนต่อฮุนหยูเป็นอย่างหนัก

“ฮุนหยู ฉันขอโทษ เรื่องเมื่อวานนี้ฉันเป็นคนวางแผนเอง ฉันไม่รู้ว่าหลินฮ่าวจะแข็งแกร่งจนทำให้เทียนจ้าวได้รับบาดเจ็บเช่นนี้” ในใจของตู้เจียงเทายังคงให้ความสำคัญกับแก๊งเทียนฮุน เพราะหากมีแก๊งเทียนฮุนแล้วจะสะดวกมากในการทำอะไรหลายเรื่องเลย

“ลูกชายของฉันถูกทำลาย!” ฮุนหยูพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

“ฉันรู้ ฉันจะชดใช้ให้คุณในเรื่องนี้เอง ส่วนหลินฮ่าวนั้น ไม่ต้องกังวลไป……” ตู้เจียงเทากล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

ฮุนหยูก็ไม่ต้องการทะเลาะกับตู้เจียงเทา ดังนั้นเขาจึงตอบตกลงทันที “โอเค!”

“นายเป็นทหารหน่วยรบพิเศษ?” เมื่อกลับมาบ้าน อวี้หยูเฉินก็เริ่มสงสัยในตัวตนของหลินฮ่าวมากขึ้นเรื่อยๆ และอดไม่ได้ที่จะถามถึงตัวตนของหลินฮ่าว

“รู้มากไปจะไม่ดีต่อเธอเลยนะ” หลินฮ่าวเอนตัวและจ้องไปที่ดวงตาของอวี้หยูเฉิน

ราวกับว่ามีหมอกปรากฏขึ้นในดวงตาของอวี้หยูเฉิน เธอเลียริมฝีปากและจ้องไปที่หลินฮ่าวราวกับสายฟ้าแลบ “หม่อมฉันเต็มใจที่จะบุกน้ำลุยไฟเพื่อคุณเสมอ”

หลินฮ่าวตกตะลึงไป เขาไม่คิดเลยว่าอวี้หยูเฉินที่สูงส่งจะแสดงสีหน้าที่เย้ายวนใจเช่นนี้ ซีอีโอที่สูงส่งทำท่าเหมือนดอกไม้ที่ยอมให้เด็ด ทำให้ร่างกายของหลินฮ่าวไม่ชินเล็กน้อย

อวี้หยูเฉินเห็นว่าหลินฮ่าวเขินอาย จึงรู้สึกภาคภูมิใจเล็กน้อยในใจ ต่อให้เขาจะโหดเหี้ยมแค่ไหน เขาก็ต้องยอมจำนนต่อเสน่ห์ของเธอ