บทที่ 4 ยอม

จันทร์เจ้าหน้าแดงก่ำ เมื่อเขาปล่อยเธอมันเหมือนว่าอารมณ์ของเธอจะค้างเติ่งอยู่บนยอดหญ้า แม้ว่าจะรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้างแต่เธอเองก็รู้สึกโล่งอก

เตชินพยักหน้ามองจันทร์เจ้าแต่งตัวอย่างรวดเร็ว เธอยืนขาสั่นอยู่หน้าเขา แน่นอนว่าเขารู้ว่าข้างในของเธอยังร้อนแค่ไหนและเขาคิดที่จะให้เธอยังร้อนอยู่แบบนี้จนกว่าเขาจะเสร็จงานและมาจัดการเธอในตอนเย็น

เขาไม่คิดจะปล่อยเธอไว้นานหลังจากที่รอโอกาสนี้มาหลายปี โอกาสที่จะแก้แค้น

"จันทร์เจ้า ทั้งหมดของเธอร่างกายของเธอฉันจะซื้อเอาไว้ครึ่งหนึ่งก่อน แต่ถ้าเธอตอบสนองฉันได้ทุกรูปแบบที่ฉันต้องการและตอบสนองฉันได้ทุกเวลาฉันจะให้เธอเต็มส่วนเท่าที่เธอต้องการ ระยะเวลาฉันไม่ตกลงตราบใดที่ฉันยังไม่เบื่อเธอต้องบำเรอฉันต่อไป ข้อตกลงนี้เธอยินยอมหรือเปล่า"

"คุณหมายความว่า"

"ง่าย ๆ ต่อไปเรียกฉันว่าบอส เธอเป็นเลขานางบำเรอของฉันภายนอกฉันจะให้คนรู้จักเธอในฐานะเลขาแต่ว่าเธอจะต้องอยู่ติดกับฉันทุกที่อนุญาตให้ห่างเฉพาะตอนเธอไปเรียนหนังสือ แต่เมื่อฉันเรียกเธอต้องมา ถ้าฉันอยากเอาเธอในห้องน้ำ ในห้องทำงาน ในห้องประชุม ในรถ ในห้าง หรือในทุกที่ที่ฉันต้องการเธอต้องพร้อมรับฉันเสมอ ฉันเตือนเธอไว้ก่อนว่าฉันมันบ้าเซ็กส์ ยิ่งสาว ๆ สวย ๆ แบบเธอฉันยิ่งบ้า ฉันเอาไม่เลือกเวลาไม่เลือกสถานที่เธอยอมรับได้หรือเปล่า"

จันทร์เจ้าเห็นความต้องการพลุ่งพล่านในดวงตาของเตชิน เหมือนว่าเขากำลังจับเธอแก้ผ้าในตอนนี้ ถ้าเขาเป็นแบบนี้จริง ๆ เธอเองก็กลัวอยู่ไม่น้อยแต่ว่าหญิงสาวไม่มีทางเลือกแล้ว

"คุณบอกว่ายกเว้นตอนฉันเรียนเหรอคะ หมายความว่าคุณจะยอมให้ฉันเรียนต่อเหรอ"

เตชินพยักหน้า

"ฉันไม่ชอบให้นางบำเรอของฉันโง่เง่าไร้สมอง ฉันจะยอมให้เธอเรียนต่อแต่จำไว้ว่าเธอห้ามมองผู้ชายคนไหน เธอเป็นของฉันคนเดียวจันทร์เจ้า ของฉันคนเดียว"

เขาประชิดร่างใหญ่ของเขาชิดร่างบางของเธอ มือกำนมของเธอเอาไว้แม้ว่าเธอจะใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วจันทร์เจ้ายังสามารถรับรู้ได้ถึงความร้อนที่มาจากฝ่ามือใหญ่ของเขา

"ได้ฉันตกลงตามนี้ แต่ขอให้คุณทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรได้หรือเปล่า"

เตชินยิ้มในความเจ้าเล่ห์ของจันทร์เจ้า

"ได้สิ ซื้อขายกันย่อมต้องมีสัญญาอยู่แล้วหลังจากนี้ต่อไปห้ามเรียกฉันว่านาย ห้ามเรียกฉันว่าคุณ ให้เรียกว่าบอสเท่านั้น เธอคือเลขานางบำเรอของฉันเต็มตัว"

จันทร์เจ้าพยักหน้ายิ้มรับเขาเสียงหวานแม้ว่าในใจจะขุ่นเคืองเธอก็ต้องระงับมันเอาไว้เพื่อครอบครัวของเธอ

"ค่ะบอส ฉันคือเลขานางบำเรอของคุณ"

"คืนนี้เป็นคืนทดลองงาน ผมยังไม่ตัดสินใจว่าจะรับดูแลคุณจริง ๆ จัง ๆ จนกว่าจะได้เอาคุณจริง ๆ เตรียมตัวให้ดีผมจะส่งโลเคชันไปให้"

คำพูดของเขายังวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ จันทร์เจ้ารู้สึกสับสนวุ่นวายนักจนกระทั่งเธอนั่งแท็กซี่ถึงคอนโดห้องเล็กที่เพื่อนของเธอยังใจดีให้อยู่ฟรี ๆ แต่ว่าเธอไม่สามารถอยู่ที่นี่นานได้เพราะพ่อของเพื่อนกำลังจะปล่อยเช่า