บทที่ 6 ได้เวลานัด

กว่าจะปลอบเด็กสองคนให้หยุดได้ผมของจันทร์เจ้าก็แห้งโดยไม่ได้เป่า เธอมองนาฬิกาแล้วบอกป้าสาย

"หนูต้องไปแล้วค่ะ ใกล้เวลานัดแล้ว"

ป้าสายตกใจ คนแก่ยังเข้าใจว่าเป็นการสัมภาษณ์งานแม้จะงงว่าทำไมเป็นตอนเย็น แต่กว่าจะเดินทางไปถึงก็คงจะสายแล้ว

"ทำยังไงดีคะ วันแรกก็สายแล้ว"

จันทร์เจ้าส่ายหน้า "ไม่เป็นไรค่ะ มีเหตุผลเจ้านายคงไม่ว่า"

จันทร์เจ้าก็แค่ปลอบใจตัวเองและป้าสาย เธอรีบร้อนแต่งตัวกระทั่งแต่งหน้าเธอยังอาศัยไปแต่งในรถแทกซี่ จันทร์เจ้าฉีดน้ำหอมกลิ่นเซ็กซี่เย้ายวนใส่กระโปรงสั้นแค่คืบและเสื้อเกาะอกที่มีเพียงแค่บราปีกนกแปะที่เต้านมเอาไว้ เธอไม่ลืมคว้าเสื้อคลุมมาคลุมตัวให้มิดชิด

เธอแต่งกายยั่วขนาดนี้แน่นอนว่าย่อมไม่อยากให้แท็กซี่พาเธอไปข่มขืนเสียก่อน

"หนูจันทร์คุณมาช้า"

เตชินมองนาฬิกาข้อมือพร้อมกับทำหน้าไม่สบอารมณ์อยู่บนเตียง น้ำเสียงของเขาคล้ายจะปกติแต่ว่าจันทร์เจ้าจับได้ว่าเหมือนเขากำลังเมา

"ขอโทษค่ะ"

"ผมไม่รับคำขอโทษ ผมไม่ชอบคนไม่ตรงเวลากลับไปเถอะเรื่องของเราจบลงตั้งแต่วันนี้"

เขาพูดจบก็รินบรั่นดีแล้วยกแก้วขึ้นดื่มช้า ๆ ในขณะที่จันทร์เจ้าเข่าอ่อนแทบจะเป็นลมลงตรงนี้ ใจของเธอตอนนี้กำลังสับสนใจหนึ่งบอกให้หันหลังกลับเธอก็มีศักดิ์ศรีแม้ว่าจะตกอับก็ไม่ปล่อยให้เขาไล่ครั้งแล้วครั้งเล่า

ในขณะที่อีกใจก็คิดถึงหน้าของน้องแฝดทั้งสองที่ร้องไห้จ้าและเงินในบัญชีที่เหลือไม่ถึงหมื่นของตัวเอง หญิงสาวเม้มปากทำใจดีสู้เสือ ใบหน้าของเตชินดูจะเฉยชา เขาไม่มองเธอและกำลังกดโทรศัพท์บอกใครบางคน

"หานางแบบให้ผมสักคนสองคน แล้วส่งขึ้นมาด่วน"

เขานัดเธอที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง จันทร์เจ้าคุ้นเคยกับโรงแรมนี้ดีก่อนขึ้นมาเธอยังรู้สึกอายพนักงานจึงต้องหยิบแว่นดำมาสวมและยังคลุมร่างของตัวเองด้วยเสื้อคลุมตัวใหญ่อย่างมิดชิด

แต่เมื่อได้ยินเขาสั่งนางแบบกับใครบางคน จันทร์เจ้าไม่สามารถอดทนได้อีกเธอถลาไปที่เตียงใหญ่ดึงโทรศัพท์ออกจากมือของเขาและกรอกเสียงลงไป

"ไม่ต้องส่งมาแล้ว เจ้านายของคุณได้คู่นอนแล้ว"

และเธอก็กดวางทันใด

เตชินเลิกคิ้วสูง ใบหน้าหล่อเหลาของเขาแดงเล็กน้อยสันกรามคมคล้ายจะขยับก่อนที่เขาจะยิ้มกวน ๆ

"ทำไม ยังไม่ไปอีกผมไล่คุณแล้วนี่"