บทที่ 12

วันรุ่งขึ้น โหลวฉางเยว่ได้ติดตามเหวินเหยียนโจว เพื่อตามมิสเตอร์สมิธคนเมื่อวานนั้นไปยังโรงงานผลิตเรือมังกร

ปี๋หยุนกรุ๊ปร่วมลงทุนเป็นสิ่งหลัก เป็นหนึ่งในบริษัทการลงทุนที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ซึ่งล้วนมีโครงการในการลงทุนทั้งในและนอกประเทศ และมีอิทธิพลเป็นอย่างมาก ส่วนสถานะทางสังคมก็มีบทบาทที่สำคัญมากเช่นกัน ดังนั้นจึงได้เป็นผู้นำในการสนับสนุนโครงการของรัฐบาลอีกด้วย

อาทิ โรงงานผลิตเรือมังกรที่เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้แห่งนี้

โหลวฉางเยว่เก็บกิริยาท่าทางและอารมณ์แบบเมื่อคืนไว้ และยืนเคียงข้างเหวินเหยียนโจวตามปกติของตำแหน่งเลขานุการของท่านประธาน ในเวลาที่เธอจำเป็นต้องพูดก็จะพูด และในเวลาที่เธอไม่จำเป็นต้องพูดเธอก็จะติดตามไปอย่างเงียบ ๆ เท่านั้น

ภายในโรงงานขนาดใหญ่นี้ เรือมังกรหลายสิบลำที่หลากหลายสีสันและลวดลาย รวมทั้งรูปลักษณ์ที่ต่างกันออกไป ได้ถูกจัดวางเอาไว้ หัวหน้าโรงงานได้แนะนำให้กับพวกเขา และสมิธได้ยินแล้วก็รู้สึกประหลาดใจขึ้นมา

หัวหน้าโรงงานภาคภูมิใจ “เรือเหล่านี้มีความยาวเพียงสิบแปดเมตรเท่านั้นครับ ซึ่งเรากำลังผลิตเรือมังกรที่ยาวที่สุดในโลกอยู่ โดยมีความยาวทั้งหมด 101 เมตรครับ รอให้ผลิตเสร็จแล้ว พวกเราจะยื่นขอบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ครับ เพื่อให้ผู้คนรู้จักเรือมังกรเมืองเซินเฉิงของเรามากยิ่งขึ้น”

สมิธตกใจ “101 เมตรเลยเหรอครับ? สูงกว่าตึกอีกนะครับ พอลงไปในน้ำแล้ว จะงดงามขนาดไหนกันนะ! ผมจะมีเกียรติได้เห็นด้วยหรือเปล่าครับ?”

เจ้าของโรงงานยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “แน่นอนว่าต้องได้เห็นครับ อันที่จริงมันก็อยู่เหนือศีรษะเราไปนี่เองครับ ดูสิ——”

ทุกคนเงยหน้าขึ้นไป และพบว่า กลางโรงงานนั้น มีเรือลำยาวมากจนมองไม่เห็นหัวเรือแขวนอยู่ลำหนึ่ง

เจ้าของโรงงานพูดขึ้นอีกว่า “มันค่อนข้างใช้พื้นที่เยอะเกินไปหน่อย จึงทำได้เพียงต้องแขวนไว้เพื่อประหยัดพื้นที่ ตอนนี้ทำเสร็จแค่โครงสร้างพื้นฐานอยู่ครับ หลังจากนี้ยังมีกระบวนการรออยู่อีกยาวเหยียด ซึ่งขั้นตอนต่อไปจะเป็นการทำส่วนของตัวมังกรให้เสร็จสิ้นครับ”

ทุกคนต่างพากันมองไปยังเรือลำยาว แต่โหลวฉางเยว่กลับรู้สึกถึงความอ่อนไหว ราวกับว่าตัวเองถูกใครเพ่งเล็งอยู่

เธอมองไปรอบ ๆ ก็เห็นมุมที่ไกลออกไปมีคนสวมหมวกและหน้ากากอนามัยอยู่ เป็นชายร่างสูงคนหนึ่ง ถือกล้องเลนส์ยาวกำลังถ่ายรูปมาทางพวกเขา

โหลวฉางเยว่ขมวดคิ้ว “คุณเจ้าของโรงงานคะ คนนั้นเป็นใครเหรอคะ?”

เจ้าของโรงงานเหลือบมอง “เขาบอกว่าตัวเองเป็นบล็อกเกอร์อะไรสักอย่างครับ แต่ก็แค่ถ่ายนู่นนี่ไปโพสต์ลงบนอินเทอร์เน็ตเฉย ๆ ครับ ได้ยินมาว่าพวกเราเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ ทั้งยังผลิตเรื่องมังกรที่ยาว 101 เมตร ก็เลยอยากมาถ่ายทำน่ะครับ ผมคิดว่านี่ก็เป็นวิธีโฆษณาอีกอย่างหนึ่ง เลยปล่อยให้เขาถ่ายไปน่ะครับ”

ทิศทางของกล้องของผู้ชายคนนี้นั้น พูดแล้วก็สมเหตุสมผลอยู่ที่บอกว่าเขากำลังถ่ายเรือมังกร อันที่จริงเรือมังกรลำนี้ก็ยาวมากเป็นพิเศษ และพวกเขาเองก็กำลังเดินอยู่ตรงใต้ท้องของเรือมังกรอีกด้วย

เธออาจจะกังวลมากไปหน่อย

โหลวฉางเยว่ถอนสายตากลับมา จากนั้นเหวินเหยียนโจวก็ยื่นมือมาหาเธอ แต่เธอไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับไปเลย

เพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าเขายื่นมือมาเพื่อจะทำอะไรกัน?

มือของเหวินเหยียนโจวค้างอยู่กลางอากาศอยู่ประมาณยี่สิบสามสิบวินาทีโดยที่ไม่มีใครสนใจเลย เขาขมวดคิ้วแล้วมองไปที่โหลวฉางเยว่ โหลวฉางเยว่สบตามองไปที่เขา ก่อนจะตระหนักขึ้นได้ว่าเขากำลังขอทิชชูเปียกจากเธอมาเช็ดมืออยู่

ชายหนุ่มเป็นโรครักความสะอาด สัมผัสสิ่งใดก็จะต้องเช็ดมือทันที

ก่อนหน้านี้โหลวฉางเยว่จะใส่ใจทุกการเคลื่อนไหวของเขา และจดจำความเคยชินทั้งหมดของเขาได้หมด หากเขาส่งสายตาหรือเคลื่อนไหวอะไรแค่หนึ่งครั้ง เธอก็เข้าใจทันทีเลย

แต่วันนี้ ความสนใจของเธอไม่ได้อยู่ที่เขา

โหลวฉางเยว่หยิบทิชชูเปียกออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งไปให้เขา ลึก ๆ ในใจก็รู้ประหลาดใจที่ตัวเองเมินเขา เธอนั้นไม่ได้คิดอะไรอยู่ เพียงแค่……

ไม่ได้คิดเกี่ยวกับเขาเหมือนเคยอีกแล้ว

และเพราะการละเลยของเธอ เหวินเหยียนโจวจึงมองเธอถึงสองครั้ง

ตบของเธอเมื่อคืนนี้ไม่ได้แรงมากนัก จึงไม่ได้ทิ้งร่องรอยเอาไว้บนใบหน้าของเขา ราวกับไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้น