บทที่ 13

“ของเหล่านี้ปกติล้วนเป็นคุณที่คอยดูแล หลินซีจะไปหาเจอได้ไงกัน?”

เหอะ นี่คือรักหลินซีมากสินะ ไม่อยากให้คนที่เขาหลงรักต้องทำงานรับใช้คน ดังนั้นจึงจะให้ตัวเองกลับไปรับใช้ชายหญิงคู่นั้นใช่ไหมล่ะ?

เธอไม่อยากกลับไปเห็นฉากที่หลินซีนอนอยู่บนเตียงของตัวเองอีกต่อไป!

“หาไม่เจอก็เปลี่ยนเส้นใหม่ไปค่ะ!”

จ้าวซีซีพูดจบก็ตัดสายไป หัวใจเต้นเร็วขึ้น เธอเองก็คิดไม่ถึงว่าจะมีวันที่สามารถตัดสายฮั่วหานฮุ่ยไปได้เช่นกัน

ความรู้สึกแบบนี้ อันที่จริงมันก็ค่อนข้างดีเลยทีเดียว

อีกฝั่งของโทรศัพท์ สาวใช้พูดอย่างระมัดระวังว่า “คุณชายคะ คุณจะเปลี่ยนเนกไทไหมคะ?”

ฮั่วหานฮุ่ยหันตัวไปที่ห้องแต่งตัว ผลที่ได้คือเขาหาเนกไทเส้นนั้นเจอในลิ้นชักที่สอง เมื่อกี้เขาหาอยู่ตั้งนานก็หาไม่เจอ ผีบังตาจริง ๆ เลย!

เมื่อคืนคนของเขาได้ตามเฮลิคอปเตอร์นั้นไปสักพักแล้วคนก็หายไป ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วจ้าวซีซีโดนรับไปที่ไหน

ความรู้สึกที่สูญเสียการควบคุมแบบนี้ ทำให้เขาหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย

ฮั่วหานฮุ่ยเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็มายังร้านอาหาร และมองดูอาหารเช้าสไตล์ตะวันตกอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากชิมเสร็จแล้ว ก็ขมวดคิ้วแล้ววางมีดกับส้อมลงทันที “ไม่อร่อย!”

พ่อบ้านประหม่าเล็กน้อย “คุณชายครับ นี่เป็นสิ่งที่คุณหลินซีบอกเอาไว้เป็นพิเศษเมื่อวานก่อนออกเดินทาง โดยบอกเอาไว้ว่าคุณชอบกินอันนี้มากที่สุดครับ”

แต่พ่อบ้านก็สงสัยอยู่ในใจเกี่ยวกับคำพูดของหลินซี ที่จริงแล้วสามปีมานี้คุณชายล้วนกินแต่อาหารที่จ้าวซีซีหญิงทำเท่านั้น ซึ่งล้วนเป็นอาหารเช้าสไตล์จีนทั้งหมด

เขายังรู้สึกว่าคุณหลินจะสามารถอาศัยอยู่ที่นี่ต่อไปได้ และจะกลายเป็นคุณนายฮั่วในอนาคต แต่ผลคือคุณชายกลับให้คนไปส่งคุณหลินออกไปจากที่นี่จริง ๆ

ฮั่วหานฮุ่ยโยนมีดกับส้อมลง “ฉันไม่ชอบกินอันนี้”

เขาเหลือบมองที่นั่งข้าง ๆ ที่ว่างอยู่ เมื่อก่อนรู้สึกเบื่อเมื่อเห็นจ้าวซีซี แต่ตอนนี้คาดไม่ถึงว่าจะไม่ชินขึ้นมาเล็กน้อย

ช่างพิลึกเสียจริง!