บทที่ 18

ในไม่ช้า หมอประจำตระกูลก็มาถึง

ฮั่วหานฮุ่ยเหลือบมองไปที่แผลพุพองบนหลังมือของจ้าวซีซี ดวงตาของเขาก็ขุ่นมัวขึ้นมาไม่น้อย “ยืนทำอะไร ไปนั่งสิ!”

จ้าวซีซีหรี่ตาลงแล้วเดินเข้าไป แต่โดนแม่สามีผลักออกไป “อย่ามาอยู่ขัดหูขัดตาตรงนี้ คุณหมอหลิวรีบตรวจให้คุณซีซีเถอะ อย่าทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้ล่ะ”

หลินซีนั่งลงบนที่นั่ง และมองไปที่จ้าวซีซีอย่างภาคภูมิใจ

จ้าวซีซียืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ขยับ ราวกับว่าไม่สนใจต่อสิ่งอื่นใดเลย ทันใดนั้นชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ ก็เหลือบมองไปที่เธอ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาในที่สุด

หลังจากที่คุณหมอหลิววางอุปกรณ์ทางการแพทย์ลง ก็เริ่มตรวจดูข้อมือของหลินซี ผลคือพบแค่รอยแดงนิดหน่อยเท่านั้น ซึ่งแม้แต่ผิวหนังก็ไม่ได้ถลอกแต่อย่างใด คุณหมอหลิวรู้สึกซับซ้อนขึ้นมาเล็กน้อย “อันนี้ไม่ต้องตรวจนะครับ”

“ทำไมไม่ต้องตรวจล่ะ ถ้าทำให้อาการปวดหายช้า คุณจะรับผิดชอบไหวไหม?”

คุณหมอหลิวดันแว่นขึ้น “เพราะพอผ่านไปสักครึ่งชั่วโมง อาการบาดเจ็บแบบนี้ก็สามารถหายไปได้เองแล้วครับ คุณนายน้อยต่างหากที่จำเป็นต้องได้รับการรักษามากที่สุดครับ หากไม่รักษาอย่างดีอาจจะทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้ได้”

ชั่วครู่ บรรยากาศก็เงียบไปเล็กน้อย

หลินซีพูดขึ้นอย่างไม่เต็มใจ “คุณป้าคะ ให้เธอตรวจก่อนเถอะค่ะ หนูไม่รีบ”

“ไม่รีบอะไรกัน หนูเป็นหญิงสาวผู้ร่ำรวย แต่เธอเป็นแค่เด็กกำพร้าที่เกิดมาในสลัมคนหนึ่ง มีคุณสมบัติอะไรมาเทียบกับหนูกัน เธอมีรอยแผลเป็นก็ไม่ถึงตายหรอก แต่หนูนั้นไม่เหมือนกัน ถ้าหนูมีรอยแผล พี่ชายของหนูรู้เข้าก็จะคิดได้ว่าพวกเรารังแกหนูนะ”

หลินซียิ้ม “คุณป้าคะ หนูไม่บอกพี่ชายหนูหรอกค่ะ”

แม่สามีถอนหายใจอย่างโล่งอกทันที และมองจ้าวซีซีด้วยใบหน้าที่เย็นชา “ได้ยินหรือยัง คุณหลินเป็นคนสวยที่แสนจะใจดี คนใหญ่คนโตที่มีอำนาจมากมายไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเธอ ยังไม่พูดขอบคุณอีก!”

สีหน้าของจ้าวซีซีดูสงบ “เดิมทีฉันไม่ได้ผลักเธออยู่แล้วค่ะ แต่กลับกันคือเธอที่จงใจทำร้ายฉัน! คนที่ควรจะขอโทษก็คือเธอค่ะ!”